"अतिशय सुंदर, देखणी वास्तू" या वाक्यातील अधोरेखित शब्दांसाठी 'अप्रतिम' हा पर्याय सर्वात योग्य आहे कारण 'अप्रतिम' म्हणजे अपूर्व, अद्वितीय किंवा असामान्य. ताजमहलाची सुंदरता आणि वास्तुशास्त्र यासाठी 'अप्रतिम' हा शब्द अत्यंत योग्य आहे. 'चांगली' हा शब्द साधारण आहे आणि ताजमहलाच्या अद्वितीयतेला योग्य न्याय देत नाही. 'साधी' हा शब्द ताजमहलाच्या वास्तुशास्त्राशी विसंगत आहे, कारण ताजमहल साधा नाही, तर अत्यंत कलात्मक आहे. 'प्राचीन' हा शब्द ताजमहलाच्या वयोमानानुसार लागू होतो, पण तो त्याच्या सौंदर्याचे प्रतिनिधित्व करत नाही. त्यामुळे 'अप्रतिम' हा पर्याय ताजमहलाच्या वर्णनासाठी सर्वात योग्य आहे.

'विजिगीषू' हा पर्याय योग्य आहे कारण हा शब्द 'जिंकण्याची इच्छा असलेला' या अर्थाचा प्रतिनिधित्व करतो. 'विजिगीषू' म्हणजे तो व्यक्ती जो विजय मिळवण्यासाठी सतत प्रयत्नशील असतो, या संदर्भात त्याच्या इच्छेला महत्त्व आहे. शब्दाच्या अर्थानुसार, 'विजिगीषू' हा व्यक्तिमत्व दर्शवितो जो आपल्या लक्ष्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी दृढ निश्चय आणि मेहनत घेतो. इतर पर्याय जसे की 'विजयंता', 'विजिगिशा' आणि 'सदाविजेता' हे वाक्याच्या संदर्भात योग्य नाहीत कारण ते जिंकणं किंवा विजय मिळवणाऱ्यांचा विशेषण म्हणून वापरण्यात येतात, परंतु 'विजिगीषू' हा शब्द इच्छेला स्पष्टपणे दर्शवतो, ज्यामुळे तो योग्य पर्याय ठरतो.

'तिन्ही बाजूंना पाणी किंवा समुद्र असलेला प्रदेश' हा अर्थ 'द्वीपकल्प' या शब्दाने व्यक्त केला जातो. द्वीपकल्प म्हणजे एक भूभाग जो समुद्राने तिन्ही बाजूंनी वेढलेला असतो, ज्यामुळे त्याला विशेष भौगोलिक महत्त्व प्राप्त होते. 'बेट' हा शब्द म्हणजे एक लहानसा भूभाग, जो पाण्यात असतो, पण त्याला तिन्ही बाजूने समुद्र असणे आवश्यक नाही. 'डोह' म्हणजे पाण्याची एक गहिराई किंवा खोली, जी या अर्थाशी संबंधित नाही. 'अथांग' हा शब्द गहन किंवा विशाल अर्थाने वापरला जातो, पण तो भौगोलिक क्षेत्राचा उल्लेख करत नाही. त्यामुळे 'द्वीपकल्प' हा सर्वात योग्य पर्याय आहे.

'सरदार व जमिनदार यांचे वर्चस्व असणारे राज्यशासन' या शब्दसमूहास 'सामंतशाही' हा योग्य शब्द आहे. सामंतशाही म्हणजे त्या व्यवस्थेचा प्रकार जिथे सामंत किंवा सरदार यांच्याकडे शक्ती आणि प्रभाव असतो. या प्रणालीत जमिनदार व त्यांचे अनुयायी महत्वपूर्ण भूमिका बजावतात, त्यामुळे राज्यशासनावर त्यांचे वर्चस्व असते. सामंतशाहीत सामंतांचे आर्थिक व राजकीय सामर्थ्य महत्त्वाचे असते, ज्यामुळे ते आपल्या क्षेत्रातील लोकांवर प्रभाव ठेवू शकतात. इतर पर्याय जसे की 'सावकारशाही', 'राजेशाही' आणि 'जमिनदारशाही' यांचे अर्थ वेगळे आहेत आणि त्या संदर्भात योग्य नाहीत. त्यामुळे 'सामंतशाही' हा सही पर्याय आहे.

