बुरशीमध्ये पेट्रोलियम पदार्थ खाऊन जगण्याची क्षमता असते, त्यामुळे ते पेट्रोलचे विघटन करू शकते. काही सूक्ष्मजीव, जसे की थिओबॅसिलस (Thiobacillus), हे धातूंवर प्रक्रिया करून त्यांचे विघटन घडवू शकतात. प्लास्टिकच्या विघटनासाठी जिवाणू आणि बुरशी दोन्ही उपयोगी आहेत, जरी ही प्रक्रिया खूप मंद गतीने होते. त्यामुळे पहिले तीनही विधाने बरोबर आहेत. सौंदर्यप्रसाधनांमध्ये अनेक रासायनिक घटक असतात आणि काही जिवाणू त्यांचे विघटन करू शकतात, पण 'जिवाणू सौंदर्य प्रसाधनाचं विघटन करू शकत नाहीत' हे विधान पूर्णपणे बरोबर नाही.

युरियाचे वहन जीवद्रव्य आणि रक्त यांच्याद्वारे होते. आपल्या शरीरात यकृत अमोनियाचे रूपांतर युरियामध्ये करते. तयार झालेला युरिया रक्तात मिसळतो. रक्त हे प्लाझ्मा (जीवद्रव्य) आणि रक्तपेशींनी बनलेले असते. प्लाझ्मामध्ये युरिया विरघळतो आणि रक्ताभिसरणाद्वारे तो मूत्रपिंडांपर्यंत पोहोचवला जातो. मूत्रपिंड रक्तातील युरिया फिल्टर करून लघवीद्वारे शरीराबाहेर टाकतात. ऑक्सिजन, कार्बन डायऑक्साइड किंवा पांढऱ्या रक्त पेशी थेट युरिया वहनाचे काम करत नाहीत. त्यामुळे जीवद्रव्य आणि रक्त हे योग्य उत्तर आहे.

माणसामध्ये ए बी ग्रुपचे रक्त असल्यास, तो कोणत्याही गटाचे रक्त स्विकारू शकतो. हे रक्त समूहाचे वैशिष्ट्य म्हणजे ए ग्रुप आणि बी ग्रुप दोन्ही अँटिजेन्ससह असतो, त्यामुळे शरीर इतर रक्त गटांमधील अँटिजेन्सवर प्रतिक्रिया देत नाही. ए, बी आणि ओ ग्रुपमध्ये असलेल्या व्यक्तींना त्यांच्या रक्त गटाशी संबंधित अँटिजेन्सची उपस्थिती असते, ज्यामुळे ते दुसऱ्या गटाचे रक्त स्वीकारताना समस्या निर्माण होऊ शकतात. त्यामुळे, ए बी ग्रुप हे सर्व गटांचे रक्त स्वीकारण्यास सक्षम असते. इतर पर्याय योग्य नाहीत कारण ते विविध अँटिजेन्समुळे रक्त संक्रमणात अडचणी निर्माण करतात.

सर्पांमध्ये चार कप्पी हृदय नसते हे विधान योग्य आहे. मानवामध्ये चार कप्प्यांचे हृदय असते, पण साप सरपटणारा प्राणी असल्यामुळे त्यांच्यामध्ये तीन कप्प्यांचे हृदय असते. माशांमध्ये प्रकाशाचे ज्ञानेंद्रिय कमी विकसित असणे हे विधान चुकीचे आहे, कारण मासे त्यांच्या दृष्टीचा उपयोग पाण्यातील भक्ष शोधण्यासाठी आणि परिसराचा अंदाज घेण्यासाठी करतात. त्यामुळे, त्यांचे दृष्टीज्ञान विकसित असते. सापांच्या हृदयाची रचना त्यांच्या उत्क्रांती आणि शारीरिक गरजेनुसार बदललेली असते.

बोंबील माशांचा पुच्छ असममित असतो, कारण त्यांच्या शरीररचना आणि आकारामध्ये असममितता आढळते. बोंबील माशांच्या पुच्छात एक विशिष्ट आकार आणि रचना असते, जी त्यांच्या जलचर जीवनशैलीसाठी अनुकूल आहे. दुसरीकडे, पापलेट, मोरी आणि वाम माशांचे पुच्छ सामान्यतः सममित असतात, ज्यामुळे त्यांचा जलप्रवेश अधिक सोयीचा होतो. सममित पुच्छ असलेल्या माशांमध्ये शरीराची रचना संतुलित असते, ज्यामुळे त्यांना जलातून सहजतेने फिरायला मदत होते. म्हणून, बोंबील हा एक अद्वितीय उदाहरण आहे, कारण त्याची असममित पुच्छ त्याच्या विशेष जीवशास्त्रीय वैशिष्ट्यांचे प्रतिनिधित्व करते.

मानवी शरीरातील सर्वात लांब पेशी म्हणजे चेतापेशी. चेतापेशी, ज्याला नर्व सेल म्हणूनही ओळखले जाते, या पेशींचा मुख्य कार्य म्हणजे संदेशांचे संप्रेषण करणे. या पेशींची लांबी एक मीटरपर्यंत पोहोचू शकते, विशेषतः ती मणक्याच्या तळापासून पायांपर्यंत असलेल्या भागात. इतर पर्यायांमध्ये अंडपेशी, मेदपेशी आणि शुक्रपेशी यांचा समावेश आहे, परंतु या पेशी लांबीत चेतापेशींच्या तुलनेत खूप लहान आहेत. अंडपेशी आणि शुक्रपेशी या प्रजननाशी संबंधित आहेत, तर मेदपेशी शरीराच्या स्नायूंच्या कार्यात महत्त्वाच्या आहेत. त्यामुळे, चेतापेशी ही मानवी शरीरातील सर्वात लांब पेशी आहे.

सोनेरी तांदुळ किंवा लिंगपरिवर्तित तांदुळ हा एक विशिष्ट प्रकार आहे, ज्यामध्ये मुख्यतः बिटा-कॅरोटीन असतो. बिटा-कॅरोटीन हा एक प्रकारचा कॅरोटीनॉइड आहे, जो तांदळाच्या रंगात सोनेरी छटा आणतो. यामुळे या तांदळाची पोषण मूल्ये वाढतात. इतर पर्यायांमध्ये अॅन्थोसायनीन हा एक रंगद्रव्य आहे, जो मुख्यतः जांभळ्या, लाल किंवा काळ्या रंगात आढळतो, त्यामुळे तो सोनेरी तांदळात नाही. अग्लूटीनीन आणि हिमोपॉइटिन हेही यामध्ये समाविष्ट नाहीत, कारण ते तांदळाच्या रंगाशी संबंधित नाहीत. त्यामुळे, बिटा-कॅरोटीन हा पर्याय योग्य आहे.

'टीक्का डिसीज' हा रोग प्रामुख्याने भुईमूग या पिकावर आढळतो. हा एक प्रकारचा बुरशीजन्य रोग आहे. या रोगामुळे भुईमुगाच्या पानांवर लहान, गोलाकार आणि तपकिरी रंगाचे चट्टे दिसतात. कालांतराने हे चट्टे मोठे होऊन पाने गळू लागतात, ज्यामुळे उत्पादनात घट होते. टमाटे, कपाशी किंवा लिंबू या पिकांवर हा रोग आढळत नाही. त्यामुळे, 'टीक्का डिसीज' भुईमूगाशी संबंधित आहे, कारण तो याच पिकावर प्रादुर्भाव करतो आणि शेतकऱ्यांसाठी चिंतेचा विषय असतो.

ॲन्टीरीअर पिट्यूटरी ग्रंथीला इजा झाल्यास मुलाची उंची वाढण्याची शक्यता कमी होते. पिट्यूटरी ग्रंथी वाढीसाठी आवश्यक संप्रेरक (Growth Hormone) तयार करते. या संप्रेरकामुळे हाडांची आणि शरीराची वाढ व्यवस्थित होते. पिट्यूटरी ग्रंथी निकामी झाल्यास, या संप्रेरकाची निर्मिती थांबते आणि मुलाची उंची खुंटते. थायरॉक्सिन, स्पर्मॅटोजिनेसिस आणि मॅमरी ग्लँडची वाढ ही इतर संप्रेरकांशी संबंधित आहे, ज्यांचे कार्य पिट्यूटरी ग्रंथीच्या नुकसानीमुळे थेट प्रभावित होत नाही. त्यामुळे, उंचीची वाढ न होणे हे अधिक संभवनीय आहे.

'आफ्रिकन स्लिपींग सिकनेस' या आजारासाठी ट्रायपॅनोसोमा नावाचा परजीवी जबाबदार असतो. हा परजीवी संक्रमित सीसी (Tsetse) माशीच्या चाव्याव्दारे मानवी शरीरात प्रवेश करतो. पॅरामीशीअम हा गोड्या पाण्यात आढळणारा एक आदिजीव आहे, तर मच्छर विविध प्रकारचे रोग पसरवतो, पण 'स्लिपींग सिकनेस' नाही. पट्टकृमी (टेपवर्म) आतड्यांसंबंधी रोग निर्माण करतात. त्यामुळे, ट्रायपॅनोसोमा हाच 'आफ्रिकन स्लिपींग सिकनेस'चा कारक आहे, हे लक्षात ठेवा.

प्लॅटीपस हा एक अद्वितीय सस्तन प्राणी आहे जो ऑस्ट्रेलियामध्ये आढळतो. तो अंडी घालतो, जे सस्तन प्राण्यांमध्ये असामान्य आहे. इतर सस्तन प्राणी जसे की कंगारू, व्हेल हे थेट मुलांना जन्म देतात. पेंग्विन पक्षी आहे आणि तो अंडी देतो, पण तो सस्तन प्राणी नाही. प्लॅटीपसच्या याच वैशिष्ट्यामुळे तो इतर सस्तन प्राण्यांपेक्षा वेगळा ठरतो आणि म्हणूनच तो अंडी घालणारा सस्तन प्राणी आहे.

ब्रुनर्स ग्रंथी पक्वाशयाच्या सबम्युकोसामध्ये आढळतात. या ग्रंथी अल्कधर्मीय स्त्राव तयार करतात, जो जठरातून येणाऱ्या आम्लयुक्त अन्नाचे उदासीकरण करतो. पक्वाशय हे लहान आतड्याचा सुरुवातीचा भाग आहे आणि अन्नपचनात महत्त्वाची भूमिका बजावते. ब्रुनर्स ग्रंथींच्या स्त्रावामुळे पक्वाशयाच्या अस्तराचे संरक्षण होते आणि अन्न पुढील पचनासाठी योग्य होते. इतर पर्याय जसे की पोटाची सबम्युकोसा, अन्ननलिकेची म्युकोसा आणि इलियमची म्युकोसा येथे या ग्रंथी आढळत नाहीत. त्यामुळे, पक्वाशयाच्या सबम्युकोसामध्ये ब्रुनर्स ग्रंथी असणे हे योग्य उत्तर आहे.

एक्झोसीटस या प्राण्यांना सामान्यतः 'उडणारे मासे' असे म्हणतात. या प्राण्यांची विशेषता म्हणजे ते त्यांच्या पंखांसारख्या अंगांच्या सहाय्याने पाण्यावरून उडू शकतात. यामुळे ते जलचर जीवनशैलीतून थोडा वेगळा अनुभव घेतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण अँग्युइला, हिप्पोकॅम्पस आणि हेमीन्हॅम्फस हे प्राणी उडणारे नाहीत. अँग्युइला म्हणजे ईल, हिप्पोकॅम्पस म्हणजे समुंदरातील घोडा, आणि हेमीन्हॅम्फस म्हणजे एक प्रकारचा गोड पाण्यातील मासा आहे. त्यामुळे एक्झोसीटस हेच योग्य उत्तर आहे, कारण त्यांनी उडण्याची क्षमता असते आणि ते जलचर जीवनात विशेष स्थान राखतात.

मॅलियस, इनकस् आणि स्टॅप्स् हे तीन हाडे मानवी कानात असतात. त्यांना एकत्रितपणे 'इयर ऑस्सिकल' म्हणतात. 'ऑस्सिकल' म्हणजे लहान हाड. हे तिन्ही हाडे ध्वनी कंपने एकत्रित करूनInner ear पर्यंत पोहोचवतात. 'ऑडिटरी वेसिकल', 'बोनी इयर' आणि 'ऑडिटरी बोन्स' हे पर्याय योग्य नाहीत, कारण ते विशिष्ट रचना किंवा कार्यांचे वर्णन करत नाहीत. त्यामुळे, 'इयर ऑस्सिकल' हे सर्वात समर्पक आणि अचूक उत्तर आहे, जे या तीन हाडांच्या गटाला योग्यरित्या परिभाषित करते.

कल्सिनेशन (Calcination) ही एक धातुकर्म प्रक्रिया आहे. यात धातू त्याच्या ऑक्साईडमध्ये रूपांतरित करण्यासाठी गरम केले जाते. ही प्रक्रिया कोणत्या धातूवर अवलंबून आहे, त्यानुसार कार्बन डायऑक्साइड किंवा हायड्रेटमधून पाणी बाहेर पडू शकते. उदाहरणार्थ, कॅल्शियम कार्बोनेट (CaCO3) चे कल्सिनेशन केल्यास कार्बन डायऑक्साइड बाहेर पडतो, तर बॉक्साईट (Al2O3.2H2O) सारख्या हायड्रेटेड धातूंचे कल्सिनेशन केल्यास पाणी बाहेर पडते. त्यामुळे नेमके काय बाहेर पडेल हे धातूच्या प्रकारावर अवलंबून असते. इतर पर्याय हे केवळ विशिष्ट परिस्थिती दर्शवतात, त्यामुळे ते अचूक नाहीत.

इन्फेविशयस हिपॅटायटीस हा रोग हिपॅटायटीस ए विषाणूमुळे होतो. हा विषाणू दूषित अन्न आणि पाण्याद्वारे पसरतो. उदाहरणार्थ, जर एखाद्या व्यक्तीने दूषित पाणी प्यायले किंवा त्या पाण्याने बनवलेले अन्न खाल्ले, तर त्याला हा रोग होण्याची शक्यता असते. शिळे अन्न खाल्ल्याने सुद्धा हा विषाणू शरीरात प्रवेश करू शकतो. म्हणूनच, हिपॅटायटीस ए टाळण्यासाठी स्वच्छ पाणी पिणे आणि ताजे अन्न खाणे आवश्यक आहे. इतर विषाणू जसे की हिपॅटायटीस बी, सी आणि जी हे रक्त आणि शारीरिक द्रव्यांमार्फत पसरतात, अन्नामुळे नाही.

फक्त (ब) हा पर्याय बरोबर आहे कारण कासव, घड़ीयाल, कॅमेन आणि टॉटयारा हे सर्व सरपटणारे प्राणी आहेत. सरपटणारे प्राणी म्हणजेच जे प्राणी जमिनीवर सरपटतात आणि त्यांचे शरीर सामान्यतः सपाट असते. इतर पर्यायांमध्ये दिलेले प्राणी सरपटणारे नसले तरी काही विविध गटांमध्ये येतात. उदाहरणार्थ, बेडूक आणि सॅलेमेंडर हे उभयचर प्राणी आहेत, जे पाण्यात आणि थलांवर दोन्ही ठिकाणी आढळतात. पाल हा एक कीटक आहे, जो सरपटत नाही. त्यामुळे फक्त (ब) हा पर्याय योग्य आहे.

कटला हा मासा ऑस्टीकथाईज वर्गातील आहे कारण हा हाडांच्या माशांमध्ये समाविष्ट होतो, ज्यामध्ये हाडांचे संरचनात्मक स्वरूप असते. ऑस्टीकथाईज वर्गातील माशांमध्ये सामान्यतः हाडांचे कंकाल असते आणि ते जलचर जीवनशैलीत राहतात. शार्क आणि स्टिंग रे हे कंड्रिच्थाईज वर्गात येतात, ज्यामध्ये कातळ आणि उपकातळाचे कंकाल असते. इलेक्ट्रीक रे देखील कंड्रिच्थाईज वर्गात आहे. त्यामुळे, या तीन पर्यायांमध्ये हाडांच्या माशांचा समावेश नाही. कटला हा एक प्रमुख उदाहरण आहे जो ऑस्टीकथाईज वर्गातील माशांच्या विविधतेचे प्रतिनिधित्व करतो, त्यामुळे तो योग्य पर्याय आहे.

वनस्पतिशास्त्राची पहिली जागतिक परिषद पॅरिसमध्ये 1867 साली भरली. ही परिषद वनस्पतीशास्त्रज्ञांसाठी एक महत्त्वाचा टप्पा होता, कारण यात जगभरातील शास्त्रज्ञांना एकत्र येऊन नवीन संशोधन आणि कल्पनांवर चर्चा करण्याची संधी मिळाली. पॅरिस हे त्यावेळेस विज्ञान आणि कला यांचं केंद्र होतं, त्यामुळे परिषदेसाठी ते योग्य ठिकाण निवडलं गेलं. लेनिनग्राड, अमेरिका आणि व्हिएन्नामध्ये वनस्पतिशास्त्राच्या परिषदा झाल्या, पण पॅरिसमध्ये झालेली परिषद ही पहिली जागतिक परिषद होती.

व्हीपटेल रोग फुलकोबीमध्ये होतो. या रोगामुळे कोबीची पाने लांबट आणि चाबकासारखी दिसतात. डायबॅक रोग लिंबूवर्गीय झाडांमध्ये आढळतो, ज्यामुळे फांद्या शेंड्याकडून वाळायला लागतात. खैरा रोग भाताच्या रोपांना होतो, ज्यामुळे पानांवर तपकिरी रंगाचे चट्टे येतात. अर्ली ब्लाइट रोग बटाट्यामध्ये होतो, ज्यामुळे पानांवर आणि कंद्यांवर लहान, गडद रंगाचे डाग दिसतात. त्यामुळे, दिलेल्या रोगांची त्यांच्या संबंधित पिकांशी जुळणारी जोडी योग्य आहे.

एन्झाईम (Enzyme) म्हणजे विकर. विकरांची कार्यक्षमता वाढवण्यासाठी काही विशिष्ट रासायनिक घटकांची गरज असते, त्यांना 'को-फॅक्टर' म्हणतात. लोह हे त्यापैकीच एक आहे. लोह अनेक एन्झाईम्सना योग्यरित्या कार्य करण्यासाठी मदत करते. उदाहरणार्थ, हिमोग्लोबिनमध्ये लोह असते, जे ऑक्सिजन वाहून नेते. त्याचप्रमाणे, इतर अनेक एन्झाईम्समध्ये लोह आवश्यक असते. जीवनसत्व 'ड', प्रथिने आणि कर्बोदके हे को-फॅक्टर नाहीत, ते इतर जैविक कार्यांमध्ये मदत करतात. त्यामुळे लोह हे एन्झाईमचा को-फॅक्टर आहे.

आवृत्तबीजी वनस्पतींमध्ये फळ हे बीजांडापासून विकसित होते. बीजांड म्हणजे फुलातील तो भाग, ज्यात बीज तयार होते. फलनंतर, अंडाशयाची वाढ होते आणि ते फळात रूपांतरित होते. फळ हे बियांचे संरक्षण करते आणि त्यांच्या प्रसारासाठी मदत करते. फूल हे प्रजनन अवयव आहे, पण ते फळात विकसित होत नाही. पुष्पकोष हा फुलाचा भाग आहे जो कळ्यांचे संरक्षण करतो. त्यामुळे बीजांड हे फळामध्ये विकसित होते, हेच योग्य उत्तर आहे.

शैवाल आणि बुरशी या दोघांनाही थॅलोफाइट्स गटात समाविष्ट केले जाते. थॅलोफाइट्स म्हणजे अशा वनस्पती ज्यांचे शरीर मूळ, खोड आणि पानांमध्ये विभाजित झालेले नसते. त्यांची रचना एकसारखी असते, म्हणूनच त्यांना थॅलोफाइट्स म्हणतात. शैवाल प्रकाशसंश्लेषण करतात आणि बुरशी मृत कार्बनिक पदार्थांवर जगतात, पण दोघांची शारीरिक रचना समान असल्याने ते एकाच गटात येतात. इतर पर्याय जसे की जिम्नोस्पर्म्स, अँजिओस्पर्म्स आणि ब्रायोफाइट्स हे वनस्पतींचे अधिक विकसित प्रकार आहेत आणि त्यांची रचना शैवाल आणि बुरशीपेक्षा खूप वेगळी असते.

ॲस्परजीलस नायजर (Aspergillus niger) या बुरशीला जस्त (Zinc) तिच्या वाढीसाठी आणि बीजाणू (spores) तयार करण्यासाठी अत्यावश्यक असते. जस्त हे अनेक एन्झाईमसाठी (Enzymes) आवश्यक आहे, जे ॲस्परजीलस नायजरच्या मेटाबॉलिझम (metabolism) आणि वाढीमध्ये मदत करतात. इतर बुरशींच्या तुलनेत, ॲस्परजीलस नायजर जस्ताचा कार्यक्षमतेने वापर करते. त्यामुळे जस्त उपलब्ध नसल्यास तिची वाढ खुंटते आणि बीजाणू निर्मितीवर परिणाम होतो. ॲस्परजीलस नायजरमध्ये जस्त डीएनए (DNA) आणि प्रथिने (proteins) तयार करण्यासाठी देखील महत्त्वाचे आहे.

पिवळा ताप हा आरबो व्हायरस नावाच्या विषाणूमुळे होतो. आता हे आरबो व्हायरस म्हणजे काय? तर, ॲर्थ्रोपॉड-बोर्न व्हायरस (Arthropod-borne virus). याचा अर्थ डास किंवा तत्सम कीटक चावल्याने हा रोग माणसांना होतो. या विषाणूंचा प्रसार डासांमार्फत होतो आणि त्यामुळे ताप येतो. रॅब्डो व्हायरस rabies (रेबीज) करतो, रिकेट्सियामुळे टायफस होतो आणि HIV एड्स करतो. त्यामुळे ते पर्याय चुकीचे आहेत.

दंड आणि शंकू नामक संवेदी तंत्रिका पेशी मुख्यतः डोळ्यातील पडद्यामध्ये आढळतात. दंड पेशी कमी प्रकाशात कार्यरत असतात आणि रात्रीच्या वेळी दृश्यता वाढवतात, तर शंकू पेशी रंग ओळखण्यात मदत करतात आणि प्रकाशाच्या अधिक प्रखर परिस्थितीत कार्य करतात. कोक्लिआ कानाच्या अंतर्गत भागात आहे, परंतु ती श्रवणासाठी महत्त्वाची आहे, संवेदी पेशींसाठी नाही. त्वचा आणि बाह्यत्वचा हे पर्याय देखील चुकीचे आहेत कारण ते दृष्टि प्रक्रियेसाठी संबंधित नाहीत. त्यामुळे, डोळ्यातील पडदा हा बरोबर उत्तर आहे कारण तिथे दंड व शंकू पेशींची उपस्थिती असते.

कोबाल्ट हे व्हिटॅमिन बी-12 च्या संरचनेत आवश्यक मूलद्रव्य आहे. व्हिटॅमिन बी-12, ज्याला कोबालामिन देखील म्हटले जाते, त्यात कोबाल्ट धातूचा समावेश असतो, जो त्याच्या कार्यासाठी अत्यंत महत्त्वाचा आहे. कोबाल्टशिवाय, बी-12 चा कार्यक्षमतेसाठी आवश्यक पोषण मूल्य कमी होईल. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण मोलिब्डेनम्, मँगेनीज आणि कॉपर हे बी-12 च्या रचनेत किंवा कार्यात कोणतेही योगदान देत नाहीत. उदाहरणार्थ, मँगेनीज आणि कॉपर विविध जैविक क्रियांसाठी महत्त्वाचे आहेत, पण ते व्हिटॅमिन बी-12 च्या संरचनेचा भाग नाहीत. त्यामुळे, कोबाल्ट हे बरोबर उत्तर आहे.

समपृष्ठरज्जू प्राण्यांच्या पेशींमध्ये K+ आयनाची संहती अधिक असते, तर Na+ आयनाची संहती कमी असते. याचे कारण म्हणजे K+ आयन पेशीच्या आत अधिक प्रमाणात असते, कारण ते पेशींच्या कार्यांसाठी आवश्यक आहे. दुसरीकडे, Na+ आयन पेशीच्या बाहेर अधिक प्रमाणात आढळते. त्यामुळे K+ आयन हे पेशीच्या आत असलेल्या प्रमुख आयनांपैकी एक आहे, तर Na+ आयन बाहेरील वातावरणात अधिक असते. इतर पर्याय योग्य नाहीत, कारण कमी किंवा अधिक असणे किव्हा दोन्ही आयनांचा समान प्रमाण असणे यामुळे शारीरिक कार्ये प्रभावित होतात, जे त्याच्या जैविक कार्यप्रणालीसाठी आवश्यक आहे.

बार्बरा मॅक्लिंटॉक यांना १९४८ साली मक्याच्या रोपांमध्ये (Zea mays) 'ट्रान्सपोजॉन्स' चा शोध लावण्याचं श्रेय जातं. ट्रान्सपोजॉन्स म्हणजे जनुकीय क्रम बदलण्याची क्षमता असलेले डीएनएचे भाग. त्यांनी हे शोधून काढलं की, हे डीएनएचे भाग एका गुणसूत्रावरून दुसऱ्या गुणसूत्रावर स्वतःहून सरकू शकतात, ज्यामुळे जनुकीय बदलांमध्ये मोठा वाटा असतो. केरी मुलिस, स्टॅन्ले कोहेन आणि हर्बर्ट बॉयर या वैज्ञानिकांनी इतर महत्त्वाचे शोध लावले असले, तरी ट्रान्सपोजॉन्सच्या शोधाचं श्रेय फक्त बार्बरा मॅक्लिंटॉक यांनाच जातं, ज्यासाठी त्यांना नोबेल पुरस्कारानेही सन्मानित करण्यात आलं.

पांढऱ्या रक्तपेशी अस्थिमध्यात बनतात आणि जिवाणूंना संपवण्यासाठी त्यांची महत्त्वाची भूमिका असते. अस्थिमध्यात बनणाऱ्या या पेशींचा मुख्य कार्य म्हणजे रोगप्रतिकारक शक्ती वाढवणे, जेव्हा शरीरात जिवाणू किंवा इतर रोगाणू प्रवेश करतात, तेव्हा पांढऱ्या रक्तपेशी सक्रिय होतात. त्या जिवाणूंना संपवण्यासाठी विविध यांत्रिके वापरतात, जसे की फागोसाइटोसिस. यामुळे दोन्ही विधान योग्य आहेत. अन्य पर्यायांमध्ये अयोग्य विधान असल्याने ते बरोबर उत्तर देत नाहीत. त्यामुळे अ व ब दोन्ही योग्य आहे हे स्पष्ट होते.

गांडुळ हा प्राणी 'अॅनिलिडा' संघात येतो. अॅनिलिडा म्हणजे वलयांकित प्राणी. गांडुळाच्या शरीरावर लहान लहान वलयांसारखे भाग असतात, म्हणूनच तो या संघात मोडतो. पोरिफेरा संघात स्पंजसारखे साधे प्राणी येतात, सिलेंटेराटा संघात जेलीफिश आणि प्रवाळ आढळतात, तर मोलुस्का संघात गोगलगाय आणि शिंपल्यांचा समावेश होतो. गांडुळाचे शरीरखंड आणि त्याची रचना याला अॅनिलिडा संघाच्या वैशिष्ट्यांशी जुळवून घेतात.

विंचू हा पिलांना जन्म देणारा प्राणी आहे. बहुतेक कीटक अंडी घालतात, पण विंचू मात्र अपवाद आहे. विंचू मादी थेट पिलांना जन्म देते. पिलांना जन्म देण्याची ही क्षमता विंचूंना इतर कीटकांपेक्षा वेगळी ठरवते. त्यामुळे, 'अंडी देणारा' किंवा 'वरीलपैकी दोन्ही' हे पर्याय चुकीचे ठरतात. 'यापैकी कोणतेही नाही' हा पर्याय सुद्धा अर्थातच चुकीचा आहे, कारण विंचू पिलांना जन्म देतो हे सत्य आहे.

नवजात शिशूला जन्मानंतर सर्वात आधी बीसीजी, ओरल पोलिओ आणि हेपेटायटिस बी या लसी देणं खूप महत्त्वाचं आहे. बीसीजी लस क्षयरोगापासून (Tuberculosis) बाळाचं संरक्षण करते. ओरल पोलिओ लस पोलिओ या गंभीर आजारापासून बचाव करते आणि हेपेटायटिस बी लस यकृताच्या संसर्गापासून बाळाला सुरक्षित ठेवते. या तीन लसी नवजात बालकांच्या आरोग्यासाठी अत्यंत आवश्यक आहेत आणि त्यांना प्राथमिक संरक्षण पुरवतात. त्यामुळे, ह्या लसी सर्वात आधी देणं गरजेचं आहे.

क्रिएटीन हा नायट्रोजनयुक्त टाकाऊ पदार्थ नाही. क्रिएटीन हे आपल्या स्नायूंमध्ये ऊर्जा साठवण्यासाठी वापरले जाते. जेव्हा स्नायू काम करतात, तेव्हा क्रिएटीनचे रूपांतर क्रिएटीनाइनमध्ये होते, जो एक टाकाऊ पदार्थ आहे आणि मूत्रपिंड तो शरीराबाहेर टाकतात. अमोनिया आणि युरिया हे देखील नायट्रोजनयुक्त टाकाऊ पदार्थ आहेत, जे प्रथिने पचनानंतर तयार होतात. त्यामुळे, क्रिएटीन हे योग्य उत्तर आहे, कारण ते टाकाऊ पदार्थ नाही, तर ऊर्जा साठवणारा घटक आहे.

ऑलिगोकाएटा व हिरूडीनीआ या प्राणीवर्गातील सदस्य हे अॅनेलिडातील द्विलिंगी प्राणी आहेत, त्यामुळे हा पर्याय बरोबर आहे. ऑलिगोकाएटा वर्गात अनेक द्विलिंगी प्राणी आढळतात, जसे की पृथ्वीच्या कृमी. हिरूडीनीआ वर्गातही द्विलिंगी प्राणी आहेत, जसे की जळू. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण पॉलिकाएटा वर्गातील प्राणी सामान्यतः द्विलिंगी नसतात. आरकीअॅनेलीडा हे प्राणीही द्विलिंगी नसून, ते विशेष प्रकारचे अॅनेलिड आहेत. त्यामुळे योग्य उत्तर ऑलिगोकाएटा व हिरूडीनीआ आहे, जे अचूक माहिती दर्शविते.

हिवताप (Malaria) या रोगासाठी सध्या प्रभावी लस उपलब्ध नाही. हिवताप हा प्लाझमोडियम नावाच्या परजीवीमुळे होतो आणि तो डासांच्या माध्यमातून पसरतो. या परजीवीचे अनेक प्रकार असल्यामुळे आणि ते सतत बदलत राहिल्यामुळे प्रभावी लस तयार करणे खूपच कठीण आहे. क्षयरोग (Tuberculosis), विषम ज्वर (Typhoid fever) आणि यकृतदाह-ब (Hepatitis B) या रोगांसाठी प्रभावी लसीकरण उपलब्ध आहे. त्यामुळे हिवताप हा योग्य पर्याय आहे, कारण त्याची लस अजूनही संशोधनाधीन आहे.

सॅलमॅन्डर हा उभयचर प्राण्यांचा एक महत्त्वाचा उदाहरण आहे. उभयचर प्राणी म्हणजे असे प्राणी जे जल आणि स्थलीय वातावरणात राहू शकतात. सॅलमॅन्डर पाण्यातील आणि जमिनीवरील दोन्ही जीवनशैलीत सक्षम आहेत, त्यामुळे त्याचे वर्गीकरण उभयचर प्राणिवर्गात केले जाते. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण एव्हज (पक्षीवर्ग) हा प्राणी पक्ष्यांचा समावेश करतो, सस्तन प्राणिवर्गात स्तनधारी प्राणी येतात, तर सरीसृप वर्गात साप, गेक्को इत्यादी प्राणी असतात. त्यामुळे सॅलमॅन्डरचे वर्गीकरण उभयचर प्राणिवर्गात करणे योग्य आहे.

व्हायरॉइड्स म्हणजे विषाणूंपेक्षाही लहान! हे नुसते RNA चे बनलेले असतात, आणि तेही गोलाकार. विचार करा, एक छोटा धागा गुंडाळलाय! यांचा आकार खूप लहान असतो आणि हे फक्त वनस्पती पेशींनाच infection करतात. RNA असल्यामुळे ते स्वतःची प्रतिकृती तयार करू शकतात आणि नवीन पेशींमध्ये पसरू शकतात. पण यांच्यात proteinचं आवरण नसतं, जे विषाणूंमध्ये असतं. त्यामुळे 'अ', 'ब' आणि 'ड' हे गुणधर्मच व्हायरॉइड्सना खास ओळख देतात.

फ्लॅटवर्म्स म्हणजेच प्लेटिहेल्मिंथस, हे एक प्रकारचे असिलोमेट प्राणी आहेत. त्यांची शरीर रचना सपाट असून, त्यात सिलोम नसतो. त्यामुळे, असिलोमेट म्हणजेच शरीरात सिलोम नसणारे प्राणी म्हणून फ्लॅटवर्म्स योग्य आहेत. ट्रिपलोब्लास्टिक असणे म्हणजे यामध्ये तीन प्रमुख ऊतक स्तर असतात, जे फ्लॅटवर्म्समध्ये उपस्थित आहेत. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण डिप्लोब्लास्टिक प्राणी फ्लॅटवर्म्सच्या श्रेणीत येत नाहीत, तसेच सिलोमेट प्राणी असणे हेही चुकीचे आहे कारण फ्लॅटवर्म्समध्ये सिलोम नाही. म्हणून, योग्य जोडी फ्लॅटवर्म्स, ट्रिपलोब्लास्टिक, असिलोमेट प्राणी आहे.

ड्रासेरा वनस्पती कीटकभक्षक वनस्पती वर्गात मोडते कारण ती कीटकांना जाळून त्यांचे पोषण करते. ही वनस्पती विशेषतः आर्द्र आणि उष्णकटिबंधीय वातावरणात वाढते. तिच्या पानांवर गोंदळ आणि तंतुमय संरचना असतात, ज्यामुळे ती कीटकांना पकडते. स्वयंपोषित वनस्पती म्हणजे ती आपल्या अन्नाची निर्मिती सूर्यप्रकाशाच्या सहाय्याने करते, तर ड्रासेरा कीटकांवर अवलंबून असते. परजीवी वनस्पती दुसऱ्या वनस्पतीवर अवलंबून राहतात, जे ड्रासेरावर लागू होत नाही. "यापैकी नाही" हा पर्याय योग्य नाही कारण ड्रासेरा नक्कीच कीटकभक्षक वनस्पती आहे. त्यामुळे, ड्रासेरा वनस्पतीची योग्य वर्गीकरण कीटकभक्षक वनस्पती आहे.

जीवनसत्त्व डी शरीरात कॅल्शियम आणि फॉस्फरसच्या शोषणासाठी अत्यंत महत्त्वाचे आहे. हे जीवनसत्त्व मुख्यतः सूर्यप्रकाशामुळे त्वचेत तयार होते आणि हाडांच्या आरोग्यासाठी आवश्यक असते. जीवनसत्त्व अ, ई आणि के यांचा शोषणाशी थेट संबंध नाही. जीवनसत्त्व अ मुख्यतः दृष्टीसाठी आवश्यक आहे, जीवनसत्त्व ई एक अँटीऑक्सिडंट आहे, तर जीवनसत्त्व के रक्ताच्या गाठीसाठी महत्वाचे आहे. त्यामुळे, जीवनसत्त्व डी योग्य उत्तर आहे, कारण ते हाडांच्या मजबुतीसाठी आणि योग्य कार्यासाठी आवश्यक खनिजांचे शोषण सुनिश्चित करते. यामुळे शरीरातील कॅल्शियमची पातळी नियंत्रित राहते.

प्राणीवर्गीकरणासाठी योग्य पायरी म्हणजे सृष्टी, संघ, वर्ग, ऑर्डर, कुळ, जात आणि प्रजाती. या श्रेणीमध्ये सृष्टी सर्वाधिक व्यापक श्रेणी आहे, जिथे प्राणी जगाचे विभाजन केले जाते. त्यानंतर संघ, वर्ग, ऑर्डर, कुळ, जात आणि प्रजाती यांचे स्थान आहे, जे प्रत्येक स्तरावर अधिक विशिष्टता आणतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण ते या वर्गीकरणाच्या क्रमाला उलट करतात किंवा योग्य पायऱ्या वापरत नाहीत. योग्य पायरीने प्राणी वर्गीकरणाची प्रक्रिया स्पष्ट आणि सुव्यवस्थित करते, ज्यामुळे वैज्ञानिक संशोधन आणि अध्ययनात मदत होते.

भुरी रोगाच्या नियंत्रणासाठी बोर्डो मिश्रण आणि सल्फर (गंधक) हे दोन्ही रोगनाशके वापरली जातात. बोर्डो मिश्रण हे तांबे सल्फेट आणि चुना यांचे मिश्रण आहे, जे बुरशीजन्य रोगांवर प्रभावी ठरते. गंधक देखील बुरशीच्या वाढीस प्रतिबंध करतो आणि रोगाचे नियंत्रण करतो. एन्डोसल्फॉन हे कीटकनाशक आहे, जे किडींच्या नियंत्रणासाठी वापरले जाते, बुरशीजन्य रोगांसाठी नाही. तुरटीचा उपयोग मुख्यतः पाणी शुद्ध करण्यासाठी किंवा रक्तस्त्राव थांबवण्यासाठी होतो, त्यामुळे ते बुरशीनाशक नाही.

सर जे. सी. बोस यांनी केलेल्या संशोधनानुसार, 'असेंट ऑफ सॅप' ही क्रिया थरांच्या आतील जिवंत पेशींच्या 'पलसेटरी क्रिये'मुळे घडते. त्यांनी वनस्पतींच्या पेशींमध्ये स्पंदने (Pulsations) शोधली आणि या स्पंदनांमुळे रस (sap) वरच्या दिशेने चढतो, असे प्रतिपादन केले. इतर पर्याय जसे की, 'ट्रांसपिरेशन पूल सिद्धांत', 'कोहीजन सिद्धांत' आणि 'मूळ दाब सिद्धांत' हे देखील असेंट ऑफ सॅप स्पष्ट करतात, पण जे. सी. बोस यांच्या संशोधनानुसार 'पलसेटरी क्रिया' हे अधिक समर्पक उत्तर आहे. कारण या क्रियेवर त्यांनी विशेष लक्ष केंद्रित केले होते.

ग्राफ्टिंग (Grafting) म्हणजेच कलम करणे, ही एक कृत्रिमरित्या केलेली अलैंगिक प्रजनन प्रक्रिया आहे. यात दोन वेगवेगळ्या झाडांचे भाग एकत्र आणले जातात. चांगल्या प्रतीचे फूल किंवा फळ देणाऱ्या झाडाचे खोड (Scion) निवडले जाते आणि त्याला दुसऱ्या, मजबूत मुळ असलेल्या झाडावर (Rootstock) जोडले जाते. त्यामुळे एकाच झाडामध्ये दोन गुणधर्म मिळतात.

बडिंग (Budding) मध्ये फक्त कळीचा वापर होतो, लेअरिंग (Layering) मध्ये फांदीला मुळे फुटू दिली जातात आणि कटिंग (Cutting) मध्ये फक्त छाटलेल्या भागापासून नवीन रोप तयार होते. ग्राफ्टिंगमध्ये खोड आणि मूळ दोन्ही वापरले जातात, ज्यामुळे ते अधिक प्रभावी ठरते.

जीवनसत्व-अ, ज्याला रेटिनॉल असेही म्हटले जाते, हे मुख्यत्वे कॅरोटीनपासून मिळते. कॅरोटीन हे एक प्रकारचे प्राकृतिक रंगद्रव्य आहे, जे भाज्या आणि फळांमध्ये आढळते, जसे गाजर, कद्दू आणि मिरची. हे शरीरात जीवनसत्व-अमध्ये रूपांतरित होते, ज्यामुळे दृष्टी सुधारण्यात आणि त्वचेच्या आरोग्यात मदत होते. अन्य पर्यायांमध्ये फायटीन, टॅनिन आणि ऑक्सिटोसिन यांचा समावेश आहे, परंतु हे जीवनसत्व-असंबंधित नाहीत. फायटीन मुख्यतः तांदळामध्ये आढळतो, टॅनिन चहा आणि वाइनमध्ये असतो, तर ऑक्सिटोसिन एक हार्मोन आहे, जो स्त्रीच्या गर्भावस्थेत महत्त्वाचा आहे. त्यामुळे कॅरोटीन हा योग्य पर्याय आहे.

झुरळे माल्पिघिअन नलिका वापरतात, जे त्यांच्या मूत्रपिंडासमान कार्य करतात. याचप्रमाणे, गांडूळे वृक्कक वापरतात, जे त्यांच्या मूत्रनिर्मितीची प्रक्रिया पार पाडतात. वृक्कक हे गांडूळांच्या शरीरात मूत्रनिर्मितीसाठी अत्यंत महत्त्वाचे आहे. इतर पर्याय म्हणजे आचवलन, प्रमेखला आणि मूत्रपिंड, हे योग्य नाहीत कारण ते गांडूळांच्या मूत्रनिर्मिती प्रक्रियेशी संबंधित नाहीत. आचवलन आणि प्रमेखला हे विशेषतः झुरळांच्या प्रणालीसाठी वापरले जातात, तर मूत्रपिंड सामान्यतः स्तनधारी प्राण्यांमध्ये असतात. त्यामुळे, योग्य पर्याय वृक्कक आहे, जो गांडूळांच्या मूत्रनिर्मिती प्रक्रियेचा प्रतिनिधित्व करतो.

एका मिनिटात मूत्रपिंडातून साधारणपणे 1 लीटर रक्त वाहते. आपल्या शरीरातील रक्त सतत फिल्टर होत असते आणि हे कार्य मूत्रपिंड करतात. प्रत्येक मूत्रपिंडात सुमारे 10 लाख नेफ्रॉन्स (nephrons) असतात, जे रक्त फिल्टर करण्याचे काम करतात. आता कल्पना करा, जर मूत्रपिंडातून पुरेसे रक्त वाह नाही, तर ते व्यवस्थित फिल्टर कसे होईल? 0.75 लीटर, 0.50 लीटर किंवा 0.25 लीटर हे प्रमाण पुरेसे नाही, कारण मूत्रपिंडाला कार्य करण्यासाठी पुरेसा रक्तपुरवठा आवश्यक असतो. त्यामुळे 1 लीटर रक्त हे योग्य उत्तर आहे.

रक्त गोठण्याची क्रिया मुख्यतः रक्तपट्टीकांच्या कार्यामुळे होते. रक्तपट्टीका म्हणजेच प्लेटलेट्स, जे रक्ताच्या गोठण्याच्या प्रक्रियेत महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावतात. या प्लेटलेट्स रक्ताच्या जखमांवर जाऊन एकत्रित होतात आणि गोठण्याची प्रक्रिया सुरू करतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण श्वेत रक्तकणिका प्रतिजीवाणूंचा समावेश करून प्रतिकारशक्ती वाढवतात, लसिका शरीरातील द्रवाचे संतुलन राखण्यास मदत करतात, तर लोहित रक्तकणिका ऑक्सिजन वाहून नेण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावतात. त्यामुळे, रक्त गोठण्याची प्रक्रिया रक्तपट्टीकांमुळेच प्रभावीपणे होते.