माणसांचा जमाव तसे सैनिकांचे शब्दसमूह 'तिन्ही बरोबर' या पर्यायाने पूर्ण केला जातो कारण 'पथक', 'तुकडी' आणि 'पलटण' हे तिघेही शब्द जास्तीत जास्त प्रमाणात सैनिकांचे जमाव व्यक्त करण्यासाठी वापरले जातात. 'पथक' म्हणजे एक विशेष कार्यासाठी नियुक्त केलेले एकत्रित सैनिक, 'तुकडी' म्हणजे लहान गटातील सैनिक आणि 'पलटण' म्हणजे एक संघ किंवा झुंडीतील सैनिक. हे सर्व शब्द एकसमान अर्थ प्राप्त करतात आणि प्रत्येकाचे विशेष स्थान आहे. त्यामुळे या पर्यायाच्या संदर्भात तिन्ही शब्द योग्य आहेत आणि त्यांचा उपयोग वेगवेगळ्या संदर्भांमध्ये केला जाऊ शकतो.

'मागून जन्मलेला' या शब्दाला 'अनुज' हा समूहदर्शक शब्द योग्य आहे. 'अनुज' म्हणजेच ज्याचा जन्म मोठ्या भाऊनंतर झाला आहे, म्हणजेच तो एक छोटा भाऊ आहे. येथे 'अनुज' हा शब्द 'मागून जन्मलेला' या अर्थाशी थेट संबंधित आहे, कारण तो विशेषतः एका व्यक्तीच्या जन्मक्रमानुसार संबोधतो. इतर पर्यायांमध्ये 'अग्रज' हा शब्द मोठ्या भावासाठी वापरला जातो, 'अपूर्व' म्हणजे अद्वितीय किंवा अनोखा, आणि 'अष्टावधानी' म्हणजे एक व्यक्ती जी अनेक गोष्टी एकाच वेळी करु शकते, हे सर्व 'मागून जन्मलेला' या अर्थाने योग्य नाहीत. त्यामुळे 'अनुज' हा योग्य पर्याय आहे.

'ठरावीक काळाने प्रसिद्ध होणारे' याचा अर्थ असा आहे की एखादी वस्तू किंवा माहिती नियमितपणे, निश्चित कालावधीत प्रकाशित होते. 'नियतकालिक' हा पर्याय बरोबर आहे कारण यामध्ये कोणत्याही ठरवलेल्या वेळापत्रकानुसार, जसे की साप्ताहिक, पाक्षिक किंवा मासिक, सामग्री प्रकाशित केली जाते. नियतकालिकांची खासियत म्हणजे त्यांचे नियमित प्रकाशन, ज्यामुळे वाचकांना नवीनतम माहिती मिळवता येते. अन्य पर्याय, जसे 'पाक्षिक', 'दैनिक' आणि 'साप्ताहिक', हे निश्चित कालावधी दर्शवतात, पण 'नियतकालिक' हा सर्वसमावेशक शब्द आहे जो या सर्व प्रकारांचा समावेश करतो आणि त्यांच्यातील भेद स्पष्ट करतो. त्यामुळे 'नियतकालिक' हा पर्याय योग्य आहे.

'सहोदर' हा पर्याय योग्य आहे कारण 'सहोदर' म्हणजे एकाच आईच्या पोटी जन्मलेले भाऊ किंवा बहिणी. यामध्ये सर्वांना एकच आई असते, त्यामुळे रक्तसंबंध स्पष्टपणे व्यक्त होते. 'आप्तेष्ट' हा शब्द सामान्यतः आपल्या कुटुंबातील निकटवर्तीयांकडे निर्देश करते, ज्यामध्ये भाऊ-बहिणींचा समावेश असू शकतो पण तो एकाच आईच्या पोटी जन्मलेल्यांना विशेषतः उद्देशीत करत नाही. 'गणगोत' हा शब्द एकत्रित समूह किंवा जमाव दर्शवतो, ज्याचा कुटुंबाशी थेट संबंध नाही. 'आप्तस्वकीय' हा शब्द आपणास अधिक विस्तृत परिवाराचे सदस्य दर्शवतो, ज्यामध्ये भाऊ-बहिणींचा समावेश असतो, पण तो विशिष्टपणे सहोदर दर्शवत नाही. त्यामुळे 'सहोदर' हा पर्याय बरोबर आहे.