मॅक्रोन्यूट्रीयंट म्हणजे शरीराच्या वाढी आणि विकासासाठी आवश्यक असलेल्या पोषण पदार्थांचा एक समूह आहे. मॅग्नेशिअम एक महत्त्वाचा मॅक्रोन्यूट्रीयंट आहे, कारण तो शरीरातील अनेक जैविक प्रक्रियांसाठी आवश्यक आहे, जसे की स्नायूंची क्रिया आणि ऊर्जा उत्पादन. इतर पर्यायांमध्ये मॉलिब्डेनम, बोरॉन आणि झिंक हे सहायक पोषक तत्व आहेत, पण ते मॅक्रोन्यूट्रीयंट्स म्हणून वर्गीकृत केले जात नाहीत. मॉलिब्डेनम आणि बोरॉन कमी प्रमाणात आवश्यक असतात, तर झिंक देखील मॅक्रोन्यूट्रीयंट नाही, तर ट्रेस मिनरल आहे. त्यामुळे मॅग्नेशिअम योग्य उत्तर आहे.

वनस्पती वाढीसाठी नत्र (नायट्रोजन) हे अत्यंत आवश्यक आहे. नत्रामुळे वनस्पतींमध्ये प्रथिने तयार होतात, ज्यामुळे त्यांची वाढ चांगली होते. पाने हिरवीगार राहतात आणि प्रकाशसंश्लेषण क्रिया व्यवस्थित होते.

आता इतर पर्याय बघूया. तांबे, बोरॉन आणि मॉलिब्डेनम हे सूक्ष्म अन्नद्रव्य आहेत. ते वनस्पतीला लागतात, पण त्यांची गरज नत्रापेक्षा खूप कमी असते. नत्र हा मुख्य घटक आहे, जो वनस्पतींच्या वाढीसाठी मोठ्या प्रमाणात लागतो. त्यामुळे, योग्य उत्तर नत्र आहे, कारण ते वनस्पतींच्या वाढीसाठी अत्यावश्यक भूमिका बजावते.

धोत्र्याचे परागकण गोलाकार असतात. आता हे समजून घ्या, धोत्र्याचं फूल बघितलं तर ते किटक आणि वाऱ्याच्या मदतीने परागकण एका फुलातून दुसऱ्या फुलात पाठवतं. गोलाकार असल्यामुळे ते वाऱ्याने सहज उडून जातात आणि किटकांच्या शरीराला पण व्यवस्थित चिकटून बसतात. त्रिकोणी, होडीच्या आकाराचे किंवा अंडाकार असणारे परागकण वाऱ्याने उडायला सोपे जाणार नाहीत आणि किटकांनाही नीट चिकटणार नाहीत, म्हणून धोत्र्याचे परागकण नेहमी गोलाकारच असतात.

ग्लुकोजचे प्रमाण शरीराच्या आरोग्यासाठी महत्त्वाचे आहे. उपाशीपोटी रक्तातील ग्लुकोजचे प्रमाण साधारणपणे 70 मिग्रॅ% असावे लागते, हे विधान योग्य नाही. कारण, उपाशीपोटी रक्तातील ग्लुकोज प्रमाण 70 ते 100 मिग्रॅ% दरम्यान असावे लागते. जेवणानंतर रक्तातील ग्लुकोज प्रमाण 140 मिग्रॅ% पर्यंत असणे सामान्य आहे, त्यामुळे हे विधान योग्य आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण उपाशीपोटी ग्लुकोज प्रमाणाच्या संदर्भात अ विधान अयोग्य आहे. त्यामुळे फक्त ब हा पर्याय बरोबर आहे. रोजच्या जीवनात, जेवणानंतरची ऊर्जा पातळी मोजताना हे लक्षात घेणे महत्त्वाचे आहे.

जीवनसत्त्वे शरीराच्या आरोग्यासाठी अत्यंत महत्त्वाची असतात. जीवनसत्त्व अ च्या अभावामुळे रातआंधळेपणा होतो, कारण हे जीवनसत्त्व दृष्टीसाठी आवश्यक आहे. जीवनसत्त्व ब च्या अभावामुळे बेरीबेरी रोग होतो, जो मुख्यतः थायमिनच्या कमीमुळे होतो. जीवनसत्त्व क च्या अभावामुळे स्कर्व्ही होतो, ज्यामुळे शरीरातील रक्तवाहिन्या कमकुवत होतात आणि रक्तस्राव होतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण ते योग्य जोड्या तयार करत नाहीत. उदाहरणार्थ, स्कर्व्ही आणि रक्तस्राव यांचा संबंध थोडा गोंधळात टाकणारा आहे. त्यामुळे दिलेल्या जोडीतील सर्व रोग योग्य प्रकारे संबंधित आहेत.

पिवळ्या-हिरव्या रंगाच्या शेवाळ वनस्पतींना झॅन्थोफायसी असे संबोधतात. या वर्गातील वनस्पतींमध्ये मुख्यतः कारोटिनॉइड pigment असतो, ज्यामुळे त्यांचा रंग पिवळा किंवा हिरवा दिसतो. हे सामान्यतः जलचर वातावरणात आढळतात आणि त्यांना प्रकाश संश्लेषणासाठी आवश्यक असलेल्या रंगद्रव्यांची विशिष्ट रचना असते. इतर पर्यायांमध्ये क्लोरोफायसी म्हणजे हिरव्या शेवाळाचे, सायनोफायसी म्हणजे निळ्या-हरित शेवाळाचे आणि फिओफायसी म्हणजे तपकिरी शेवाळाचे वर्गीकरण आहे. त्यामुळे, झॅन्थोफायसी हा योग्य पर्याय आहे कारण तो पिवळ्या-हिरव्या रंगाच्या शेवाळाला योग्यरीत्या दर्शवतो.

कर्करोगासाठी देण्यात येणारे 'लिट्रोझोल' हे औषध ऑक्टोबर 2011 मध्ये थांबवण्यात आले, कारण ते घेतल्यानंतर काही रुग्णांमध्ये गंभीर दुष्परिणाम दिसून आले. 'लिट्रोझोल' हे विशेषतः स्तन कर्करोगाच्या उपचारासाठी वापरले जाते. परंतु काही अभ्यासांमध्ये असे निदर्शनास आले की या औषधामुळे हाडे ठिसूळ होणे, हृदयविकार आणि रजोनिवृत्तीनंतरच्या समस्या वाढू शकतात. त्यामुळे, रुग्णांच्या आरोग्याच्या दृष्टीने अधिक सुरक्षित पर्याय उपलब्ध असल्याने या औषधाच्या वापरावर बंदी घालण्यात आली. क्षयरोग, एड्स आणि सार्स या रोगांवर उपचार करण्यासाठी ही औषधं वापरली जात नाहीत.

महाराष्ट्र शासनाचे प्राणी संवर्धन (सुधारणा) विधेयक 1995 नुसार म्हैस आणि तिची बछडी यांना कत्तल करण्यासाठी वगळण्यात आले आहे. या विधेयकाचा उद्देश गोवंश (बैल, गाय, वासरे) यांचे संरक्षण करणे आहे. त्यामुळे बैल आणि सांड तसेच गायी व वासरे यांचे संरक्षण करणे अपेक्षित आहे, त्यांची कत्तल करता येत नाही. म्हैस आणि तिची बछडी यांचा गोवंशामध्ये समावेश होत नसल्यामुळे त्यांना या कायद्यातून वगळण्यात आले आहे, जेणेकरून त्यांची कत्तल करणे कायदेशीर ठरते.

सियानोफायटा या शेवाळ वर्गाला "निळे-हिरवे" शेवाळ असे संबोधले जाते कारण त्यामध्ये क्लोरोफिल ए आणि फिकोसायनिन असतात, ज्यामुळे त्याला निळा रंग प्राप्त होतो. त्यामुळे हे विधान योग्य आहे. दुसऱ्या विधानात बॅक्ट्रोस्परम्मच्या नत्र स्थिरीकरणाबाबत माहिती चुकीची आहे. बॅक्ट्रोस्परम्म हा एक प्रकारचा शेवाळ आहे, पण तो नत्र स्थिरीकरण करत नाही. नत्र स्थिरीकरणाचे कार्य मुख्यत्वे काही प्रकारच्या नायट्रोजेन-फिक्सिंग बॅक्टेरियांनी केले जाते. त्यामुळे, केवळ पहिले विधान योग्य आहे आणि दुसरे विधान चुकीचे आहे.

ॲझोटोबॅक्टर हे सूक्ष्मजीवाणू एकदल वनस्पतींमध्ये असहजीवी नत्र स्थिरीकरणासाठी मदत करतात. ॲझोटोबॅक्टर स्वतंत्रपणे मातीत राहतात आणि हवेतील नत्र शोषून घेऊन त्याचे रूपांतर अमोनियामध्ये करतात, जो वनस्पतींसाठी उपयुक्त असतो. रायझोबियम हे द्विदल वनस्पतींच्या मुळांवरील गाठींमध्ये सहजीवी पद्धतीने नत्र स्थिरीकरण करतात, त्यामुळे ते एकदल वनस्पतींसाठी योग्य नाही. दोन्ही १ आणि २ किंवा वरीलपैकी कोणतेही नाही हे पर्याय चुकीचे आहेत, कारण ॲझोटोबॅक्टर थेटपणे एकदल वनस्पतींना नत्र पुरवठा करतात.

शार्कचे अधर बाजूस मुख, जरायुज आणि कास्थीमय अंतःकंकाल या सर्व गोष्टी योग्य आहेत. शार्कचे मुख अधर बाजूस असते, ज्यामुळे ते जलचर जीवनशैलीत चांगले अनुकूलित झाले आहेत. जरायुज म्हणजेच शार्कच्या शरीराची संरचना मऊ आहे आणि त्यात हाडे नसून कास्थीमय कंकाल असते. कास्थीमय अंतःकंकाल शार्कच्या शरीराला लवचिकता आणि हलकपणा प्रदान करतो. इतर पर्यायांमध्ये सायक्लॉईड खवले याचा समावेश आहे, जो शार्कसाठी योग्य नाही, कारण शार्कच्या खवल्याची रचना रत्नाकार असते. त्यामुळे, योग्य पर्याय निवडणे महत्त्वाचे आहे जे शार्कच्या विशेष गुणधर्मांचे प्रतिनिधित्व करते.

हवाबंद डब्यातील खाद्यपदार्थांमध्ये क्लोस्ट्रिडियम नावाचा जीवाणू वाढण्याची शक्यता असते. या जीवाणूंना वाढण्यासाठी ऑक्सिजनची गरज नसते. हवाबंद डब्यात ऑक्सिजन नसल्यामुळे इतर जीवाणू वाढू शकत नाहीत, पण क्लोस्ट्रिडियम मात्र सहज वाढतो. हे जीवाणू Botulism नावाचे विषारी द्रव्य तयार करतात, ज्यामुळे अन्नातून विषबाधा होऊ शकते. स्टॉफिलोकोकस, बासिलस आणि स्ट्रेप्टोकोकस हे जीवाणू सहसा ऑक्सिजनच्या उपस्थितीत वाढतात आणि हवाबंद डब्यात त्यांची वाढ मंदावते. त्यामुळे क्लोस्ट्रिडियम हाच योग्य पर्याय आहे.

सर्व पर्याय योग्य आहेत कारण दिलेल्या वन्यप्राण्यांची नावे आणि त्यांच्या वैज्ञानिक नावांची जोडी बरोबर आहे. आशियायी सिंहाचे वैज्ञानिक नाव 'पॅन्थेरा लिओ परसीका' हे अचूक आहे, तसेच पट्टेरी वाघाचे 'पॅन्थेरा टायग्रीस' देखील योग्य आहे. भारतीय गेंड्याचे वैज्ञानिक नाव 'रायनोसिरस युनिकोरनीस' हेही बरोबर आहे. थामीन हरिणाचे वैज्ञानिक नाव 'सरवस ईलदी' देखील योग्य आहे. त्यामुळे सर्व पर्याय योग्य ठरतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण ते या चारही वन्यप्राण्यांच्या संदर्भात योग्य माहिती देत नाहीत, त्यामुळे त्यांच्यातील कोणतीही जोडी किंवा जोडीचे नाव चुकीचे ठरते.

शाकाहारी मेदामध्ये असंतृप्त मेद आम्ल असते, जे खोलीच्या तापमानाला द्रव स्वरूपात असते. असंतृप्त मेद आम्लाची रचना अशी असते की त्यात एक किंवा अधिक दुहेरी बंध असतात, ज्यामुळे ते द्रव स्वरूपात राहतात. उदाहरणार्थ, ओलिव्ह ऑइल आणि कॅनोला ऑइल हे असंतृप्त मेदाचे उत्तम उदाहरण आहेत.

दुसरीकडे, संतृप्त मेद आम्ल सामान्यतः घन स्वरूपात असतात, जसे की लोणी किंवा तूप. त्यामुळे, संतृप्त मेद आम्लाच्या बाबतीत खोलीच्या तापमानावर ते घन असतात, जे या प्रश्नात योग्य नाही. म्हणून, बरोबर उत्तर असंतृप्त मेद आम्ल आणि द्रव आहे, कारण ते शाकाहारी मेदाच्या विशेषतांचे योग्य वर्णन करते.

वनस्पतींच्या अन्नातील तेलाचे गोळे सुदान-IV ने लाल होतात. सुदान-IV हा चरबी आणि तेल असलेल्या पदार्थांना रंग देण्यासाठी वापरला जातो. जेव्हा सुदान-IV तेलाच्या संपर्कात येतो, तेव्हा तो त्यामध्ये विरघळतो आणि लाल रंग देतो. सुदान-I, सुदान-III आणि सैफरानिन हे रंग तेल तसेच चरबीयुक्त पदार्थांना रंग देण्यासाठी पुरेसे प्रभावी नाहीत. त्यामुळे तेलाचे गोळे लाल करण्यासाठी सुदान-IV हाच रंग योग्य आहे.

झायमेज हे संप्रेरक ग्लुकोजचे रूपांतर इथेनॉलमध्ये करण्यासाठी वापरले जाते. किण्वन प्रक्रियेदरम्यान (fermentation process) झायमेज ग्लुकोजला इथेनॉल आणि कार्बन डायऑक्साइडमध्ये रूपांतरित करते.

आता इतर पर्याय का बरोबर नाहीत ते पाहू. इनव्हर्टेज हे सुक्रोजचे ग्लुकोज आणि फ्रुक्टोजमध्ये रूपांतर करते. माल्टेज माल्टोजचे ग्लुकोजमध्ये रूपांतर करते, तर डायस्टेज स्टार्चचे माल्टोजमध्ये रूपांतर करते. त्यामुळे, इथेनॉल निर्मितीसाठी झायमेज हेच योग्य संप्रेरक आहे.

कवक पेशीची पेशीभित्तीका मुख्यतः कायटिनने बनलेली असते. कायटिन एक प्रकारचा प्रोटीन आहे जो कवकांच्या पेशीभित्तीला संरचना व स्थिरता प्रदान करतो. त्यामुळे, कवकांच्या पेशी भित्तीला एक मजबूत आधार मिळतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत. सेल्युलोज मुख्यतः वनस्पतींच्या पेशीभित्तीत आढळतो आणि त्यामुळे कवकांमध्ये नाही. ग्लुकोज एक साधी शर्करा आहे, जी ऊर्जा उत्पादनासाठी वापरली जाते, परंतु ती पेशीभित्तीत नाही. सुक्रोज, जो दोन साध्या शर्करांचा संघटन आहे, तो देखील कवकांच्या पेशीभित्तीत आढळत नाही. त्यामुळे, कायटिनच योग्य उत्तर आहे कारण तोच कवक पेशींच्या भित्तीचा मुख्य घटक आहे.

जीवनसत्त्व अ म्हणजे विटामिन ए, हे मेदात विरघळणारे जीवनसत्त्व आहे. विटामिन ए शरीरासाठी अत्यंत आवश्यक आहे, कारण ते दृष्टीसाठी, त्वचेच्या आरोग्यासाठी आणि प्रतिकारशक्तीसाठी महत्त्वाचे असते. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण जीवनसत्त्व ब12, क, आणि ब9 हे पाण्यात विरघळणारे जीवनसत्त्व आहेत. जीवनसत्त्व ब12, म्हणजे कोबालामिन, पाण्यात विरघळते आणि शरीरातील लाल रक्तपेशींची निर्मिती करण्यास मदत करते. जीवनसत्त्व क, म्हणजे फायलोकिनोन, रक्ताच्या गाठींसाठी आवश्यक आहे, तर जीवनसत्त्व ब9, म्हणजे फॉलिक आम्ल, गर्भधारणेत आणि पेशींच्या विभाजनात महत्त्वपूर्ण आहे. त्यामुळे, योग्य उत्तर जीवनसत्त्व अ आहे.

ब्रुनर्स ग्रंथी पक्वाशयाच्या सबम्युकोसामध्ये आढळतात. लहान आतड्याच्या सुरुवातीच्या भागाला पक्वाशय म्हणतात. या ग्रंथी अल्कधर्मी (alkaline) स्त्राव तयार करतात, जो जठरातील आम्लामुळे (acid) होणारे नुकसान टाळतो. हा स्त्राव पक्वाशयातील वातावरण संतुलित ठेवतो, ज्यामुळे अन्नपचनाची क्रिया व्यवस्थित होते. पोटाच्या सबम्युकोसामध्ये जठर ग्रंथी (gastric glands) आढळतात, अन्ननलिकाच्या म्युकोसामध्ये श्लेष्मल (mucous) ग्रंथी असतात आणि इलियमच्या म्युकोसामध्ये लायबरकुनच्या गुहा (crypts of Lieberkühn) आढळतात. त्यामुळे, इतर पर्याय चुकीचे आहेत.

टेंडॉन स्नायू आणि हाड यांना जोडते. टेंडॉन हे मजबूत तंतुमय ऊतींचे बनलेले असते. उदाहरणार्थ, आपल्या हाताच्या स्नायूंना हाडांशी जोडणारे टेंडॉन मनगटाच्या हालचालीसाठी महत्त्वाचे असतात. कारटीलेज ( Cartilage) हाडांच्या सांध्यांमध्ये आढळते आणि हाडांना एकमेकांवर घासण्यापासून वाचवते. लीगामेंट (Ligament) दोन हाडांना जोडते, स्नायूंना नाही. इंटरस्टीशीअल फ्लुईड (Interstitial fluid) पेशींच्या भोवती असलेले द्रव आहे, जे स्नायू आणि हाडांना जोडत नाही. त्यामुळे, स्नायू आणि हाडांना जोडण्याचे कार्य टेंडॉन करते.

मलेरियाच्या तापात थंडी वाजून ताप येतो आणि काही दिवसांनी तो पुन्हा येतो, याचे कारण म्हणजे शरीरात 'हिमोझॉईन' नावाचा विषारी पदार्थ तयार होतो. जेव्हा प्लाझमोडियम परजीवी लाल रक्तपेशींवर हल्ला करतो, तेव्हा हिमोग्लोबिनचे विघटन होऊन हिमोझॉईन तयार होते. हे हिमोझॉईन शरीरासाठी विषारी असते आणि त्यामुळे थंडी वाजून ताप येतो. इंटरफेरॉन हे विषाणू संसर्गाला (viral infections) प्रतिबंध करणारे प्रथिन आहे. हिरुडिन हे रक्त गोठू नये म्हणून वापरले जाते, तर कोलोस्ट्रम नवजात शिशुसाठी आईच्या दुधातील पहिले पोषक तत्व आहे. त्यामुळे हिमोझॉईन हेच योग्य उत्तर आहे.

इसबगोल म्हणजेच प्लॅन्टॅगो ओवॅटा ही वनस्पती आपल्या पोटाच्या आरोग्यासाठी अत्यंत उपयुक्त आहे. यामध्ये फायबरचे प्रमाण जास्त असते, जे पोटाच्या विकारांमध्ये मदत करते, विशेषतः पचनसंस्थेच्या समस्यांमध्ये. इसबगोलाचे दाणे पाण्यात भिजल्यावर जेली सारखे बनतात, त्यामुळे ते पोटातील विष्ठा सहजपणे बाहेर काढण्यास मदत करतात. इतर पर्याय योग्य नाहीत कारण पोंगामिया पिन्नाटा हे औषधीय गुणांमध्ये कमी आहे, आउजिनिया उजनेन्सिस हा मसाला आहे, आणि ऑसिमम् सँक्टम म्हणजे तुलसी, जी पोटाच्या विकारांसाठी उपयुक्त असली तरी इसबगोलासारखी थेट वापरली जात नाही. त्यामुळे, प्लॅन्टॅगो ओवॅटा हा योग्य पर्याय आहे.

अमीबा हा प्रोटोझुअन् प्राणी आहे कारण तो एक पेशीय प्राणी आहे ज्यामध्ये उती आणि अवयव नाहीत. यामुळे तो शारीरिक रचनेच्या दृष्टिकोनातून साधा आहे. सर्व प्राण्यांमध्ये तो प्राचीन आणि सामान्य प्राणी म्हणून देखील ओळखला जातो, ज्यामुळे तो जीवशास्त्राच्या अभ्यासात महत्त्वाचा ठरतो. छद्मपादाचा वापर करून हालचालीसाठी तो सक्षम असतो, जो त्याच्या जीवनशैलीचा एक महत्त्वाचा भाग आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 'ड' विधान अमीबाच्या रचनेशी संबंधित नाही. त्यामुळे योग्य विधाने 'अ', 'ब' आणि 'क' आहेत, जे अमीबाच्या विशेषतांचा योग्य उल्लेख करतात.

वेस्ट नाईल एनकेफेलायटिस या रोगामध्ये मेंदूला सूज येते. हा रोग वेस्ट नाईल विषाणूमुळे होतो. आता हे विषाणू काय करतात, तर ते थेट आपल्या मेंदूवर हल्ला चढवतात आणि तिथे सूज निर्माण करतात. त्यामुळेच या रोगामध्ये मेंदूला सूज येणे हे महत्त्वाचे लक्षण आहे. सर्वात आधी, म्हणजे प्रथमतः या रोगाचे निदान आफ्रिकेतील युगांडा देशात 1937 साली झाले. त्यामुळेच 'मेंदूला सूज' आणि 'युगांडा, 1937' हे उत्तर बरोबर आहे. चेतासंस्थेला सूज येणे किंवा इतर ठिकाणी निदान लागणे हे या रोगाच्या संदर्भात चुकीचे आहे.

वनस्पती पेशीमध्ये रायबोझोम्स नावाच्या सूक्ष्म घटकांमध्ये प्रथिने तयार होतात. रायबोझोम्स हे पेशीतील प्रथिन संश्लेषण कारखाने आहेत. ते जनुकीय माहितीनुसार अमिनो आम्लांची साखळी बनवून प्रथिने तयार करतात. लायसोझोम्स पेशीतील टाकाऊ पदार्थ साफ करतात, गॉल्गी बॉडीज प्रथिने आणि लिपिडचे वेष्टन करून त्यांना योग्य ठिकाणी पाठवतात, तर मायटोकॉन्ड्रिया पेशीसाठी ऊर्जा निर्माण करतात. त्यामुळे प्रथिने तयार करण्याचे काम रायबोझोम्सच करतात.

फुलांमधील पुमंग आणि जायांग हे अत्यंत आवश्यक मंडळ आहेत. पुमंग म्हणजे फुलातील नर भाग, ज्यामध्ये पुंकेसर असतात आणि ते परागकण तयार करतात. हे परागकण मादी भागापर्यंत पोहोचणे आवश्यक आहे, म्हणजेच जायांगापर्यंत. जायांग म्हणजे फुलाचा मादी भाग, ज्यात स्त्रीकेसर असतो आणि बीजांड (ovules) असतात. फलन (fertilization) होण्यासाठी परागकणांचा स्त्रीकेसरापर्यंत प्रवास महत्त्वाचा असतो, ज्यामुळे फळ आणि बिया तयार होतात. निदल आणि दल हे भाग जरी महत्त्वाचे असले, तरी ते थेट पुनरुत्पादनाशी संबंधित नस्तात. त्यामुळे पुमंग आणि जायांग हेच फुलांमधील आवश्यक मंडळ आहेत.

सेसबानिया कॅनाबीना, ज्याला धैंच्या म्हणून ओळखले जाते, ही वनस्पती हिरवळीचे खत म्हणून वापरली जाते कारण ती मातीच्या पोषणासाठी उपयुक्त असते. ती नायट्रोजन फिक्सेशन करण्याची क्षमता राखते, ज्यामुळे मातीची गुणवत्ता सुधारते. या वनस्पतीची तृणधान्यांचे पीक घेतलेल्या क्षेत्रांमध्ये फेरपालट म्हणून लागवड करणे फायदेशीर ठरते. अन्य पर्यायांमध्ये, ट्रायडँक्स प्रोकुंबन्स आणि हिबीसकस रोझासायनेनसीस या वनस्पती मुख्यतः सजावटीसाठी किंवा इतर उपयोगांसाठी लागवड केल्या जातात. सिनेड्रीला नोडीफ्लोरा ही वनस्पतीदेखील मातीच्या पोषणासाठी उपयोगी नाही. त्यामुळे, सेसबानिया कॅनाबीना हा योग्य पर्याय आहे.

इन्सुलिन हा ग्रंथीस्त्राव स्रवणारी ग्रंथी स्वादुपिंड आहे, जो शरीरातील साखरेच्या पातळीचे नियंत्रण करण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावतो. इन्सुलिन रक्तातील ग्लुकोजच्या पातळीत कमी करण्यात मदत करते, ज्यामुळे ऊर्जेच्या उत्पादनासाठी ते पेशींमध्ये प्रवेश करते. यकृत, लसिका आणि प्लीहा हे इतर पर्याय आहेत, परंतु यांमध्ये इन्सुलिन स्रावित होत नाही. यकृत ग्लुकोज साठवतो आणि त्याचे उत्पादन करतो, लसिका शरीराच्या रोगप्रतिकारक यंत्रणेशी संबंधित आहे, तर प्लीहा रक्तातील अवशेष आणि संक्रमणांवर लक्ष ठेवते. त्यामुळे स्वादुपिंड हे इन्सुलिन स्रावित करणारे मुख्य ग्रंथी आहे.

माणूस दिवसभर श्वास घेत असतो. आपण जेंव्हा श्वास घेतो, तेंव्हा हवा आपल्या फुफ्फुसात जाते. आता विचार करा, एक किलो हवा म्हणजे किती कमी! 100 लिटर हे देखील खूपच कमी आहे, कारण माणसाला जिवंत राहण्यासाठी भरपूर ऑक्सिजनची गरज असते. 15-22 किलो हे जास्त वाटू शकतं, पण 10 ते 20 किलो हवा माणूस श्वासाद्वारे शरीरात घेतो. त्यामुळे 10-20 किलो हे योग्य उत्तर आहे.

पिट्यूटरी ग्रंथी, आपल्या मेंदूच्या तळाशी असलेली एक छोटीशी ग्रंथी, अनेक संप्रेरके (Hormones) तयार करते. यापैकी TSH (थायरॉईड उत्तेजक संप्रेरक) थायरॉईड ग्रंथीला उत्तेजित करते, STH (सोमॅटोट्रॉपिक संप्रेरक) वाढ आणि विकासाला मदत करते, आणि ADH (एन्टि डायuretic हार्मोन) शरीरातील पाण्याचे संतुलन राखते. HCG (ह्यूमन कोरिओनिक गोनाडोट्रोपिन) हे संप्रेरक फक्त गर्भधारणेदरम्यान तयार होते आणि ते प्लेसेंटा (placenta) नावाच्या अवयवाद्वारे स्त्र secretion होते, पिट्यूटरी ग्रंथीद्वारे नाही. त्यामुळे, TSH, STH आणि ADH हे पिट्यूटरी ग्रंथीची संप्रेरके आहेत.

गोगलगाय मोलुस्का (Mollusca) संघात मोडते. या संघातील प्राणी मृदू शरीर असलेले असतात आणि बहुतेक गोगलगायींच्या शरीरावर कठीण कवच असते, जे त्यांच्या शरीराचे संरक्षण करते. आर्थ्रोपोडा संघात कीटक, कोळी आणि खेकडे यांसारख्या সন্ধिपाद प्राण्यांचा समावेश होतो. इकायनोडर्माटा संघात तारा मासा आणि सी अर्चिनसारख्या समुद्रातील प्राण्यांचा समावेश होतो, ज्यांच्या त्वचेवर काटे असतात. नेमॅटोडा संघात गोलकृमी (roundworms) येतात, जे परजीवी असतात. त्यामुळे, गोगलगाय मोलुस्का संघातील असल्याने तोच पर्याय योग्य आहे.

प्रकाशसंश्लेषण ही क्रिया म्हणजे वनस्पतींचं अन्न तयार करण्याची प्रक्रिया. आता ही क्रिया नेमकी कुठे होते, हे पाहू. पाने हे प्रकाशसंश्लेषणाचे मुख्य केंद्र आहेत, कारण त्यांच्यात क्लोरोफिल असतं, जे सूर्यप्रकाश शोषून घेतं. पण काही वनस्पतींमध्ये हिरवी खोडं देखील प्रकाशसंश्लेषण करू शकतात, कारण त्यांच्यातही क्लोरोफिल असतं. इतकंच नाही, तर काही वनस्पतींच्या फुलांमध्येही थोड्या प्रमाणात प्रकाशसंश्लेषण होऊ शकतं. त्यामुळे, पाने, हिरवी खोडं आणि काही प्रमाणात फुलं या तिन्ही ठिकाणी प्रकाशसंश्लेषण होऊ शकतं, म्हणूनच 'वरील सर्व' हा पर्याय बरोबर आहे.

DOTS म्हणजे Directly Observed Treatment, Short-Course. हा उपचार क्षयरोगासाठी (Tuberculosis) आहे. क्षयरोग एक गंभीर संसर्गजन्य रोग आहे, जो मायक्रोबॅक्टेरियम ट्युबरक्युलोसिस नावाच्या जीवाणूमुळे होतो. DOTS मध्ये, आरोग्य कर्मचारी रुग्णांना त्यांच्या डोळ्यासमोर औषधे देतात, ज्यामुळे ते नियमितपणे आणि पूर्णपणे औषधोपचार घेतात. यामुळे रोग बरा होण्याची शक्यता वाढते आणि औषधांना प्रतिरोधक क्षमता विकसित होण्याचा धोका कमी होतो. पोलिओ, एड्स आणि हेपॅटिटिस हे DOTS उपचाराशी संबंधित रोग नाहीत.

ॲड्रेनल ग्रंथी, ज्याला अधिवृक्क ग्रंथी असेही म्हणतात, या मूत्रपिंडावर विसावलेल्या असतात. या ग्रंथी शरीरातील क्षार नियंत्रणाचे महत्त्वाचे कार्य करतात. ॲल्डोस्टेरॉन नावाचे संप्रेरक (हॉर्मोन) तयार करून त्या शरीरातील सोडियम आणि पोटॅशियमचे प्रमाण नियंत्रित ठेवतात. सोडियम आणि पोटॅशियमच्या योग्य प्रमाणामुळे शरीरातील पाण्याचे संतुलन राखले जाते, ज्यामुळे रक्तदाब नियंत्रित राहतो. इतर पर्याय जसे की मूत्रपिंडामध्ये, मूत्रपिंडाच्या विरुद्ध बाजूस किंवा दोन्ही मूत्रपिंडांमध्ये ॲड्रेनल ग्रंथी नसतात. त्यामुळे मूत्रपिंडावर हे योग्य उत्तर आहे.

मलेरिया हा प्लाझमोडियम नावाच्या परजीवी (parasite)protozoa मुळे होतो. प्लाझमोडियम डासांच्या माध्यमातून मानवी शरीरात प्रवेश करतो आणि लाल रक्तपेशींवर आक्रमण करतो, ज्यामुळे मलेरियाची लक्षणे दिसतात. प्लॅनेरिया, फायलेरिया आणि ऑरेलिया हे परजीवी मलेरिया रोगास कारणीभूत ठरत नाहीत. प्लॅनेरिया चपट्या कृमींच्या (flatworms) गटातील आहे, फायलेरियामुळे हत्तीरोग होतो, तर ऑरेलिया हा जेलीफिशचा प्रकार आहे. त्यामुळे प्लाझमोडियम हेच मलेरियाचे अचूक कारण आहे.

N, S आणि Fe हे मायक्रोन्युट्रीअन्ट्स आहेत, जे वनस्पतींना आवश्यक असतात. या घटकांचा कमी प्रमाणात उपस्थिती आवश्यक असते, म्हणून हे मायक्रोन्युट्रीअन्ट्स मानले जातात. Cu, Zn आणि Mn देखील आवश्यक पोषक तत्व आहेत, कारण हे वनस्पतींच्या वाढीसाठी आणि विकासासाठी महत्त्वाचे आहेत. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण O, Ca आणि Mg हे मुख्यतः मॅक्रोन्युट्रीअन्ट्स आहेत, जे वनस्पतींच्या मोठ्या प्रमाणात आवश्यक असतात. B, Mo आणि Cl यांना अनावश्यक म्हणणे चुकीचे आहे, कारण हे घटक वनस्पतींसाठी आवश्यक असले तरी कमी प्रमाणात असतात. त्यामुळे योग्य उत्तर अ आणि क आहे.

नायट्रोजन स्थिरीकरणामध्ये नायट्रोजनेज नावाचे एन्झाईम आवश्यक आहे, जे वातावरणातील नायट्रोजनला अमोनियामध्ये रूपांतरित करते. फेरडॉक्झीन हे इलेक्ट्रॉन ट्रान्सफरमध्ये मदत करते, ज्यामुळे नायट्रोजनेजला ऊर्जा मिळते. एटीपी (ATP) ऊर्जा पुरवते, जी नायट्रोजन वायूला अमोनियामध्ये रूपांतरित करण्यासाठी आवश्यक आहे. ॲरोबिक कंडिशन (aerobic condition) नायट्रोजन स्थिरीकरणासाठी आवश्यक नसते, कारण ही प्रक्रिया सहसा ऑक्सिजनच्या अनुपस्थितीत होते. त्यामुळे नायट्रोजनेज, फेरडॉक्झीन आणि एटीपी हे तिन्ही घटक आवश्यक आहेत.

प्रथिनांच्या साखळीचा समापन कोडॉन म्हणजेच अर्थहीन कोडॉन, जो प्रथिनांच्या निर्मितीत वापरला जातो. UGA, UAA, UAG हे तीन अर्थहीन कोडॉन आहेत, जे प्रथिनांच्या साखळीला थांबवतात. त्यामुळे, बरोबर उत्तर क आहे कारण यामध्ये सर्व तीन अर्थहीन कोडॉन समाविष्ट आहेत. इतर पर्यायांमध्ये UAA, UGA किंवा UAG यामध्ये काहीतरी कमी आहे, ज्यामुळे ते पूर्णपणे योग्य ठरत नाहीत. उदाहरणार्थ, अ पर्यायात UGC समाविष्ट आहे, जो अर्थहीन कोडॉन नाही. त्यामुळे, फक्त क हा पर्याय योग्य आहे, कारण त्यात सर्व आवश्यक अर्थहीन कोडॉन आहेत.

ग्लुकोजचे रूपांतर इथिल अल्कोहोलमध्ये करण्यासाठी झायमेज हे संप्रेरक वापरले जाते. झायमेज किण्वन प्रक्रियेत (fermentation) महत्त्वाची भूमिका बजावते. उदाहरणार्थ, आपण जेव्हा घरी किण्वणाने (fermentation) इडली किंवा डोसा बनवतो, तेव्हा यीस्ट (Yeast) नावाचे सूक्ष्मजीव झायमेजच्या मदतीने ग्लुकोजचे रूपांतर अल्कोहोल आणि कार्बन डायऑक्साईडमध्ये करतात. इथे कार्बन डायऑक्साईडमुळे पीठ फुगते. इतर संप्रेरकांचा विचार केल्यास, इनव्हर्टेज साखरेचे रूपांतर ग्लुकोज आणि फ्रुक्टोजमध्ये करते, माल्टेज माल्टोजचे ग्लुकोजमध्ये रूपांतर करते, तर डायस्टेज स्टार्चचे रूपांतर माल्टोजमध्ये करते. त्यामुळे, इथिल अल्कोहोल तयार करण्यासाठी झायमेज हेच योग्य आहे.

रंगअंधत्व हा X-linked recessive disorder आहे, म्हणजे तो X गुणसूत्रामुळे होतो. स्त्रियांच्या बाबतीत दोन X गुणसूत्र असल्यामुळे, एका X गुणसूत्रात दोष असला तरी दुसऱ्या X गुणसूत्रामुळे दृष्टी স্বাভাবিক राहू शकते. पण पुरुषांमध्ये एकच X गुणसूत्र असल्यामुळे, ते बाधित झाल्यास रंग आंधळेपणा (colour blindness) होण्याची शक्यता असते. गलगंड, ग्रेव्हस् आणि हाशीमोटो हे थायरॉईड ग्रंथीशी संबंधित आजार आहेत, जे गुणसूत्रांमधील दोषांमुळे होत नाहीत. त्यामुळे रंगअंधत्व हे योग्य उत्तर आहे.

चपटकृमी (प्लॅटीहेल्मींथीस) संघाच्या प्रतिनिधींमध्ये शरीर रचना अत्यंत साधी आणि द्विपक्षीय सममीती असते. या संघातील प्राण्यांचे शरीर सपाट आणि लांबट असते, ज्यामुळे ते दोन समान भागांमध्ये विभागता येतात. पॉरीफेरा संघामध्ये शरीर रचना अधिक जटिल असून, त्यात द्विपक्षीय सममितता नाही. सिलेंटराटा संघातील प्राण्यांमध्ये देखील असममितता आढळते, कारण त्यांचे शरीर विविध आकारांचे असते. वलयांकित कृमी (अॅनीलीडा) मध्ये शरीर रचना अधिक जटिल आहे आणि त्यात विभाजन आढळते, त्यामुळे ते द्विपक्षीय सममिततेच्या निकषांवर बसत नाहीत. त्यामुळे चपटकृमी हा योग्य उत्तर आहे.

रोटीनोन हे डेरिस इलिप्टिका नावाच्या वनस्पतीच्या मुळांमध्ये आढळतं. पूर्वी आदिवासी लोक काय करायचे, या मुळांचा रस पाण्यात टाकायचे. त्यामुळे पाण्यातले मासे तात्पुरते बधीर व्हायचे, त्यांना श्वास घ्यायला त्रास व्हायचा. मग ते मासे सहज पकडता यायचे. निकोटीन, निंबिडीन किंवा पायरीश्रम यांचा मासे पकडायला थेट वापर होत नाही. त्यामुळे रोटीनोन हेच उत्तर बरोबर आहे, कारण ते पारंपरिक पद्धतीने मासे पकडण्यासाठी वापरले जायचे.

स्पायडर (कोळी) हा प्राणी कीटक वर्गात येत नाही कारण त्याची शारीरिक रचना कीटकांपेक्षा वेगळी असते. कीटकांना सहा पाय असतात, तर कोळीला आठ पाय असतात. तसेच, कीटकांच्या शरीराचे डोके, छाती आणि उदर असे तीन भाग असतात, तर कोळीच्या शरीराचे डोके आणि उदर असे दोनच भाग असतात. मच्छर, माशी आणि ढेकूण हे कीटक आहेत, कारण त्यांना सहा पाय असतात आणि त्यांच्या शरीराचे तीन भाग असतात. कोळी हा आठ पायांचा प्राणी असल्याने तो कीटक वर्गात मोडत नाही.

माणसाच्या पोटात हायड्रोक्लोरिक आम्ल (Hydrochloric acid) आणि पेप्सीन (Pepsin) हे जठररस स्रवतात. हायड्रोक्लोरिक आम्लामुळे अन्न पचनासाठी योग्य वातावरण तयार होते, ते जठरातील ऍसिडिटी वाढवते. तसेच पेप्सीन हे प्रथिने (proteins) पचनासाठी आवश्यक असलेले विकर (enzyme) आहे. पेप्सीन प्रथिनांचे लहान कणांमध्ये रूपांतर करते, ज्यामुळे ते सहजपणे शोषले जातात. ट्रिप्सिन लहान आतड्यात प्रथिनांचे पचन करते, त्यामुळे ते जठरात नसते. अमायलोप्सिन लाळेमध्ये असते आणि स्टार्चच्या पचनात मदत करते.

बास्ट फायबर्स म्हणजेच फायबर वनस्पतींच्या रसवाहिन्यांमध्ये आढळतात. हे फायबर्स मुख्यतः कापसाच्या, जूटाच्या आणि रेशीमाच्या वनस्पतींमध्ये असतात. रसवाहिन्या म्हणजे त्या संरचनात्मक तंतू ज्या वनस्पतींच्या शरीरात पाण्याचे व खनिजांचे वाहतूक कार्य करतात. बाकीचे पर्याय चुकीचे आहेत. जलवाहिन्या म्हणजे पाण्याच्या वाहतुकीसाठी असलेल्या तंतू, जे बास्ट फायबर्स नाहीत. मुळे आणि पाने या वनस्पतींच्या इतर भागांमध्ये बास्ट फायबर्स आढळत नाहीत. त्यामुळे, बास्ट फायबर्स रसवाहिन्यांमध्येच असतात, जे त्यांना विशेष बनवतात.

वनस्पतींच्या शरीर बांधणीसाठी कर्ब, हायड्रोजन आणि ऑक्सिजन हे घटक आवश्यक आहेत. वनस्पती प्रकाशसंश्लेषण क्रियेद्वारे स्वतःचे अन्न तयार करतात. या प्रक्रियेत कार्बन डायऑक्साईड (कर्ब) आणि पाणी (हायड्रोजन आणि ऑक्सिजन) वापरले जातात. हे तीन घटक वनस्पतींच्या पेशी, प्रथिने आणि इतर आवश्यक संयुगे बनवण्यासाठी मूलभूत ठरतात.

मैग्नेशियम, तांबे, लोह, मँगनीज, कॅल्शियम आणि नायट्रोजन हे घटक सूक्ष्म प्रमाणात लागतात आणि ते इतर कार्ये पार पाडतात. त्यामुळे, कर्ब, हायड्रोजन आणि ऑक्सिजन हेच वनस्पतींच्या शरीर बांधणीसाठी योग्य उत्तर आहे, कारण ते मुख्य घटक आहेत.

मादक पेये तयार करण्यासाठी ईस्ट वापरले जाते, कारण ईस्ट किण्वन प्रक्रियेत मदत करते, ज्यामुळे शर्करा अल्कोहोलमध्ये रूपांतरित होते. ईस्टच्या अभावी, किण्वन प्रक्रिया पूर्ण होणार नाही. ग्लुकोज आणि फ्रुक्टोज दोन्ही शर्करे आहेत, ज्यांचा उपयोग किण्वन प्रक्रियेत होतो. त्यामुळे, या दोन्हीचा उपयोग मादक पेय तयार करण्यासाठी केला जातो. "यापैकी कोणतेही नाही" हा पर्याय चुकीचा आहे, कारण ईस्टचाच उपयोग मादक पेय तयार करण्यासाठी होत नाही. त्यामुळे ईस्ट हा पर्याय योग्य उत्तर आहे, कारण तो मादक पेयांच्या निर्मितीत वापरला जात नाही.