'देशासाठी वा समजासाठी ज्याने प्राण वेचले तो' या वाक्यातील अर्थानुसार 'हुतात्मा' हा शब्द सर्वात योग्य आहे. हुतात्मा म्हणजेच तो व्यक्ती जिने देशासाठी किंवा समाजाच्या भल्यासाठी आपल्या जीवनाचा त्याग केला आहे. हुतात्मा हा एक आदर्श व्यक्तीचा उल्लेख करतो, जो त्याच्या कर्तृत्वामुळे समाजात आदर्श ठरतो. इतर पर्याय जसे महापुरुष, धर्मात्मा आणि लोहपुरुष यांचा उपयोग वेगळ्या संदर्भात केला जातो. महापुरुष म्हणजे महान व्यक्ती, ज्यांच्या कार्यामुळे समाजात परिवर्तन आले होते, तर धर्मात्मा धार्मिक मार्गाने चांगले कार्य करणारा व्यक्ती असतो. लोहपुरुष हा एक विशेषण आहे, जो शक्तिशाली किंवा प्रभावी व्यक्तीला दर्शवतो. त्यामुळे 'हुतात्मा' हा पर्याय सुसंगत आणि योग्य ठरतो.

शेजाऱ्यांशी चांगल्या तऱ्हेने वागण्याची पद्धत म्हणजे 'शेजारधर्मं'. 'शेजारधर्मं' हा एक संस्कृत शब्द आहे, ज्याचा अर्थ शेजाऱ्यांबरोबर योग्य व सद्वर्तन करणे, म्हणजे एकमेकांच्या सहिष्णुतेने व आदराने वागणे. हे सामाजिक जीवनाचे एक महत्त्वाचे अंग आहे, जे आपसातील संबंध मजबूत करण्यास मदत करते. 'पाजारधर्म', 'नातेधर्म' आणि 'गोतेधर्म' या पर्यायांमध्ये शेजाऱ्यांशी संबंधित वागण्याची पद्धत स्पष्टपणे दर्शविली जात नाही. 'पाजारधर्म' व्यापाराशी संबंधित आहे, 'नातेधर्म' म्हणजे नातेसंबंधांचे योग्य पालन, आणि 'गोतेधर्म' हा एक सांस्कृतिक संदर्भ आहे. त्यामुळे, योग्य उत्तर 'शेजारधर्मं' हेच आहे, कारण ते शेजाऱ्यांबरोबरच्या वर्तनाची योग्य व्याख्या करते.

‘वर्तमानपत्रातला - - - - - - त्यांची मानहानी करणारा होता’ या वाक्यात योग्य शब्द 'मजकूर' आहे. कारण ‘मजकूर’ म्हणजे एक प्रकारचा लेख, जो वर्तमानपत्रात प्रकाशित होतो. यामध्ये कोणत्या व्यक्तीची किंवा घटनेची माहिती, विचारधारा, भावना आणि समंजसतेने तयार केलेला मजकूर असतो. या वाक्यात मजकुरामुळे त्या व्यक्तीच्या मानहानीत कारणीभूत असलेल्या घटनेचे प्रतीकात्मक मूल्य स्पष्ट होते. ‘परिच्छेद’ हा शब्द अधिक व्यापक आणि विशेषतः शिक्षण किंवा लेखनाच्या संदर्भात वापरला जातो, तर ‘वाक्यांश’ हे शुद्ध भाषाशुद्धता दर्शवणारे लघु वाक्य असते, जे पूर्ण अर्थ दर्शवत नाही. म्हणूनच, 'मजकूर' हा योग्य पर्याय आहे.

'कष्ट करुन जीवन जगणारे' म्हणजे 'श्रमजीवी' हा पर्याय योग्य आहे, कारण श्रमजीवी व्यक्ती त्याच्या मेहनतीने आणि कष्टाने जीवन जगतो. या व्यक्तींना त्यांच्या कामामुळे खाण्याची, राहण्याची आणि इतर गरजांची पूर्तता करता येते. 'श्रमजीवी' हा शब्द श्रम आणि मेहनत करणाऱ्या व्यक्तींचा उल्लेख करतो, जे त्यांच्या परिश्रमातून त्यांच्या जीवनाची गाडी चालवतात. इतर पर्याय, जसे की 'पीडित', 'गरीब', आणि 'शोषित', हे सर्व विविध सामाजिक व आर्थिक संदर्भात विचारले जातात, परंतु त्यांचा अर्थ श्रमजीवीसारखा कष्ट करत जीवन जगणे असा नाही. त्यामुळे 'श्रमजीवी' हा योग्य पर्याय आहे.

'खालील शब्दसमूहातील विसंगतशब्द' या प्रश्नात 'मैदान' हा पर्याय योग्य आहे कारण इतर तीन पर्याय म्हणजे 'हुतुतू', 'खो-खो' आणि 'आट्या-पाट्या' हे सर्व खेळांच्या संदर्भात येतात. 'हुतुतू' आणि 'खो-खो' हे खासकरून खेळ असलेले असून 'आट्या-पाट्या' हा देखील एक खेळ आहे. याउलट 'मैदान' हा एक स्थळ आहे, जेथे खेळ खेळले जातात, परंतु तो स्वतः खेळ नाही. त्यामुळे 'मैदान' हा विसंगत शब्द आहे. इतर पर्याय खेळाच्या स्वरूपात असल्यानं 'मैदान' हा शब्द या समूहात बसत नाही, त्यामुळे तो योग्य उत्तर ठरतो.

"वायू, पाहिजे" हा पर्याय बरोबर आहे कारण या दोन्ही शब्दांचा अर्थ विविध संदर्भांमध्ये वापरला जातो. 'वायू' म्हणजे एक हवेचा प्रकार जो श्वास घेण्यासाठी आवश्यक आहे, तर 'पाहिजे' म्हणजे आवश्यकतेचा किंवा इच्छेचा संकेत देणारा शब्द आहे. या संदर्भात, 'वायू' आणि 'पाहिजे' या दोन्ही शब्दांचा अर्थ वेगवेगळ्या परिस्थितींमध्ये बदलतो, ज्यामुळे ते अनेकार्थी शब्दगट म्हणून वर्गीकृत केले जाऊ शकतात. दुसऱ्या पर्यायांत, 'वात', 'संधिवात', 'स्नायू', 'आमवात', आणि 'हवा' यांचे अर्थ अधिक स्पष्ट आणि विशिष्ट असतात, ज्यामुळे ते अनेकार्थी शब्दगट म्हणून मानले जात नाहीत. म्हणून 'वायू, पाहिजे' हा पर्याय योग्य आहे.

'दुसऱ्याच्या अंकित असणारा' या शब्दसमूहासाठी 'ताटाखालचे मांजर' हा पर्याय योग्य आहे. 'ताटाखालचे मांजर' हे एक विधान आहे जे दुसऱ्याच्या गोष्टीवर अवलंबून असलेल्या व्यक्तीचे संकेत करते, म्हणजे या व्यक्तीची स्वतंत्रता किंवा स्वतःची ओळख नसते, तर ती दुसऱ्याच्या छायेत वावरते. हा शब्दसमूह दुसऱ्याच्या गोष्टींवर अवलंबून असलेल्या व्यक्तीचे प्रतिनिधित्व करतो, ज्यामुळे तो 'दुसऱ्याच्या अंकित असणारा' या अर्थाशी संबंधित आहे. इतर पर्यायांमध्ये 'पाताळयंत्री,' 'बोकेसंन्याशी,' आणि 'उंटावरचा शहाणा' यांचे अर्थ या संदर्भात लागू होत नाहीत, त्यामुळे ते योग्य ठरत नाहीत.

'जाणून घेण्याची इच्छा असणारा' या शब्द समूहाचा समूह दर्शक शब्द 'जिज्ञासू' आहे. जिज्ञासू व्यक्ती नेहमीच नवीन ज्ञान मिळवण्यासाठी उत्सुक असते आणि तिला अनेक गोष्टींबद्दल जाणून घेण्याची इच्छा असते. याउलट, 'हुशार' म्हणजे बुद्धिमान असणारा, 'अभ्यासू' म्हणजे अध्ययन करणारा, आणि 'जागृत' म्हणजे जागरूक असणारा. हे सर्व शब्द 'जाणून घेण्याची इच्छा' या विशेषतेशी प्रत्यक्षपणे संबंधित नाहीत. त्यामुळे 'ब बरोबर इतर सर्व चूक' हा पर्याय योग्य आहे, कारण 'जिज्ञासू' हे शब्द समूहाचे योग्य प्रतिनिधित्व करते.