हेपाटायटिस बी हा विषाणूजन्य यकृत रोग आहे जो दूषित रक्त चढवल्याने किंवा दूषित सुई वापरल्याने पसरतो. हा विषाणू रक्ताद्वारे आणि शारीरिक द्रव्यांद्वारे संक्रमित होतो. एड्स हा HIV विषाणूमुळे होतो आणि तो असुरक्षित लैंगिक संबंध, दूषित सुई वापरणे, किंवा आईकडून बाळाला गर्भावस्थेत किंवा स्तनपानाद्वारे होऊ शकतो, पण तो यकृत रोग नाही. हेपाटायटिस ए दूषित अन्न आणि पाण्यामुळे होतो, तर रुबेला हा हवेतून पसरणारा संसर्गजन्य रोग आहे, ज्यामुळे त्वचेवर पुरळ उठतात. त्यामुळे, हेपाटायटिस बी हा दूषित रक्त आणि सुईमुळे होणारा यकृत रोग आहे.

कृषी विज्ञान, औषध निर्माण शास्त्र आणि वैद्यकीय शास्त्र या तिन्ही शाखा उपयोजित जीवशास्त्रात मोडतात. उपयोजित जीवशास्त्र म्हणजे जीवशास्त्राच्या ज्ञानाचा उपयोग करून मानवी जीवनात सुधारणा करणे. कृषी विज्ञान शेतीत उपयोगी आहे, औषध निर्माण शास्त्र औषधे बनवण्यासाठी आणि वैद्यकीय शास्त्र आरोग्य सुधारण्यासाठी मदत करते. सूक्ष्मजीवशास्त्र हे मूलभूत जीवशास्त्राचा भाग आहे, कारण ते सूक्ष्मजीवांचा अभ्यास करते, पण थेट मानवी जीवनात उपयोग करण्यावर लक्ष केंद्रित करत नाही. त्यामुळे फक्त ब, क, ड हे पर्याय बरोबर आहेत.

मानव पालेभाज्यांतील सेल्युलोज पचवू शकत नाही, कारण मानवाच्या जठरात सेल्युलेज नावाचा विकर उपस्थित नाही. सेल्युलोज हा एक जटिल कार्बोहायड्रेट आहे, जो वनस्पतींच्या कोशिकांच्या भिंतीत आढळतो. सेल्युलेज हा एंझाइम आहे जो सेल्युलोजचे पचन करतो, परंतु मानवाच्या शरीरात हा एंझाइम नसल्यानं, मानव सेल्युलोज पचवू शकत नाही. इतर पर्यायांमध्ये पेप्सीन हा प्रथिनांचे पचन करणारा एंझाइम आहे, तर सेल्युलीन आणि सेल्युपेज हे शब्द योग्य संदर्भात नाहीत. त्यामुळे, योग्य उत्तर सेल्युलेज आहे, कारण हे एंझाइम मानवाच्या जठरात नसल्याने सेल्युलोज पचवणे शक्य नाही.

अनियततापी प्राणी म्हणजे ज्यांच्या शरीराचे तापमान वातावरणाप्रमाणे बदलते. उदाहरणार्थ, साप. उन्हाळ्यात ते गरम होतात आणि थंडीत त्यांचे शरीर थंड पडते. तापमान बदलल्यामुळे त्यांच्या शरीरात होणाऱ्या क्रियांवरही परिणाम होतो. याउलट, काही प्राणी जसे मनुष्य आणि पक्षी हे त्यांचे तापमान नेहमी स्थिर ठेवतात, मग बाहेर कितीही थंडी किंवा गर्मी असो. त्यामुळे, ज्या प्राण्यांचे तापमान बाहेरच्या तापमानानुसार बदलते ते अनियततापी असतात.

युकॅरीऑटिक पेशींच्या गुणसूत्रांमध्ये डीएनए आणि हीस्टोन प्रथिनांचा समावेश असतो, जो जीन साहित्याचे संरचनात्मक समर्थन करतो. हीस्टोन प्रथिनांमध्ये आरजेनीन आणि लायसीन यांचा मोठा सहभाग असतो, ज्यामुळे ते डीएनएला मजबुतीपूर्वक बांधून ठेवतात. मात्र, या प्रथिनांमध्ये ट्रोप्टोफॅनचा अभाव असतो, जो एक मूलभूत अमिनो आम्ल आहे. त्यामुळे, सर्व तीन विधानं बरोबर आहेत, कारण त्यात युकॅरीऑटिक पेशींच्या गुणसूत्रांबद्दलची माहिती अचूकपणे दिली आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण ते विधानांच्या सत्यतेसाठी योग्य माहिती प्रदान करत नाहीत.

यकृत ही आपल्या शरीरातील सर्वात मोठी ग्रंथी आहे. तिचं मुख्य काम म्हणजे पित्तरस तयार करणे. हा पित्तरस पचनासाठी खूप महत्त्वाचा असतो, कारण तो चरबीयुक्त पदार्थ पचायला मदत करतो. आता इतर ग्रंथींबद्दल बोलायचं झाल्यास, लाळोत्पादक ग्रंथी लाळ तयार करते, जी अन्न गिळायला सोपं करते. स्वादुपिंड इन्शुलिनसारखे संप्रेरकं (hormones) आणि पाचक रस तयार करते, पण ते यकृतापेक्षा लहान आहे. जठरग्रंथी जठरात ॲसिड आणि पाचकEnzymes स्त्रावतात, पण ती सर्वात मोठी ग्रंथी नाही. त्यामुळे, यकृतच सर्वात मोठी ग्रंथी आहे आणि पित्तरस स्त्रवते.

फुफ्फुसाचे मुख्य कार्य रक्ताचे शुद्धीकरण आहे. फुफ्फुसांमध्ये ऑक्सिजनचा शोषण आणि कार्बन डायऑक्साइडचा उत्सर्जन होतो. यामुळे रक्तातील ऑक्सिजनची पातळी वाढते आणि शरीरातील विषारी गॅस कमी होतो. रक्त पुरवठा हा एक महत्त्वाचा प्रक्रियेसाठी आवश्यक आहे, पण तो फुफ्फुसांचे मुख्य कार्य नाही. पचनक्रियेस मदत करणे आणि पचन झालेले अन्न साठवणे हे पचनसंस्थेशी संबंधित कार्य आहेत, जे फुफ्फुसांच्या कार्यात समाविष्ट नाहीत. त्यामुळे फुफ्फुसांचे रक्ताचे शुद्धीकरण हेच मुख्य कार्य आहे.

'बीसीसी' म्हणजे 'ब्लाइंड कार्बन कॉपी'. जेव्हा तुम्ही कोणाला ईमेल पाठवता आणि 'बीसीसी' मध्ये इतर लोकांचे ईमेल ॲड्रेस टाकता, तेव्हा त्या लोकांना ईमेल जातो, पण त्यांची नावे इतर कोणालाही दिसत नाहीत. उदाहरणार्थ, तुमच्या आरोग्य खात्याने जिल्हाधिकाऱ्यांच्या ईमेल ॲड्रेस 'बीसीसी' मध्ये टाकून माहिती पाठवली, तर कोणत्या जिल्हाधिकाऱ्याला ती माहिती मिळाली आहे हे इतर कोणालाही कळणार नाही. 'ब्लॅक कार्बन कॉपी', 'ब्लॅन्क कार्बन कॉपी' आणि 'बोल्ड कार्बन कॉपी' हे पर्याय तांत्रिकदृष्ट्या चुकीचे आहेत. 'बीसीसी' चा उद्देश गोपनीयता राखणे हा असतो, ज्यामुळे माहिती देताना कोणालाही इतर प्राप्तकर्त्यांची माहिती मिळू नये.

सामान्य लाल रक्त पेशींचा आकार द्विअंतर्वक्र म्हणजेच बायकॉनकेव्ह असतो. या आकारामुळे रक्त पेशी सहजपणे रक्तवाहिन्यांमध्ये फिरू शकतात आणि ऑक्सिजन व कार्बन डायऑक्साइडची अदलाबदल अधिक प्रभावीपणे करतात. कोयता किंवा विळीप्रमाणे आकार असलेले पेशी असू शकत नाहीत, कारण हा आकार कार्यक्षमतेसाठी अनुकूल नाही. द्विबहिर्वक्र आकार देखील योग्य नाही, कारण तो रक्त पेशींच्या कार्यासाठी अनुकूल नाही. म्हणून, द्विअंतर्वक्र आकार हा योग्य पर्याय आहे, कारण तो लाल रक्त पेशींच्या कार्यात्मक गरजांसाठी सर्वात योग्य आहे.

म्यूकोरेल्स या कवकवर्गीय वनस्पतींना "ब्लॅक मोल्डस" असे म्हणतात. हे कवक सामान्यतः काळ्या रंगाचे असतात आणि त्यांच्या वाढीची परिस्थिती विशेषतः उच्च आर्द्रता असलेल्या ठिकाणी असते. ब्लॅक मोल्डसमध्ये अनेक प्रजाती असतात, ज्या अन्नपदार्थांवर किंवा सडलेल्या सामग्रीवर वाढतात. इतर पर्याय, जसे की ब्लू, ग्रीन आणि यलो मोल्डस, हे म्यूकोरेल्सच्या श्रेणीत येत नाहीत. ब्लू मोल्डस म्हणजे पेनिसिलियम, ग्रीन मोल्डस म्हणजे अस्पर्जिलस आणि यलो मोल्डस हे वेगवेगळ्या प्रजाती आहेत. त्यामुळे, योग्य उत्तर "ब्लॅक मोल्डस" आहे, कारण ते म्यूकोरेल्सच्या विशेष गुणधर्माचे प्रतिनिधित्व करते.

उपदाने (supplements) स्टेरॉइड्ससारखी उपचार पद्धती म्हणून काम करतात, हे विधान योग्य आहे.
उपदाने तात्पुरता आराम देतात, जसा स्टेरॉइड्स देतात. स्टेरॉइड्समुळे त्वरित आराम मिळतो, पण ते दीर्घकाळ चालणारे उपचार नाहीत. त्याचप्रमाणे, उपदाने देखील तात्पुरता आराम देतात.

स्टेरॉइड्स कायमस्वरूपी इलाज देतात हे विधान चुकीचे आहे. स्टेरॉइड्सचे दुष्परिणाम होऊ शकतात आणि ते रोगाचे मूळ कारण दूर करत नाहीत. त्यामुळे फक्त पहिले विधान बरोबर आहे.

जर एखादे झाड फळ देत नसेल, तर त्याला 'अकार्यक्षम' म्हणणे योग्य आहे. 'उपजाऊ' म्हणजे फळ देण्यास सक्षम असणे, त्यामुळे हा पर्याय चुकीचा आहे. 'ॲपोकारपस' आणि 'पार्थेनोकार्पस' या दोन्ही संज्ञा फळांच्या निर्मितीशी संबंधित आहेत, पण त्या फळ न देणाऱ्या झाडांसाठी वापरल्या जात नाहीत. पार्थेनोकार्पी म्हणजे फलन न होता फळ येणे, जे इथे लागू होत नाही. त्यामुळे, फळ न देणाऱ्या झाडाला 'अकार्यक्षम' म्हणणे हे सर्वात योग्य आणि तर्कसंगत आहे.

झुरळाचे 'पेरीप्लानेटा' हे जेनेरिक नाव बुरमेरीस्टरने 1838 मध्ये ठेवले. बुरमेरीस्टर हा एक प्रसिद्ध जीवशास्त्रज्ञ होता, ज्याने अनेक कीटकांच्या वर्गीकरणात महत्त्वाची भूमिका निभावली. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण लिनिअसने 1758 मध्ये जीवांच्या वर्गीकरणाची एक प्रणाली विकसित केली, परंतु त्याने 'पेरीप्लानेटा' नाव दिले नाही. डी. बीर 1973 मध्ये कीटकांच्या वर्गीकरणावर काम करीत असताना, झुरळांच्या नावांमध्ये त्याचे योगदान नाही. बेंथमने 1664 मध्ये वनस्पतींच्या वर्गीकरणावर लक्ष केंद्रित केले, त्यामुळे झुरळांच्या नावाशी संबंधित नाही. बुरमेरीस्टरचे योगदान यामध्ये महत्त्वाचे आहे, म्हणूनच ते बरोबर उत्तर आहे.

हायड्रोफाईट म्हणजे पाण्यातील वनस्पती. या वनस्पतींना पाण्यात वाढण्यासाठी विशेष अनुकूलता असते, जसे की जलद्रव्याचा वापर आणि पाण्याच्या वातावरणात जीवन जगणे. हायड्रोफाईट वनस्पतींची पाण्यातील जीवनशैली आणि त्यांच्या अवयवांची रचना पाण्यातील परिस्थितीशी संबंधित असते. समुद्रातील प्राणी, हा पर्याय चुकीचा आहे कारण तो वनस्पतींचा वर्ग नाही. वनस्पती रोग हा पर्यायही चुकीचा आहे, कारण तो वनस्पतींच्या आरोग्यावर परिणाम करणाऱ्या अडचणींशी संबंधित आहे. मुळे नसलेली वनस्पती हा पर्याय देखील योग्य नाही, कारण हायड्रोफाईटमध्ये मुळे असतात, ज्या पाण्यातील पोषण घेतात. त्यामुळे, पाण्यातील वनस्पती हा पर्याय योग्य आहे.

डीऑक्सीरायबोन्यूक्लिइक अॅसिड (DNA) आणि रायबोन्यूक्लिईक अॅसिड (RNA) यामध्ये मुख्य फरक म्हणजे शर्करेचा प्रकार, नायट्रोजन बेसचा प्रकार आणि धाग्यांची संख्या. DNA मध्ये डिऑक्सीरायबोज शुगर असते, तर RNA मध्ये रायबोज शुगर असते. याशिवाय, DNA मध्ये अडेनिन, थायमिन, सायटोसिन आणि ग्वानिन असतात, तर RNA मध्ये थायमिन ऐवजी युरासिल असतो. DNA द्विगुण धागा असतो, म्हणजे दोन धागे एकत्रित होतात, तर RNA एकल धागा असतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण ते या महत्वाच्या घटकांचा पूर्ण विचार करत नाहीत. त्यामुळे, बरोबर उत्तर या सर्व घटकांचा समावेश करते.

'एच 1 एन 1' या स्वाइन फ्लूमध्ये अनेक लक्षणे दिसतात. तीन दिवसांपेक्षा जास्त काळ टिकणारा ताप हे एक महत्त्वाचे लक्षण आहे. यासोबतच, खोकला, डोकेदुखी आणि अंगदुखीचाही त्रास होतो. काहीवेळा घशामध्ये खवखव जाणवते, नाक गळते आणि श्वास घ्यायलाही त्रास होऊ शकतो. त्यामुळे, ताप येणे, खोकला येणे आणि श्वास घ्यायला त्रास होणे, ही सर्व लक्षणे स्वाइन फ्लूची निदर्शक आहेत. त्यामुळे 'वरील सर्व' हा पर्याय योग्य आहे, कारण ह्या सर्व लक्षणांचा समावेश स्वाइन फ्लू मध्ये असतो.

हेपिटायटस बी चा प्रादुर्भाव यकृतावर होतो. यकृत हा आपल्या शरीरातील एक महत्त्वाचा अवयव आहे, जो अन्नपचनात आणि शरीरातील विषारी पदार्थ बाहेर टाकण्यात मदत करतो. हेपिटायटस बी यकृताला सूज आणतो आणि त्याच्या कार्यावर परिणाम करतो. हृदय, मेंदू आणि फुफ्फुसे हे अवयव हेपिटायटस बी मुळे थेट प्रभावित होत नाहीत. त्यामुळे, यकृत हाच योग्य पर्याय आहे, कारण हेपिटायटस बी चा थेट परिणाम यकृतावर होतो. म्हणूनच यकृताची काळजी घेणे आवश्यक आहे.

मध्यकर्णातील हाडांचा क्रम लक्षात ठेवणे महत्त्वाचे आहे. 'मॅलेयस, इन्कस, स्टेपस' हा क्रम अगदी बरोबर आहे. ह्या तीन हाडांची रचना अशा प्रकारे आहे की ध्वनी लहरी एका हाडातून दुसऱ्या हाडात जातात आणिInner ear पर्यंत पोहोचतात. मॅलेयस हा पडद्याला जोडलेला असतो, त्यानंतर इन्कस आणि शेवटी स्टेपस, जो Inner ear ला जोडलेला असतो. त्यामुळे ध्वनी व्यवस्थित पुढे सरकतो. पहिला पर्याय, दुसरा पर्याय आणि तिसऱ्या पर्यायामध्ये हा क्रम योग्य नसल्यामुळे ते उत्तरं चुकीचे आहेत.

सही उत्तर बिन विषारी, न्युरोटॉक्सिक, अंध साप आणि हिमोटॉक्सिक या जोड्या आहेत. पायथन मोलुरूस हा बिन विषारी साप आहे, जो मानवांना धोका नाही देतो. नाजा नाजा, ज्याला कोबरा म्हणतात, हा न्युरोटॉक्सिक आहे कारण त्याचा विष नसलेल्या पेशींवर परिणाम होतो. व्हायपर रस्सीली हा अंध साप आहे, जो प्रकाशात पाहू शकत नाही. टायफ्लोप्स ब्रामिनास हा हिमोटॉक्सिक आहे, कारण त्याचा विष रक्ताचे नुकसान करतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण त्यात विषार्हता आणि सापांच्या प्रकारांचे योग्य वर्गीकरण केलेले नाही. त्यामुळे बरोबर उत्तर 4 3 2 1 आहे.

हृदयविकाराचा झटका टाळण्यासाठी অ্যাस्पिरিন हे औषध वापरले जाते. ॲस्पिरिन रक्तातील गुठळ्या तयार होण्याची प्रक्रिया मंदावते. त्यामुळे रक्तवाहिन्यांमध्ये अडथळा निर्माण होऊन हृदयविकार येण्याची शक्यता कमी होते. नॅलिडिक्सिक ॲसिड हे मूत्रमार्गातील जंतुसंसर्गावर वापरले जाते. पॅरासिटामॉल ज्वरनाशक आणि वेदनाशामक आहे, तर रॅनटॅक हे जठरातील आम्लपित्त कमी करण्यासाठी वापरले जाते. त्यामुळे, हृदयविकाराच्या झटक्यासाठी ॲस्पिरिन हेच योग्य उत्तर आहे, कारण ते रक्त गोठण्याची क्रिया रोखून हृदय सुरक्षित ठेवते.

नैसर्गिक प्रसूतीसाठी অক্সিটোসিন (Oxytocin) हे संप्रेरक आवश्यक आहे. गर्भाशयाच्या स्नायूंचे आकुंचन (Contraction) होण्यासाठी অক্সিটোসিন मदत करते, ज्यामुळे प्रसूतीची प्रक्रिया सुरू होते. डॉक्टर सुद्धा प्रसूतीदरम्यान गर्भाशयाचे आकुंचन वाढवण्यासाठी ह्या संप्रेरकाचा वापर करतात.

व्हासोप्रेसिन (Vasopressin) हे मुख्यतः मूत्रपिंडाच्या (Kidney) कार्यावर नियंत्रण ठेवते आणि शरीरातील पाण्याचे प्रमाण संतुलित राखते. ॲड्रेनॅलिन (Adrenaline) हे तणावाच्या स्थितीत स्रवते, ज्यामुळे हृदय गती वाढते आणि ऊर्जा मिळते. थायरॉक्झिन (Thyroxine) हे चयापचय (Metabolism) नियंत्रित करते. त्यामुळे हे तीनही पर्याय नैसर्गिक प्रसूतीसाठी आवश्यक नाहीत.

किटकनाशके मुख्यतः किटकांच्या मज्जा संस्थेला प्रभावित करतात. मज्जा संस्था किटकांच्या संवेदी आणि मोटर क्रियेसाठी महत्त्वाची असते, त्यामुळे किटकनाशकांचा प्रभाव त्यांच्या हालचालींवर आणि व्यवहारावर मोठा असतो. किटकनाशकांच्या प्रभावामुळे किटकांच्या मज्जा संस्थेत अडथळे निर्माण होतात, ज्यामुळे त्यांना हालचाल करणे किंवा अन्न शोधणे अशा मूलभूत क्रिया करण्यात अडचणी येतात. दुसरीकडे, श्वसन संस्था आणि स्नायू संस्था किटकांच्या जीवनासाठी महत्त्वाच्या असल्या तरी त्यांना किटकनाशकांच्या प्रभावात प्राथमिकता मिळत नाही. परिवहन संस्था म्हणजे रक्तवाहिन्या किंवा शरीरातील द्रव्ये, ज्याचे किटकनाशकांवर थेट परिणाम होत नाही. त्यामुळे, मज्जा संस्था योग्य उत्तर आहे.

वनस्पतीमध्ये पोटॅशियम आयन (K+) सर्वाधिक प्रमाणात आढळतो. पेशींमधील पाण्याचे प्रमाण राखणे, एन्झाईम सक्रिय करणे आणि प्रकाश संश्लेषण यांसारख्या महत्वाच्या क्रिया पार पाडण्यासाठी पोटॅशियम आवश्यक आहे. तांबे (Cu2+), मॅग्नेशियम (Mg2+) आणि कोबाल्ट (Co2+) हे देखील वनस्पतींसाठी आवश्यक आहेत, पण त्यांची गरज पोटॅशियमच्या तुलनेत खूप कमी असते. त्यामुळे वनस्पतीच्या वाढीसाठी आणि कार्यासाठी पोटॅशियम सर्वात महत्वाचे आयन आहे.

मधुमेह इन्सिपिडस हा एक चयापचय विकार आहे, ज्यामध्ये किडनी ट्युब्यूलर पुनर्शोषण अयशस्वी होते. यामुळे शरीरातील पाण्याचे पुनःशोषण कमी होते आणि त्यामुळे भरपूर लघवी होते. या स्थितीत मूळतः अँटी-डाययुरेटिक हार्मोन (ADH) ची कमतरता असते, ज्यामुळे मूत्रपिंड पाण्याचे योग्य प्रमाण पुनःशोषित करू शकत नाही. इतर पर्यायांमध्ये, मधुमेह मेलितस हा इन्सुलिनच्या अपूर्णतेमुळे होतो, तर किशोरवयीन मधुमेह आणि नॉन-इन्सुलिन अवलंबित मधुमेह मेलितस यामध्ये इन्सुलिनची भूमिका महत्त्वाची असते. त्यामुळे या पर्यायांमध्ये किडनीच्या पुनर्शोषणाशी संबंधित विकारांचा उल्लेख नाही, म्हणून ते चुकीचे आहेत.

ॲलेक्झांडर फ्लेमिंग यांनी लायसोझाइम या एन्झाइमचा शोध लावला. त्यांनी सूक्ष्मजंतूंचा अभ्यास करताना हे शोधले, त्यामुळे ‘अ’ ची जोडी ‘3’ बरोबर जुळते. एस.ओ. वॉक्समन यांनी स्ट्रेप्टोमायसीन या प्रतिजैविक (Antibiotic) चा शोध लावला, जे अनेक जीवाणू संसर्गांवर प्रभावी आहे, म्हणून ‘ब’ ची जोडी ‘4’ बरोबर योग्य आहे. एडवर्ड जे Jenner यांनी देवीरोगावरील लस शोधली, जी जगातील पहिली लस मानली जाते, त्यामुळे ‘क’ ची जोडी ‘1’ बरोबर जुळते. लुई पाश्चर यांनी ॲन्थ्रॅक्सची लस विकसित केली, जी पशुधनासाठी महत्त्वाची ठरली, म्हणून ‘ड’ ची जोडी ‘2’ बरोबर योग्य आहे.

रोगी पक्षी आणि प्राणी यांच्यामार्फत बर्ड फ्लूचा प्रसार होतो, हे विधान बरोबर आहे कारण या विषाणूचा प्रादुर्भाव मुख्यतः पक्ष्यांमुळे होतो. प्रतिक्षिप्त क्रिया घडण्यात स्वायत्त चेतासंस्थेचा सहभाग असतो, कारण ह्या क्रियेत चेतन प्रणालीची आवश्यकता नसते. रक्तामध्ये अनेक प्रकारच्या श्वेतपेशी असतात, ज्या रोगप्रतिकारक कार्यात महत्त्वाची भूमिका बजावतात. बोमन्स संपुट आणि नेफ्रॉन हे स्वादुपिंडाची रचना नाहीत, तर ते मूत्रपिंडाची रचना आहेत, त्यामुळे ते विधान चुकीचे आहे. त्यामुळे बरोबर उत्तर "फक्त अ, क आणि ड" आहे.

यू (Yew) नावाचे वृक्ष कर्करोगावरील उपचारासाठी महत्त्वाचे आहे. या वृक्षाच्या सालीमध्ये टॅक्सॉल (Taxol) नावाचे रसायन असते. हे रसायन कर्करोगाच्या पेशींची वाढ रोखण्यास मदत करते. विलो या वनस्पतीमध्ये सॅलिसिलिक ऍसिड (Salicylic acid) असते, जे वेदनाशामक आहे. डाँग फिश आणि बेडूक या प्रजाती इतर वैद्यकीय उपचारांमध्ये वापरल्या जातात, पण टॅक्सॉलसाठी नाही. वाईन या वनस्पतीमध्ये एड्स (AIDS) वर उपचार करण्यासाठी उपयुक्त घटक आहेत. त्यामुळे, कर्करोगावरील टॅक्सॉलसाठी यू वृक्ष हेच उत्तर बरोबर आहे.

हिमोग्लोबिन हे पृष्ठवंशीय प्राण्यांमध्ये आढळणारे मुख्य श्वसन रंगदृव्य आहे, जे ऑक्सिजन वाहून नेण्यासाठी महत्त्वाचे आहे. अन्नेलिड्समध्ये हिमोसायनिन आढळतो, जो एक प्रकारचा श्वसन रंगदृव्य आहे. लिंगुला मध्ये कलोरोक्रूनओरिन असते, जे त्याच्या श्वसन प्रक्रियेत मदत करते. मोल्लुस्क्समध्ये हिमरीथ्रीन आढळतो. या जोड्या योग्य आहेत कारण प्रत्येक रंगदृव्य योग्य प्राण्यांच्या गटाशी संबंधित आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण त्यात रंगदृव्य आणि प्राण्यांचा गट योग्य प्रकारे जुळत नाही. त्यामुळे 2 1 3 4 हा पर्याय योग्य आहे.

एच.डी.एल् - कोलेस्टेरॉल हे 'चांगले कोलेस्टेरॉल' म्हणून ओळखले जाते कारण ते रक्तातील कोलेस्टेरॉलचे प्रमाण कमी करण्यात मदत करते. हे हृदयाच्या आरोग्यासाठी फायदेशीर असते, कारण ते धमन्यांमध्ये जमा झालेल्या खराब कोलेस्टेरॉलला (एल्.डी.एल्) कमी करण्यास मदत करते. एल्.डी.एल् - कोलेस्टेरॉल हे 'वाईट कोलेस्टेरॉल' मानले जाते, कारण यामुळे हृदयविकार आणि इतर आरोग्याच्या समस्यांचा धोका वाढतो. व्ही.एल्.डी.एल् देखील वाईट मानले जाते. एल्.डी.एल् व व्ही.एल्.डी.एल् दोन्ही प्रकारचे कोलेस्टेरॉल हृदयासाठी हानिकारक असतात. त्यामुळे एच.डी.एल् चांगले मानले जाते.

12 ते 18 वर्षे वयोगटातील व्यक्तींना प्रथिनांची अधिक गरज असते कारण हा कालावधी वाढीचा आहे. या वयात शरीराच्या विकासासाठी, मांसपेशींच्या वाढीसाठी आणि ऊर्जेच्या आवश्यकतेसाठी प्रथिनांची मात्रा अधिक असणे आवश्यक आहे. गरोदर स्त्रियांसाठी देखील प्रथिनांची गरज असते, परंतु त्यांच्या गरजा विशेषतः गर्भधारणेच्या काळात असतात. शेतावर काम करणाऱ्या व्यक्तीसाठी प्रथिनांची आवश्यकता असली तरी ती वयोमानानुसार कमी असू शकते. शास्त्रज्ञांना प्रथिनांची आवश्यकता असते, पण त्यांचा शारीरिक कार्यप्रदर्शनाशी थेट संबंध नाही. त्यामुळे वयाच्या या टप्प्यावर प्रथिनांची गरज अधिक आहे.

कुफरच्या पेशी यकृतामध्ये आढळतात, कारण यकृताचा मुख्य कार्य म्हणजे शरीरातील विषारी पदार्थांचे शुद्धीकरण करणे. यकृतातील कुفر पेशी विशेषतः विषारी पदार्थांना नष्ट करण्यात मदत करतात. मेंदू, मूत्रपिंड आणि प्लीहा यामध्ये कुفر पेशी आढळत नाहीत. मेंदू मुख्यतः न्यूरॉन्स आणि गिलिया पेशींचा समावेश करतो, मूत्रपिंडात नलिकापेशी असतात, तर प्लीहा रक्ताच्या शुद्धीकरणास मदत करणाऱ्या इतर प्रकारच्या पेशींचा समावेश करतो. त्यामुळे यकृत हा योग्य पर्याय आहे, कारण त्यात कुफरच्या पेशींचा मुख्य कार्यक्षेत्र आहे.

सिलव्हर फिश हे सामान्यतः जुन्या पुस्तके, कागद, किंवा इतर सुकलेल्या वस्तूंच्या आसपास आढळतात. हे प्राणी अंधाऱ्या आणि ओलसर ठिकाणी राहायला आवडतात, म्हणून जुन्या पुस्तके आणि कागदांचे ढीग त्यांना योग्य आश्रयस्थान प्रदान करतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण खडकांवर सिलव्हर फिश आढळत नाहीत; ते पाण्यातील जीव नाहीत, त्यामुळे शेवाळ किंवा इतर मत्स्यांसोबतही त्यांचा संबंध नाही. जुन्या वस्तूंच्या आसपास राहून, ते त्यांच्या आहारासाठी आवश्यक असलेल्या सूक्ष्मजीवांचा शोध घेतात. त्यामुळे, सिलव्हर फिशची योग्य जोडी जुन्या पुस्तके आहे, कारण त्यांची जीवनशैली आणि वासस्थान एकमेकांशी संबंधित आहेत.

पिट्युटरी ग्रंथी, आपल्या मेंदूच्या तळाशी असलेली एक छोटीशी वाटाण्याएवढी ग्रंथी, अनेक संप्रेरके (hormones) तयार करते. थायरॉईड स्टिम्युलेटिंग हार्मोन (TSH) थायरॉईड ग्रंथीला उत्तेजित करते, ज्यामुळे चयापचय नियंत्रित राहते. सोमॅटोट्रॉपिक हार्मोन (STH), ज्याला ग्रोथ हार्मोन म्हणतात, वाढ आणि विकासासाठी महत्त्वाचे आहे. अँटीडायुरेटिक हार्मोन (ADH) मूत्रपिंडाद्वारे पाण्याचे शोषण वाढवते, ज्यामुळे शरीरातील पाण्याचे संतुलन राखले जाते. ह्यूमन कोरिओनिक गोनाडोट्रोपिन (HCG) हे संप्रेरक गर्भधारणेदरम्यान तयार होते, पिट्युटरीमध्ये नाही. त्यामुळे TSH, STH आणि ADH ही पिट्युटरीची संप्रेरके आहेत.

डॉट्स (Directly Observed Treatment, Short-Course) हा कार्यक्रम राष्ट्रीय क्षयरोग नियंत्रण कार्यक्रमाचा (National Tuberculosis Elimination Programme - NTEP) एक महत्वाचा भाग आहे. क्षयरोग निर्मूलनासाठी जागतिक स्तरावर ही पद्धत वापरली जाते. या कार्यक्रमात, आरोग्य कर्मचारी रुग्णांसमोरच त्यांना क्षयरोगावरील औषधे देतात, ज्यामुळे रुग्ण नियमितपणे आणि पूर्णपणे औषधोपचार घेतात. यामुळे उपचारादरम्यान खंड पडण्याची शक्यता कमी होते आणि क्षयरोग बरा होण्याची शक्यता वाढते. इतर पर्याय जसे की धनुर्वात, विषमज्वर आणि एड्स नियंत्रण कार्यक्रमांसाठी डॉट्स वापरला जात नाही. त्यामुळे क्षयरोग नियंत्रण कार्यक्रम हेच योग्य उत्तर आहे.

रासायनिक खतांमुळे नैसर्गिक सूक्ष्मजैविक वनस्पर्तींचे नुकसान होते. हे खतांमध्ये असलेल्या रसायनांमुळे मातीच्या जैविक संतुलनावर विपरित परिणाम होतो. या रसायनांमुळे मातीतील सूक्ष्मजीवांचा नाश होतो, ज्यामुळे वनस्पतींची वाढ आणि आरोग्यावर नकारात्मक प्रभाव पडतो. इतर पर्याय सेंद्रिय शेती, जलसिंचन आणि कंपोस्ट खतांमुळे नैसर्गिक वनस्पतींचे नुकसान होत नाही. सेंद्रिय शेती आणि कंपोस्ट खतांमध्ये नैसर्गिक घटक असतात, जे मातीतील सूक्ष्मजीवांसाठी पोषक असतात. जलसिंचनाने मातीला योग्य पाण्याची उपलब्धता मिळते, ज्यामुळे वनस्पतींची वाढ सुधारते. त्यामुळे रासायनिक खतांचा वापर हा मुख्य कारण आहे.

यकृत हे पित्त तयार करते. पित्त एक पाचक द्रव आहे जे यकृतातील पेशींद्वारे तयार होते. हे पित्ताशयमध्ये साठवले जाते आणि गरजेनुसार लहान आतड्यांमध्ये सोडले जाते, जिथे ते चरबी पचनास मदत करते. मूत्रपिंड रक्तातील अनावश्यक पदार्थ फिल्टर करते, लाळग्रंथी लाळ तयार करते जी अन्न पचनास मदत करते, तर फुप्फुस श्वसनक्रियेत ऑक्सिजन आणि कार्बन डायऑक्साइडची देवाणघेवाण करतात. त्यामुळे, पित्त तयार करण्याचे कार्य यकृताचे आहे.

ॲग्रीमायसीन हे एक antibiotic आहे, म्हणजे ते जिवाणूंच्या (bacteria) विरुद्ध लढतं. आपल्या शरीरात जेव्हा जिवाणूंचा संसर्ग होतो, तेव्हा ॲग्रीमायसीन त्या जिवाणूंना मारून किंवा त्यांची वाढ थांबवून आपल्याला बरं करतं. कवक, विषाणू किंवा कवकविद्रव्य यांच्यामुळे होणाऱ्या आजारांवर ॲग्रीमायसीनचा काही उपयोग नाही. ॲग्रीमायसीन फक्त जिवाणूंच्या संसर्गावरच काम करतं. उदाहरण द्यायचं झालं तर, जर तुम्हाला घसा खवखवत असेल आणि डॉक्टर म्हणाले की हा 'स्ट्रेप्टोकोकस' नावाच्या जिवाणूमुळे आहे, तर त्यावर ॲग्रीमायसीन गुणकारी ठरू शकतं.

नाकतोड या किटकाच्या नर आणि मादीमध्ये 12 सहलग्नता गट असतात, कारण या प्रजातीमध्ये गुणसूत्रांची संख्या याच प्रमाणात असते. नर आणि मादी दोन्हीमध्ये समान संख्येने गुणसूत्रे असल्यामुळे, हे उत्तर बरोबर आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 04, 10, आणि 23/24 हे सहलग्नता गटांच्या संख्यांमध्ये असमानता दर्शवतात. विशेषतः, 23 आणि 24 हे संख्येने अधिक असले तरी नाकतोडच्या जैविक संरचनेशी संबंधित नाहीत. त्यामुळे, योग्य उत्तर म्हणजे 12 आणि 12, जे या किटकाच्या जनुक संरचनेचे अचूक प्रतिनिधित्व करते.

मूत्रपिंडाद्वारे उत्सर्जन क्रियेमध्ये सर्वप्रथम रक्तातील टाकाऊ पदार्थ गाळले जातात. यानंतर, शरीराला आवश्यक असणारे पाणी, क्षार आणि ग्लुकोज यांसारखे घटक पुन्हा शोषून घेतले जातात. मग, काही अतिरिक्त टाकाऊ पदार्थ स्त्राव रूपात मूत्रात टाकले जातात. शेवटी, तयार झालेले मूत्र शरीराबाहेर उत्सर्जित केले जाते. म्हणून, 'गाळणे, पुनःशोषण, स्त्रवणे आणि उत्सर्जन' हा क्रम योग्य आहे.

आधुनिक योजनेनुसार प्राणी आणि वनस्पतींचे वर्गीकरण पाच किंगडममध्ये केले जाते. मोनेरा, प्रोटिस्टा, फंजाय, प्लांटी आणि अॅनिमेलीया हे पाच किंगडम आहेत, ज्यामुळे ब पर्याय बरोबर आहे. मोनेरा हा एकसूत्री जीवांचा गट आहे, तर प्रोटिस्टा आणि फंजायमध्ये विविध प्रकारचे जीव समाविष्ट असतात. प्लांटी वनस्पतींचा गट आहे, आणि अॅनिमेलीया म्हणजे प्राणी. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण त्यात किंगडमचे योग्य वर्गीकरण नाही. उदाहरणार्थ, अ पर्यायात मॅमेलीया आणि ॲनेलीडा समाविष्ट केले आहेत, जे योग्य नाहीत. त्यामुळे फक्त ब पर्याय योग्य आहे.

बटवामूळ हा उडणारा सस्तन प्राणी आहे, त्याला आपण वटवाघूळ म्हणूनही ओळखतो. तो रात्रिंचर आहे आणि फळे, कीटक खाऊन जगतो. त्याचे पंख पातळ त्वचेचे बनलेले असतात, जे त्याला उडण्यास मदत करतात. पोपट, घुबड आणि घार हे पक्षी आहेत, सस्तन प्राणी नाहीत. पक्ष्यांचे शरीर पिसांनी झाकलेले असते आणि ते अंडी घालतात, तर वटवाघूळ हे सस्तन प्राणी असल्याने ते पिलांना जन्म देतात आणि त्यांना दूध पाजतात.

बेनोमिल हे फळांवरील बुरशी रोखण्यासाठी वापरले जाते. बुरशीमुळे फळे सडतात आणि खराब होतात, त्यामुळे बेनोमिलचा वापर करून त्यांचे संरक्षण करता येते. बेनोमिल बुरशीच्या वाढीला प्रतिबंध करते आणि फळांना अधिक काळ ताजे ठेवण्यास मदत करते. कार्बमिथॅझोल, थायोसल्फेट आणि बेंझॉइक ऍसिड हे पर्याय बुरशीरोधक म्हणून फळांवर वापरले जात नाहीत. त्यामुळे, फळांवरील बुरशीसाठी बेनोमिल हेच योग्य उत्तर आहे, जे फळांना सुरक्षित ठेवते.

राष्ट्रीय साल्मोनेला फाज टायपिंग केंद्र लेडी हार्डिंग मेडिकल कॉलेज, नवी दिल्ली येथे आहे. हे केंद्र साल्मोनेला बॅक्टेरियाच्या उपप्रकारांची ओळख पटवते. साल्मोनेलामुळे होणारे आजार, त्यांचे निदान आणि प्रतिबंध यासाठी हे महत्वाचे आहे. इतर संस्था ह्या इतर रोगांवर लक्ष केंद्रित करतात. उदाहरणार्थ, नॅशनल इंस्टिट्यूट ऑफ कॉलरा अँड एन्ट्रीक डिसीजेस, कोलकाता हे कॉलरा आणि आतड्यांसंबंधी रोगांवर संशोधन करते. त्यामुळे लेडी हार्डिंग मेडिकल कॉलेज, नवी दिल्ली हेच उत्तर बरोबर आहे.

गँबियन तापाच्या सुरुवातीच्या लक्षणांमध्ये डोकेदुखी हे एक महत्त्वाचे लक्षण आहे. हा ताप ट्रायपानोसोमा ब्रुसेई गॅम्बिएन्स (Trypanosoma brucei gambiense) नावाच्या परजीवीमुळे होतो. जेव्हा हे परजीवी शरीरात प्रवेश करतात, तेव्हा ते रक्ताद्वारे आणि लसीका प्रणालीद्वारे मेंदू आणि मज्जासंस्थेपर्यंत पोहोचतात. त्यामुळे डोकेदुखी, थकवा आणि सांधेदुखी जाणवते. हगवण, डायरिया किंवा निद्रानाश ही गँबियन तापाची प्राथमिक लक्षणे नाहीत. त्यामुळे डोकेदुखी हेच योग्य उत्तर आहे, कारण ते या तापाच्या सुरुवातीच्या टप्प्यात दिसून येते.

आगारिकस बायस्पोरस हे व्हाईट बटन मशरूमचे शास्त्रीय नाव आहे. हे मशरूम जगात मोठ्या प्रमाणावर घेतले जाते आणि खाल्ले जाते. 'प्लूरोटस फ्लोरिडा' हे ऑयस्टर मशरूमचे नाव आहे, जे दिसायला वेगळे असते आणि त्याची चव देखील वेगळी असते. 'व्होल्व्हारिएला व्होल्व्हासिएई' हे पॅडी स्ट्रॉ मशरूम आहे, जे उष्णकटिबंधीय प्रदेशात आढळते. 'एरिमोथेशियम अॅश्बी' मशरूम नाही, तर ते रायबोफ्लेविन (व्हिटॅमिन बी2) तयार करण्यासाठी वापरले जाणारे बुरशीचे नाव आहे. त्यामुळे, आगारिकस बायस्पोरस हेच उत्तर योग्य आहे.

राष्ट्रीय आयुर्वेद संस्थेचे मुख्यालय जयपूर येथे आहे. आयुर्वेद ही आपली पारंपरिक उपचार पद्धती आहे आणि या संस्थेत त्याचे शिक्षण आणि संशोधन केले जाते. राष्ट्रीय होमिओपॅथी संस्था कोलकाता येथे आहे. होमिओपॅथी उपचारात सूक्ष्म औषधांचा वापर करतात. राष्ट्रीय योग संस्था दिल्लीमध्ये आहे. योगामुळे शारीरिक आणि मानसिक आरोग्य सुधारते. राष्ट्रीय निसर्गोपचार संस्था पुणे येथे असून निसर्गाच्या सानिध्यात उपचार करण्यावर भर दिला जातो. त्यामुळे या संस्थांची ठिकाणे लक्षात ठेवणे आवश्यक आहे.

यकृत ग्रंथी शरीरातील सर्वात मोठी ग्रंथी आहे. यकृताचे मुख्य कार्य रक्तातील विषारी पदार्थ काढणे, पोषणाचे संतुलन राखणे आणि जीवनसत्वे साठवणे आहे. यकृत ग्रंथीचे आकार आणि कार्य यामुळे ती अन्य ग्रंथ्यांपेक्षा मोठी ठरते. लालोत्पादन ग्रंथी म्हणजे किडनी, जी मूत्रनिर्मिती करते, पण तिचा आकार यकृताच्या तुलनेत कमी आहे. स्वादुपिंड म्हणजे थायरोइड ग्रंथी, जी शरीरातील चयापचय नियंत्रण करते, पण तीही यकृताच्या तुलनेत लहान आहे. जठर, म्हणजे पोट, पचनाचे कार्य करते, पण ग्रंथी म्हणून यकृताच्या तुलनेत कमी महत्त्वाचे आहे. यामुळे यकृत ग्रंथी योग्य उत्तर आहे.

इन्सुलिन हे संप्रेरक उर्वरित तीन पर्यायांपेक्षा वेगळे आहे, कारण ते स्वादुपिंड (Pancreas) नावाच्या ग्रंथीमध्ये तयार होते. ग्लुकोकॉर्टिकॉइड, प्रोजेस्टेरॉन आणि टेस्टोस्टेरॉन ही स्टेरॉइड संप्रेरके आहेत आणि अधिवृक्क ग्रंथी (Adrenal gland) तसेच जनन ग्रंथींमध्ये (Reproductive glands) तयार होतात. इन्सुलिन रक्तातील साखरेची पातळी नियंत्रित करते, तर इतर तीन संप्रेरके चयापचय, लैंगिक कार्ये आणि तणाव प्रतिक्रियांसारख्या कार्यांमध्ये मदत करतात. त्यामुळे इन्सुलिन हे कार्यात्मक आणि स्त्रोताच्या आधारावर विसंगत ठरते.

ग्लुकोजमध्ये कार्बनची टक्केवारी 40% आहे. ग्लुकोज एक साधा शर्करा आहे, ज्याचे रासायनिक सूत्र C6H12O6 आहे. यामध्ये 6 कार्बन अणू आहेत, त्यामुळे त्याची टक्केवारी 40% (कार्बन अणूंची संख्या 6, एकूण अणूंची संख्या 18) आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण 53%, 45%, आणि 55% हे कार्बनच्या टक्केवारीसाठी योग्य नाहीत. या अचूक गणनानुसार आणि रासायनिक संरचनेच्या आधारावर, 40% हा बरोबर पर्याय आहे. त्यामुळे, ग्लुकोजच्या संरचनेत कार्बनचा योग्य प्रमाण 40% आहे.

ब्रायोफायटा आणि टेरिडोफायटा या वनस्पतींच्या दोन मुख्य गटांमध्ये महत्वाचा फरक म्हणजे त्यांची रचना. ब्रायोफायटा या वनस्पतींना पाणी आणि पोषक तत्वे वाहून नेण्यासाठी विशेष ऊती (vascular tissues) नसतात, म्हणूनच त्या 'बिगर वाहिनीयुक्त' असतात. त्या साध्या रचना असलेल्या वनस्पती आहेत. याउलट, टेरिडोफायटा मध्ये पाणी आणि पोषक तत्वे वाहून नेण्यासाठी विकसित ऊती असतात, ज्यामुळे त्या ब्रायोफायटा पेक्षा अधिक जटिल आणि मोठ्या होऊ शकतात. वाहिनीयुक्त असणे, बीजे आणि बीजुकधारी असणे हे टेरिडोफायटाचे गुणधर्म आहेत, ब्रायोफायटाचे नाही.

पहिल्या महायुद्धाच्या काळात 'ट्रेन्च फीवर' हा रोग मोठ्या प्रमाणावर पसरला होता, ज्यामुळे अनेक सैनिक त्रस्त झाले. या रोगाचं मुख्य कारण 'बारटोनेला क्विनटाना' नावाचा जिवाणू (बॅक्टेरिया) आहे. हा जिवाणू शरीरात प्रवेश करून संसर्ग निर्माण करतो. स्टॅफ ऑरिअस, ई. कोली आणि क्लेबसिल्ला न्युमोनिये हे इतर जिवाणू आहेत, पण ते 'ट्रेन्च फीवर'साठी जबाबदार नाहीत. 'बारटोनेला क्विनटाना'मुळे सैनिकांमध्ये ताप, डोकेदुखी आणि हाडे दुखणे अशी लक्षणे दिसत होती, ज्यामुळे त्यांना खूप त्रास सहन करावा लागला. त्यामुळे 'ट्रेन्च फीवर'चा कारक 'बारटोनेला क्विनटाना'च आहे.

पहिल्या विधानात उच्च घनता असलेल्या लायपोप्रोटीनला वाईट कोलेस्ट्रॉल म्हटले आहे, जे चुकीचे आहे. उच्च घनता लायपोप्रोटीन (HDL) हे चांगले कोलेस्ट्रॉल मानले जाते कारण ते रक्तातील अतिरिक्त कोलेस्ट्रॉल काढून टाकण्यास मदत करते. दुसऱ्या विधानात उच्च घनता लायपोप्रोटीनमुळे कोलेस्ट्रॉल रोहिणीत साठतो असे म्हटले आहे, जेही चुकीचे आहे. प्रत्यक्षात, कमी घनता लायपोप्रोटीन (LDL) हे वाईट कोलेस्ट्रॉल आहे, जे रोहिणीत साठून प्लाक तयार करतो. त्यामुळे, दोन्ही विधान चुकीची आहेत. उच्च घनता लायपोप्रोटीनच्या कार्यामुळे हृदयविकाराचा धोका कमी होतो, म्हणून दोन्ही विधानांना अस्वीकार करणे योग्य आहे.

डेंग्यू हा एडिस इजिप्ती डासांच्या चावण्यामुळे पसरतो. या डासांची मादी डेंग्यू विषाणूची वाहक असते. जेव्हा ही मादी एखाद्या डेंग्यूग्रस्त व्यक्तीला चावते, तेव्हा तिच्या शरीरात विषाणू प्रवेश करतात. नंतर, ती निरोगी व्यक्तीला चावल्यास डेंग्यूचा प्रसार होतो. क्युलेक्स, ॲनोफेलेस आणि प्लेबोटोमस हे डास इतर रोगांचे प्रसारक आहेत, डेंग्यूचे नाही. त्यामुळे, डेंग्यूच्या प्रसारासाठी एडिस इजिप्ती हाच डास जबाबदार आहे. एडिस इजिप्ती डास दिवसा चावतात आणि त्यांच्या अंगावर पांढरे पट्टे असतात, ज्यामुळे ते सहज ओळखता येतात.

मोझॅयिक डिसीज ऑफ टोबॅको (Mozaic disease of Tobacco) या रोगामुळे झाडाच्या पानांतील हरितद्रव्ये नष्ट होतात आणि पाने आकुंचन पावतात. हा रोग टोबॅको मोझॅक वायरस (TMV) नावाच्या विषाणूमुळे होतो. विषाणू पानांतील हरितलवकांवर हल्ला करतात, ज्यामुळे पाने पिवळी पडतात आणि त्यांच्यावर अनियमित आकार तयार होतात.

सायट्रस कँकर हा रोग लिंबूवर्गीय झाडांना होतो, पण त्यात पाने आकुंचन पावत नाहीत. स्मट ऑफ जवार हा ज्वारीवरील बुरशीजन्य रोग आहे. रायझोक्टोनिया हा मातीतून पसरणारा रोग आहे, जो विविध पिकांच्या मुळांवर परिणाम करतो, पानाच्या आकुंचनाशी त्याचा संबंध नाही. त्यामुळे मोझॅयिक डिसीज ऑफ टोबॅको हेच योग्य उत्तर आहे.

लायकेन्स् हे 'ड्युअल प्लान्ट' म्हणून ओळखले जातात कारण ते दोन भिन्न जीवांच्या एकत्रिततेने बनलेले असतात: एक शैवाळ आणि एक कवक. शैवाळ प्रकाश संश्लेषण करून अन्न तयार करतो, तर कवक पाण्याचा आणि खनिजांचा पुरवठा करतो. या सहजीवनामुळे लायकेन्स् विविध पर्यावरणात टिकाव धरू शकतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण शैवाळ स्वतंत्रपणे अस्तित्वात असतो, अॅन्जीओस्पर्मस् हे फूलणारे वनस्पती आहेत आणि कवक हे स्वतंत्र जीव आहेत. त्यामुळे लायकेन्स् यांची विशेषता त्यांच्यातील सहजीवनामुळे आहे, जे त्यांना 'ड्युअल प्लान्ट' बनवते.

झुरळांच्या उदरामध्ये टरंगा आणि स्टरना यांचा क्रम योग्यपणे समजून घेणे आवश्यक आहे. टरंगा (T) आणि स्टरना (S) यांचे प्रमाण 10 आणि 9 आहे. यामुळे T - 10, S - 9 हा पर्याय बरोबर आहे. हा क्रम त्यांच्या जैविक व पर्यावरणीय परिस्थितींवर आधारित आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत. T - 10, S - 10 हे प्रमाण असंभव आहे कारण स्टरना कमी असणे आवश्यक आहे. T - 9, S - 9 देखील बरोबर नाही कारण टरंगांची संख्या कमी आहे. T - 9, S - 10 हा पर्यायही चुकीचा आहे कारण टरंगांची संख्या अधिक असावी. त्यामुळे योग्य पर्याय T - 10, S - 9 आहे.

एडवर्ड जेनर यांनी देवी रोगावरील लसीचा शोध लावला. त्यांनी निरोगी व्यक्तीला गोचीड (cowpox) झालेल्या व्यक्तीच्या फोडातून घेतलेला द्रव टोचला. यामुळे त्या व्यक्तीमध्ये देवी रोगाविरुद्ध प्रतिकारशक्ती निर्माण झाली. यानंतर, त्या व्यक्तीला देवी रोगाची लागण झाली नाही. लुई पाश्चर यांनी रेबीज आणि अँथ्रॅक्स या रोगांवर लस शोधली. अलेक्झांडर फ्लेमिंग यांनी पेनिसिलिनचा शोध लावला, तर सेल्मन वॉक्समन यांनी स्ट्रेप्टोमायसिन या प्रतिजैविक औषधाचा शोध लावला. त्यामुळे, देवी रोगावरील लसीच्या शोधाचे श्रेय एडवर्ड जेनर यांनाच जाते.

मानवी शरीरात जंतुसंसर्ग झाल्यावर मास्ट पेशी हिस्टामाइन हे रसायन स्त्रवतात. मास्ट पेशी, ज्यांना टिस्यू बॅसॉफिल्स म्हणूनही ओळखले जाते, हे प्रतिकारक प्रणालीतील महत्त्वाचे घटक आहेत. ते जंतूंच्या आक्रमणावर त्वरीत प्रतिक्रिया देतात आणि शरीराच्या प्रतिकारक प्रक्रियेस मदत करतात. लाल रक्त पेशी रक्तातील ऑक्सिजन वाहून नेतात, त्यामुळे त्यांचा जंतुसंसर्गाशी संबंध नाही. लिम्फोसाइट्स आणि मोनोसाइट्स हे इतर प्रकारचे श्वेत रक्त पेशी आहेत, परंतु ते हिस्टामाइनचे उत्पादन करत नाहीत. त्यामुळे बरोबर उत्तर "मास्ट पेशी" आहे, कारण त्या जंतुसंसर्गाविरुद्ध प्रतिक्रीया दर्शवितात.

देवमासा सस्तन प्राणिवर्गात मोडतो कारण त्याच्या शरीरात छाती आणि उदरपोकळी यांच्यामध्ये स्नायुमय पडदा असतो, ज्याला डायफ्राम म्हणतात. हा पडदा श्वसन प्रक्रियेत महत्त्वाची भूमिका बजावतो आणि त्याच्या श्वसनाच्या क्षमतांना सुधारतो. इतर पर्याय चुकीचे आहेत. 'तो पाण्यात राहतो' हा पर्याय अयोग्य आहे कारण देवमासा पाण्यात राहतो तरीही तो सस्तन प्राणी आहे. 'तो अंडी देतो' हा पर्याय देखील चुकीचा आहे कारण देवमासा जिवंत बाळांना जन्म देतो. 'तो उष्णरक्ती प्राणी आहे' हा पर्याय सत्य असला तरी, तो सस्तन प्राण्याच्या वर्गीकरणासाठी महत्त्वाचा नाही. त्यामुळे योग्य उत्तर फक्त स्नायुमय पडद्यावर आधारित आहे.

जापनीज एन्सेफलायटिस हा विषाणू मेंदूज्वरास कारणीभूत असतो. हा विषाणू डासांच्या माध्यमातून पसरतो आणि मेंदूला सूज आणतो. इपिरिकॅनिया, ॲझोफॉस आणि मेलॉनोलुका हे पर्याय रासायनिक संयुगे किंवा इतर जैविक घटक आहेत, जे मेंदूज्वराशी संबंधित नाहीत. त्यामुळे, जापनीज एन्सेफलायटिस हाच पर्याय योग्य आहे, कारण तो थेट मेंदूला बाधित करतो आणि ज్వराचे कारण बनतो. हा आजार विशेषतः लहान मुलांना आणि वृद्धांना होण्याची शक्यता जास्त असते.

ऑक्सिजनयुक्त आणि विनाऑक्सिजन रक्ताचे मिश्रण होऊ नये म्हणून पक्ष्यांमध्ये व स्तनप्राण्यांमध्ये चार दालनांचे हृदय असते, हे विधान योग्य आहे. अॅम्फिबियनस व काही सरपटणाऱ्या प्राण्यांमध्ये रक्ताचे मिश्रण होऊ शकते, म्हणून त्यांचे हृदय तीन दालनांचे असते, हे विधानही योग्य आहे. माश्यांमध्ये केवळ दोन दालनांचे हृदय असते कारण त्यांचे रक्त गिल्समध्ये जाऊन ऑक्सिजनयुक्त होते, हे विधान देखील योग्य आहे. त्यामुळे सर्व तीन विधाने योग्य आहेत. इतर पर्याय योग्य नाहीत कारण त्या सर्व विधानांचा समावेश करत नाहीत. यामुळे, याबाबत समजून घेतल्यास, प्राण्यांच्या हृदयाच्या रचनेचा या विधानेत योग्य आधार आहे.

बृहद्केंद्रक आणि सूक्ष्मकेंद्रक यांचे अस्तित्व रोमकी (सीलिआटा) वर्गात आढळते. रोमकींच्या पेशींमध्ये या दोन प्रकारचे केंद्रक असतात, जे त्यांना त्यांच्या जीवनक्रियांसाठी आवश्यक असलेल्या जटिल प्रक्रियांमध्ये मदत करतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण कशाभिकी (फ्लाजेलाटा) आणि छद्मपादी (सारकोडीना) यामध्ये केवळ एकच केंद्रक असते. बीजाणुधारी (स्पोरोझोआ) हे बहुधा एककेंद्रक असतात आणि त्यांच्या जीवन चक्रात बृहद्केंद्रक आणि सूक्ष्मकेंद्रक यांचा समावेश नाही. त्यामुळे रोमकी वर्गाच्या जीवांमध्ये या दोन केंद्रकांचा समावेश असल्याने हे उत्तर योग्य आहे.

व्हॅसोप्रेसिन हे संप्रेरक शरीरातील रक्तामध्ये पाण्याचे प्रमाण कमी झाल्यास स्त्रवते. या संप्रेरकामुळे मूत्रपिंडांमध्ये (kidneys) पाण्याची पुनर्प्राप्ती (reabsorption) वाढते, ज्यामुळे लघवीद्वारे बाहेर टाकल्या जाणाऱ्या पाण्याचे प्रमाण कमी होते आणि शरीरातील पाण्याचे संतुलन राखले जाते.

आता इतर पर्याय का बरोबर नाहीत ते पाहू. क्रिएटिनिन हे स्नायूंच्या चयापचय क्रियेतून (muscle metabolism) तयार होणारे टाकाऊ उत्पादन आहे आणि ते मूत्रपिंडाच्या कार्याचे मूल्यांकन करण्यासाठी वापरले जाते. रेनिन हे रक्तदाब आणि इलेक्ट्रोलाइट्सचे संतुलन राखण्यास मदत करते, तर अँजिओटेन्सिन रक्तवाहिन्या (blood vessels) आकुंचन पावण्यास मदत करते आणि रक्तदाब वाढवते. त्यामुळे, रक्तातील पाण्याचे प्रमाण कमी झाल्यास व्हॅसोप्रेसिन हेच योग्य उत्तर आहे.

मानवाच्या पोटात हायड्रोक्लोरिक आम्ल (HCl) आणि पेप्सीन हे जठररस स्रवतात. हायड्रोक्लोरिक आम्लामुळे पोटात आम्लयुक्त वातावरण तयार होते, ज्यामुळे पेप्सीन एन्झाइम प्रथिनांचे पचन करू शकते. पेप्सीन हे प्रथिन विघटन करणारे मुख्य एन्झाइम आहे.

इतर पर्याय का बरोबर नाहीत:
ट्रिप्सिन लहान आतड्यात स्रवते, त्यामुळे ते पोटात नसते. अमायलोप्सिन लाळेमध्ये आणि स्वादुपिंडात आढळते, जठरात नाही. त्यामुळे हायड्रोक्लोरिक आम्ल आणि पेप्सीन हेच योग्य उत्तर आहे, कारण ते दोन्ही जठरात प्रथिन पचनासाठी आवश्यक आहेत.

माणसाच्या आणि प्राण्यांच्या आतड्यांतील जीवजंतू मोठ्या प्रमाणात विष्ठेतून बाहेर पडतात. त्यामुळे, ते मैला प्रदूषणाचे निर्देशक आहेत. हे जंतू मानवी आतड्यात भरपूर संख्येत असतात आणि विष्ठेमार्फत ते पाण्यात मिसळतात. पाण्याच्या तपासणीत हे जंतू आढळल्यास, पाण्यात मैला मिसळला आहे हे स्पष्ट होते. रोगकारक जंतू नेहमीच नसतात, दुग्धशर्करेचे विघटन करणारे जंतू इतरत्रही असू शकतात आणि त्यांची वाढ ४८ तासात होते हे निर्णायक नाही. आतड्यांतील जंतूंची संख्या जास्त असणे, हेच प्रदूषण निदर्शनास आणते.

सुक्रोज हा एक डायसॅकेराइड आहे, जो दोन मोनोसॅकेराइड्स, म्हणजे ग्लुकोज आणि फ्रक्टोज यांचे संयोजन आहे. डायसॅकेराइड्स म्हणजे दोन मोनोसॅकेराइड्स एकत्र येऊन तयार झालेले साखरेचे साधन. ग्लुकोज आणि फ्रक्टोज हे स्वतंत्र मोनोसॅकेराइड आहेत आणि त्यांना डायसॅकेराइडमध्ये एकत्र केले जात नाही. सेल्युलोज हे एक पॉलिसॅकेराइड आहे, जो अनेक ग्लुकोज युनिट्सच्या एकत्र येण्यामुळे तयार होतो, त्यामुळे तेही डायसॅकेराइड नाही. त्यामुळे, सुक्रोज हा योग्य उत्तर आहे, कारण तो डायसॅकेराइड म्हणून ओळखला जातो, तर इतर पर्याय मोनोसॅकेराइड किंवा पॉलिसॅकेराइड आहेत.

मावा किंवा तुडतुडे किडी हे हेमीप्टेरा ऑर्डरमध्ये मोडतात. हे ऑर्डर मुख्यतः पाण्यात किंवा जमिनीत राहणाऱ्या कीटकांच्या वर्गात येते, ज्यामध्ये मावा, तुडतुडे, आणि इतर अनेक प्रकारचे कीटक समाविष्ट आहेत. हे कीटक त्यांच्या शारीरिक रचनांमुळे ओळखले जातात, जसे की त्यांच्या पंखांची रचना आणि शोषक तोंड. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण लेपिडोप्टेरा मध्ये फुलपाखरे आणि माशे, कोलिओप्टेरा मध्ये भुंगे आणि चुरामणी यांचा समावेश आहे, तर डिप्टेरा मध्ये माशी आणि मच्छर येतात. त्यामुळे योग्य उत्तर हेमीप्टेरा आहे, कारण तेच मावा आणि तुडतुडे यांच्यासाठी योग्य वर्गीकरण आहे.

'फक्त ब' हे विधान सत्य आहे. कारण स्नायूंच्या आकुंचनाची (Muscle contraction) आधुनिक संकल्पना अनित्य तंतू (Sliding filament) सिद्धांतावर आधारित आहे. हा सिद्धांत हक्सले आणि निडरजरके या दोन शास्त्रज्ञांनी मांडला. त्यांनी स्नायू आकुंचन कसे होते हे स्पष्ट केले. पहिले विधान असत्य आहे, कारण हा सिद्धांत आधुनिक स्नायू संकुचन संकल्पना स्पष्ट करतो, पण तो एकमेव आधार नाही. इतरही अनेक गोष्टी स्नायू आकुंचनासाठी कारणीभूत असतात. त्यामुळे फक्त 'ब' विधान बरोबर आहे.

उच्च रक्तदाब टाळण्यासाठी दिवसाला 5 ग्रॅम क्षार (सोडियम क्लोराईड) घेणे आरोग्यासाठी योग्य आहे. जास्त प्रमाणात क्षार सेवनाने रक्तदाब वाढू शकतो, त्यामुळे हृदय व रक्तवाहिन्यांवर अतिरिक्त ताण येतो.

2.5 ग्रॅम हे प्रमाण खूपच कमी आहे, इतके कमी क्षार सेवन केल्याने शरीरातील इलेक्ट्रोलाइट्सचे संतुलन बिघडू शकते. 7.8 ग्रॅम हे प्रमाण जास्त आहे, त्याने उच्च रक्तदाबाचा धोका वाढतो. 1.2 ग्रॅम हे प्रमाण देखील अपुरे आहे. त्यामुळे 5 ग्रॅम प्रतिदिन हे प्रमाण उच्च रक्तदाब टाळण्यासाठी योग्य आहे.

नैसर्गिक प्रसूतीसाठी অক্সিটোসিন हे संप्रेरक आवश्यक आहे. जेव्हा प्रसूतीची वेळ येते, तेव्हा गर्भाशयाच्या स्नायूंना उत्तेजित करण्यासाठी অক্সিটোসिन महत्वाचे कार्य करते. त्यामुळे गर्भाशयाचे आकुंचन होऊन बाळ बाहेर येण्यास मदत होते. व्हासोप्रेसिन मुख्यतः शरीरातील पाण्याचे प्रमाण नियंत्रित करते. अॅड्रेनॅलीन हे संप्रेरक तणावपूर्ण परिस्थितीत स्रवते, जे हृदय गती वाढवते. थायरॉक्झिन थायरॉईड ग्रंथीद्वारे तयार होते आणि चयापचय क्रियेवर नियंत्रण ठेवते. त्यामुळे हे तीनही पर्याय नैसर्गिक प्रसूतीसाठी आवश्यक नाहीत.

मॉरस्मसमध्ये नवजात बालकांना ऊर्जा आणि प्रथिनांच्या कमतरतेमुळे अक्षरशः उपासमार होते. या स्थितीत, शरीरात चरबी आणि स्नायू मोठ्या प्रमाणात घटतात, त्यामुळे बाळ अत्यंत कमजोर आणि हाडांचे सांगाडे असल्यासारखे दिसते. पण त्यांच्या शरीरावर सूज नसते.

क्वॉशिओरकोरमध्ये प्रथिनांच्या कमतरतेमुळे सूज येते, विशेषतः पायांवर आणि पोटावर. गालगुंड आणि गोवर हे कुपोषणामुळे होणारे आजार नाहीत. गालगुंड विषाणूमुळे होतो, ज्यात लाळ ग्रंथींना सूज येते, तर गोवर हा देखील विषाणूजन्य संसर्ग आहे, ज्यामुळे त्वचेवर पुरळ उठतात. त्यामुळे मॉरस्मस हे योग्य उत्तर आहे, कारण त्यात उपासमार होते आणि सूज नसते.

टेरीडोफायटा या वनस्पती गटामध्ये संवहनी संस्था (vascular system) असते, ज्यामुळे पाणी आणि पोषक तत्वे वनस्पतीच्या एका भागातून दुसऱ्या भागात पोहोचतात. या वनस्पती बिजाणू (spores) तयार करतात, ज्यांच्या मदतीने त्या पुनरुत्पादन करतात. पण टेरीडोफायटा गटातील वनस्पतींमध्ये बीजे (seeds) नसतात. ब्रायोफायटा या वनस्पती गटात संवहनी संस्था विकसित झालेली नसते. तर अनावृत्तबीजी (Gymnosperms) आणि आवृत्तबीजी (Angiosperms) वनस्पतींमध्ये बीजे तयार होतात, त्यामुळे ते पर्याय चुकीचे आहेत.

वनस्पतींना व्यवस्थित वाढण्यासाठी एकूण 16 अन्नद्रव्यांची गरज असते. ही अन्नद्रव्ये म्हणजे त्यांचे 'भोजन' असते, जसे आपल्याला जगण्यासाठी वेगवेगळ्या पोषक तत्वांची गरज असते तसेच! या 16 मध्ये काही मुख्य अन्नद्रव्ये आहेत - नत्र (Nitrogen), स्फुरद (Phosphorus), पालाश (Potassium). तसेच सूक्ष्म अन्नद्रव्ये - लोह (Iron), जस्त (Zinc), तांबे (Copper) यांचाही समावेश असतो. ही सर्व अन्नद्रव्ये मातीतून शोषून घेऊन वनस्पती आपले जीवनचक्र पूर्ण करतात. त्यामुळे 16 हा आकडा लक्षात ठेवा, कारण तो वनस्पतीच्या उत्तम आरोग्यासाठी महत्त्वाचा आहे.

द्विपाद नामपद्धतीमध्ये जातीवाचक नाम आणि जातीवर्ग नाम ह्या दोन्ही नामांची सुरुवात मोठ्या लिपीत करणे हे चुकीचे आहे. नियमानुसार, जातीवाचक नामाची सुरुवात लहान अक्षराने (small letter) होते, तर जातीवर्ग नामाची सुरुवात मोठ्या अक्षराने (capital letter) होते. उदाहरणार्थ, मानवाचे शास्त्रीय नाव *होमो सेपियन्स* (Homo sapiens) आहे, ज्यात *होमो* हे जातीवर्ग नाम आहे आणि त्याची सुरुवात 'H' ने होते, तर *सेपियन्स* हे जातीवाचक नाम आहे आणि त्याची सुरुवात 's' ने होते. द्विपाद नाम तिरके अक्षरात लिहिणे, जातीवाचकनामानंतर जातीवर्गनाम येणे आणि जातीवर्गनाम निरपवाद असणे हे नियम बरोबर आहेत.

स्ट्रॉबेरी हे अॅग्रीगेट प्रकारचे फळ आहे. अॅग्रीगेट फळे म्हणजे एकाच फुलातून तयार होणारी फळे, जिच्यात अनेक छोटे छोटे उपफळे असतात. स्ट्रॉबेरीच्या केसात, प्रत्येक उपफळ हे स्वतंत्रपणे विकसित होते, त्यामुळे ती अॅग्रीगेट म्हणून वर्गीकृत केली जाते. बाकीचे पर्याय चुकीचे आहेत कारण संयुक्त फळे म्हणजे एकाच फळात अनेक उपफळे एकत्रित असणे, जे स्ट्रॉबेरीसाठी लागू होत नाही. कॅप्सुलर फळे म्हणजे सामान्यतः एकच बी असणारी फळे, तर लिंबुवर्गीय फळे म्हणजे लिंबू, संतरा यांसारखी फळे. त्यामुळे, स्ट्रॉबेरीच्या विशेषतांचा विचार करता, अॅग्रीगेट हा पर्याय योग्य आहे.

हेट्रोनेरीस या जीवांमध्ये जननग्रंथी उत्तरेकडील भागात विकसित होतात, ज्याला एपिटोक म्हणतात. एपिटोक म्हणजे त्या भागातील विशेष ग्रंथी ज्या प्रजोत्पादनासंबंधी कार्य करतात. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण एटोक हा शब्द मुख्यतः पोटीन किंवा शरीराच्या इतर भागांसाठी वापरला जातो, ज्याचा जनन प्रक्रियेशी थेट संबंध नाही. हेटरोगेनी म्हणजे विविध प्रकारच्या जनन प्रक्रियांच्या संदर्भात वापरला जातो, पण तो जननग्रंथींच्या विशिष्ट भागाबद्दल नाही. मेटाबोली हा शब्द चयापचय प्रक्रियेशी संबंधित आहे, ज्याचा जननग्रंथींच्या विकासाशी काहीही संबंध नाही. त्यामुळे योग्य उत्तर एपिटोक आहे.

जास्त पौष्टिक अन्नपदार्थ कमी कॅलरीज आणि जास्त प्रमाणात जीवनसत्व व खनिज (सूक्ष्म पोषक घटक) प्रदान करतात, त्यामुळे हे योग्य उत्तर आहे. पौष्टिक अन्नपदार्थ जसे की फळे, भाज्या, आणि संपूर्ण धान्ये, शरीराला आवश्यक पोषण प्रदान करतात. याउलट, कॅलरीज फक्त ऊर्जा देतात, परंतु जीवनसत्वे आणि खनिजे कमी असल्यास शरीराला आवश्यक पोषण मिळत नाही. काही प्रमाणात जीवनसत्व आणि जास्त कॅलरीज असलेले अन्न शरीरासाठी हानिकारक ठरू शकते, कारण त्यामुळे वजन वाढू शकते. फक्त कॅलरीज असलेले अन्न म्हणजे फास्ट फूड किंवा मिठाई, जे शरीरासाठी योग्य नाहीत. त्यामुळे, पौष्टिक अन्नपदार्थ हे कमी कॅलोरीज आणि जास्त सूक्ष्म पोषक घटक प्रदान करणारे असावे लागतात.

जेव्हा एखाद्या व्यक्तीला ताप येतो, तेव्हा शरीर उष्ण होते. अशा स्थितीत, साध्या पाण्याच्या ऐवजी मिठाच्या पाण्याचे कापडी घड्या वापरणे अधिक फायदेशीर ठरते. याचे कारण म्हणजे मीठ पाण्यात विरघळताना 'उष्माग्राही' क्रिया होते. म्हणजे, मीठ पाण्यामध्ये मिसळताना ते सभोवतालची उष्णता शोषून घेते. त्यामुळे पाण्याच्या तापमानाला थंड ठेवण्यास मदत होते आणि त्या व्यक्तीला आराम मिळतो. नुसते पाणी वापरल्यास ते लवकर गरम होते आणि त्याचा प्रभाव कमी होतो. मीठ आणि पाणी सहज उपलब्ध असले तरी, ते ताप कमी करण्याच्या क्रियेसाठी पुरेसे नाही.

इनसुलीन हे एक महत्त्वाचे संप्रेरक आहे, परंतु ते इतर पर्यायांच्या तुलनेत विसंगत आहे. ग्लुकोकॉर्टिकॉइड, प्रोजेस्टेरॉन, आणि टेस्टोस्टेरॉन हे सर्व हार्मोन्स आहेत, जे शरीराच्या विविध जैविक प्रक्रियांवर प्रभाव टाकतात, जसे की ताण व्यवस्थापन, प्रजनन, आणि लैंगिक विकास.

इनसुलीन हे मुख्यतः रक्तातील साखरेच्या पातळीचे नियमन करण्यासाठी कार्यरत असते आणि ते पॅनक्रियासमध्ये तयार होते. यामुळे, इतर हार्मोन्सच्या तुलनेत याचे कार्य आणि भूमिका भिन्न आहे. त्यामुळे, इनसुलीन हा एकटा असलेल्या संप्रेरकांमध्ये विसंगत आहे.

चांगले कोलेस्टेरॉल म्हणून HDL कोलेस्टेरॉल ओळखले जाते. HDL म्हणजे उच्च घनता लिपोप्रोटीन, जे हृदयाच्या आरोग्यासाठी फायदेशीर आहे. हे शरीरातले अतिरिक्त कोलेस्टेरॉल यकृताकडे नेण्यास मदत करते, ज्यामुळे हृदयविकाराचा धोका कमी होतो. LDL आणि VLDL कोलेस्टेरॉल हे कमी घनता लिपोप्रोटीन आहेत आणि यांचे प्रमाण वाढल्यास हृदयाच्या आरोग्यास हानीकारक ठरू शकते. त्यामुळे, HDL हे चांगले कोलेस्टेरॉल आहे, जे हृदयासाठी संरक्षणात्मक भूमिका बजावते. इतर पर्याय हे हानिकारक कोलेस्टेरॉल दर्शवतात, जे आरोग्यासाठी धोकादायक असू शकतात.

पोलिओसाठी दिली जाणारी 'सबिन' लस तोंडावाटे दिली जाते. या लसीमध्ये दुर्बळ केलेले पोलिओचे विषाणू असतात, जे रोगप्रतिकारशक्ती निर्माण करतात. विशेष बाब म्हणजे, ही लस लहान मुलांना सहजपणे देता येते. इतर लसी जसे की बॅसिलस-कैल्मेट-गुएरिन (बीसीजी), साल्क आणि गालगुंड, गोवर, रुबेला (एमएमआर) या तोंडावाटे न देता इंजेक्शनद्वारे दिल्या जातात. त्यामुळे सबिन हे तोंडावाटे दिली जाणारी लस आहे, जी पोलिओ प्रतिबंधासाठी अत्यंत प्रभावी आहे.

इन्सुलिन हे स्वादुपिंडात तयार होणारे एक संप्रेरक आहे. याचे मुख्य कार्य रक्तातील साखरेची पातळी नियंत्रित करणे आहे. इन्सुलिन रक्तातील अतिरिक्त साखर शोषून घेते आणि तिचे रूपांतर ग्लायकोजनमध्ये करते. हे ग्लायकोजन यकृत आणि स्नायू पेशींमध्ये साठवले जाते, जेणेकरून गरज पडल्यास ते पुन्हा साखरेत रूपांतरित होऊन वापरले जाऊ शकते. याव्यतिरिक्त, इन्सुलिन प्रथिन संश्लेषणास आणि चरबीच्या साठवणुकीसही मदत करते, ज्यामुळे रक्तातील साखरेचे प्रमाण कमी होण्यास मदत होते. थोडक्यात, इन्सुलिन एक बहुआयामी कार्य करणारे संप्रेरक आहे.

विषाणू हे अपेशीय जीव असतात, म्हणजे ते पेशींनी बनलेले नसतात. त्यांची रचना अतिशय साधी असते. विषाणूमध्ये प्रथिन आवरण (protein coat) असते आणि त्यामध्ये डीएनए (DNA) किंवा आरएनए (RNA) असतो. ते स्वतःहून वाढू किंवा विभाजित होऊ शकत नाहीत. त्यांना वाढण्यासाठी आणि पुनरुत्पादन करण्यासाठी जिवंत पेशीची (host cell) आवश्यकता असते. एकपेशीय जीव, বহুপेशीय जीव किंवा पेशीभित्ती असणारे जीव हे पेशींनी बनलेले असतात आणि त्यांची रचना विषाणूंपेक्षा खूपच गुंतागुंतीची असते. त्यामुळे विषाणू हे अपेशीय जीव आहेत.

सर्वप्रथम, योग्य जोडी '2 3 1 4' आहे कारण या जोड्या नॉमनक्लेचरल टाईपच्या वापराच्या संदर्भात योग्य आहेत. होलोटाईप हा मूळ नॉमेनक्लेचरल टाईप आहे, त्यामुळे त्याला '2' सह जोडणे योग्य आहे. नंतर '3' चा संबंध त्या स्थितीशी आहे ज्या वेळी होलाटाईप हरवतो. पुढे, '1' हे योग्य आहे कारण ते त्या परिस्थितीसाठी आहे ज्या वेळी नॉमनक्लेचरल टाईप हरवतो. शेवटी, '4' हे होलोटाईपचा डूप्लीकेट दर्शवते, जे योग्य आहे. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण ते या मूलभूत संकल्पनांच्या संदर्भात अयोग्य जोड्या दर्शवतात, त्यामुळे त्यांचा अर्थ स्पष्ट होत नाही.

ॲड्रेनल ग्रंथी, ज्यांना अधिवृक्क ग्रंथी देखील म्हणतात, या मूत्रपिंडांवर विसावलेल्या असतात. या ग्रंथी शरीरातील क्षार नियंत्रणाचे महत्त्वाचे कार्य करतात. त्या मूत्रपिंडाच्या आत किंवा विरुद्ध बाजूला नसतात, तर त्या मूत्रपिंडाच्या अगदी वरच्या बाजूला टोपीसारख्या बसलेल्या असतात. या ग्रंथींमधून कॉर्टिसोल (Cortisol) आणि ऍल्डोस्टेरॉन (Aldosterone) सारखी संप्रेरके स्त्रावतात, जी क्षार पातळी आणि रक्तदाब नियंत्रित ठेवण्यास मदत करतात. त्यामुळे त्यांचे मूत्रपिंडांवर असणे आवश्यक आहे, जेणेकरून त्यांचे कार्य सुरळीत चालेल.

ॲरिस्टॉटल हे जीवशास्त्राचे जनक मानले जातात, कारण त्यांनी जीवनाबद्दलचे मूलभूत विचार मांडले. थियोफ्रास्टस यांनी वनस्पतींविषयी महत्त्वपूर्ण संशोधन केले, त्यामुळे ते वनस्पतिशास्त्राचे जनक ठरतात. हिप्पोक्रेट्स यांनी वैद्यकशास्त्रात मोलाची भर घातली, ज्यामुळे त्यांना औषधशास्त्राचे जनक म्हटले जाते. ग्रेगर मेंडेल यांनी अनुवंशिकतेचे नियम शोधून काढले, म्हणून ते अनुवंशिकशास्त्राचे जनक आहेत. अशा प्रकारे, 4 3 1 2 ही जोडी योग्य आहे, कारण ती शास्त्रज्ञांना त्यांच्या संबंधित क्षेत्रांशी अचूकपणे जोडते.

रायबोझोम हा एक पेशी घटक आहे ज्याच्या भोवती पटल नसते. हा घटक प्रथिनांचे संश्लेषण करतो आणि तो पेशीच्या सायटोप्लाझममध्ये मुक्त स्वरूपात अस्तित्वात असतो. इतर पर्यायांमध्ये क्लोरोप्लास्ट, मायटोकॉन्ड्रिया आणि लायसोझोम यांना पटल असते. क्लोरोप्लास्टमध्ये ग्रेन्स आणि थायलाकोइड पटल असतात, ज्यामुळे प्रकाशसंश्लेषण प्रक्रियेत योगदान मिळते. मायटोकॉन्ड्रिया ऊर्जा उत्पादनासाठी महत्त्वाचे असून त्याच्यावर दोन पटल असतात. लायसोझोम देखील पटलाने वेढलेला असतो, जो पेशीतील अपशिष्ट पदार्थांचे विघटन करतो. त्यामुळे रायबोझोम हा एकटा असलेला घटक आहे, जो पटलाशिवाय कार्य करतो.

स्वादुपिंड ही ग्रंथी इन्सुलिन स्त्राव निर्माण करते. इन्सुलिन रक्तातील साखरेची पातळी नियंत्रित ठेवते. आपण जे अन्न खातो, त्यातील शर्करा रक्तात मिसळते. इन्सुलिन या शर्करेला ऊर्जा स्वरूपात रूपांतरित करते आणि अतिरिक्त शर्करा यकृत आणि स्नायू पेशींमध्ये साठवते. जर स्वादुपिंड पुरेसे इन्सुलिन तयार करू शकले नाही, तर रक्तातील साखरेची पातळी वाढते आणि मधुमेह होऊ शकतो. यकृत, लसिका आणि प्लीहा या इन्सुलिन स्त्राव निर्माण करत नाहीत. त्यामुळे स्वादुपिंड हे योग्य उत्तर आहे.

आंतरिक कीड म्हणजे अशी कीड जी एखाद्या विशिष्ट प्रदेशात वर्षानुवर्षे टिकून राहते. ती त्या भागातील नैसर्गिक वातावरणाचा भाग बनून जाते. उदाहरणार्थ, उसावरील हुमणी अळी ही महाराष्ट्रातील उसाच्या शेतीत वर्षानुवर्षे आढळते. वारंवार येणारी, विशिष्ट महिन्यात येणारी किंवा तीव्र स्वरूपात असणारी कीड ही काही काळापुरती असते, तर आंतरिक कीड दीर्घकाळ त्या प्रदेशात स्थायिक होते आणि त्यामुळे तिचे नियंत्रण करणे अधिक कठीण होते.

टॅक्सानॉमी हा शब्द डिकॅन्डोलने दिला. या शब्दाचा अर्थ म्हणजे जीवांच्या वर्गीकरणाची शास्त्रशुद्ध पद्धत. डिकॅन्डोलने जीवविज्ञानातील वर्गीकरणाचे तत्त्वज्ञान स्पष्ट केले आणि जीवांच्या विविध प्रकारांचा अभ्यास करून त्यांना विशिष्ट श्रेणींमध्ये वर्गीकृत केले. इतर पर्याय चुकीचे आहेत कारण हॅकेल, लीनीयस आणि अॅरिस्टॉटल यांचा योगदान वर्गीकरणाच्या क्षेत्रात असले तरी त्यांनी "टॅक्सानॉमी" हा शब्द तयार केला नाही. लीनीयसने जीवांचे वर्गीकरण केले, पण त्याने हा शब्द वापरला नाही. हॅकेल आणि अॅरिस्टॉटल यांचे योगदान महत्त्वाचे असले तरी, टॅक्सानॉमी या संकल्पनेचा उल्लेख डिकॅन्डोलच्या कार्यातच आहे.

एड्स हा रोग मानवीodeficiency विषाणूमुळे (Human Immunodeficiency Virus) होतो. या विषाणूचा संसर्ग झाल्यास शरीराची रोगप्रतिकारशक्ती हळूहळू कमी होते. Human Initiative Deficiency Virus किंवा Human Immuno Dangerous Virus नावाचे विषाणू अस्तित्वात नाही. त्यामुळे ते एड्सचे कारण होऊ शकत नाही. HIV शरीरातील पांढऱ्या पेशींवर हल्ला करतो, ज्यामुळे शरीराची रोगप्रतिकारशक्ती कमी होऊन एड्स होतो. त्यामुळे 'ह्युमन इम्युनो डेफिसियन्सी व्हायरस' (Human Immunodeficiency Virus) हेच योग्य उत्तर आहे.

खेकडा हा एक संधिपात आहे ज्यामध्ये सर्व गुणधर्म दिलेल्या प्रश्नात आहेत. खेकड्यांच्या शरीरात स्पर्शिकांच्या दोन जोड्या असतात, ज्यामुळे त्यांना स्पर्शाची संवेदना मिळते. वृतांवरील संयुक्त नेत्र खेकड्यांना त्यांच्या आजूबाजूच्या वातावरणाची 360 डिग्री पाहण्याची क्षमता देतात. श्वसनासाठी कल्ले खेकड्यांच्या पाण्यातील ऑक्सिजन शोषण्यासाठी आवश्यक असतात. तसेच, खेकड्यांच्या मौखिक उपांगांच्या तीन किंवा अधिक जोड्या असतात, ज्यामुळे ते अन्न घेतात. इतर पर्याय जसे की फुलपाखरू, गोम आणि विंचू यामध्ये या सर्व गुणधर्मांचा समावेश नाही, त्यामुळे खेकडा हा योग्य पर्याय आहे.

एक कप आइस्क्रीम हा सर्वात जास्त कॅलोरीज मिळवणारा पर्याय आहे कारण आइस्क्रीममध्ये साखरेच्या आणि फॅटच्या प्रमाणामुळे कॅलोरीज अधिक असतात. सामान्यतः, आइस्क्रीममध्ये 200-300 कॅलोरीज असू शकतात, ज्यामुळे ते इतर पर्यायांच्या तुलनेत जास्त असते. एक कप सरबत साधारणतः कमी कॅलोरीज असते कारण त्यात पाण्याचे प्रमाण जास्त असते. दूधामध्येही कॅलोरीज कमी असतात, विशेषतः कमी फॅटच्या प्रकारांमध्ये. आंब्याच्या रसामध्ये साखरेचे प्रमाण असले तरी, ते आइस्क्रीमच्या तुलनेत कमी कॅलोरीज देतो. त्यामुळे, आइस्क्रीम हा सर्वात योग्य पर्याय आहे.