"म्हाताऱ्या, एकाकी लोकांचे राहण्याचे ठिकाण" या शब्दसमूहाला सर्वात योग्य पर्याय "वृद्धाश्रम" आहे. वृद्धाश्रम हा असा संस्थान आहे जिथे वयोवृद्ध व्यक्ती निवास करतात, आणि त्यांची काळजी घेतली जाते. वृद्धाश्रमात त्या लोकांच्या मानसिक व शारीरिक गरजा लक्षात घेतल्या जातात, जेणेकरून त्यांना आरामदायक आणि सुरक्षित वातावरण मिळावे. इतर पर्याय जसे की धर्मशाळा, शारदाश्रम आणि आश्रमशाळा हे वेगळ्या प्रकारच्या राहण्याच्या ठिकाणांचे संकेत देतात, परंतु वृद्धाश्रम हा विशेषतः वृद्धांसाठी असलेला स्थान आहे. त्यामुळे "वृद्धाश्रम" हा योग्य पर्याय आहे, कारण तो स्पष्टपणे म्हाताऱ्यांच्या राहण्याच्या संदर्भात योग्य अर्थ व्यक्त करतो.

'स्वकपोलकल्पित' हा शब्द 'स्वतःच्या कल्पनेने रचलेले' या अर्थाने वापरला जातो. यामध्ये 'स्व' म्हणजे स्वतः आणि 'कपोलकल्पित' म्हणजे कल्पनेद्वारे बनवलेले किंवा रचलेले. त्यामुळे, हा शब्द त्या गोष्टींना सूचित करतो ज्या व्यक्तीच्या स्वतःच्या विचारप्रवृत्तीतून किंवा कल्पनाशक्तीतून निर्माण झालेल्या असतात. इतर पर्यायांमध्ये दुसऱ्याने सांगितलेले किंवा ऐकून दुसऱ्याने लिहिलेले वगैरे गोष्टींचा उल्लेख आहे, परंतु 'स्वकपोलकल्पित' यासंबंधी विचारल्यास स्वतःच्या कल्पनेचा संदर्भ असतो. त्यामुळे 'स्वतःच्या कल्पनेने रचलेले' हा पर्याय बरोबर आहे.

'जिथे आकाश जमिनीला टेकल्यासारखे दिसते' या वर्णनात 'क्षितिज' हा पर्याय योग्य आहे. क्षितिज म्हणजे आकाश आणि पृथ्वी किंवा समुद्र यांचा जिथे एकत्र येण्याचा बिंदू दिसतो, तिथे एक भास निर्माण होतो की आकाश जमिनीला टेकले आहे. त्यामुळे, हे प्रमाणित करते की 'क्षितिज' या शब्दाचा वापर या वाक्यात अत्यंत योग्य आहे. अन्य पर्याय जसे 'समुद्र किनारा', 'चौपाटी' आणि 'डोंगरकडा' यांचा अर्थ या संदर्भात लागू होत नाही, कारण ते क्षितिज दर्शविणार्या दृश्याशी संबंधित नाहीत. क्षितिज हा एक विशिष्ट आणि व्यापक दृश्य आहे, जे आकाश आणि पृथ्वीच्या छायाचित्रात स्पष्टपणे दिसून येते.

'मनकवडा' या शब्दाचा अर्थ दुसऱ्याच्या मनातील विचार, भावना किंवा इच्छांचा अंदाज घेणारा असा आहे. त्यामुळे 'तो दुसऱ्याच्या मनातले जाणणारा आहे...' हा पर्याय योग्य आहे. या वाक्यात 'मनकवडा' शब्दाची सार्थकता आहे, कारण ते व्यक्तीचा गुणविशेष दर्शवते जो दुसऱ्यांच्या मनातील भावना किंवा विचार ओळखतो. 'स्वतःच्या मनाचे बोलतो' या पर्यायात व्यक्तीच्या स्वतःच्या विचारांचा उल्लेख आहे, त्यामुळे तो 'मनकवडा' शब्दाशी संबंधित नाही. 'दुसऱ्याच्या मनातील इच्छा पूर्ण करतो' आणि 'दुसऱ्याला आपल्या मनातील गोष्टी सांगतो' हे पर्याय देखील या अर्थासारखे नाहीत कारण ते मनकवडाच्या अर्थाशी विसंगत आहेत. त्यामुळे पहिला पर्याय सर्वात योग्य आहे.

'ऋणानुबंध' या शब्दाचा अर्थ 'चालू सुखदुःखांचा पूर्व जन्माशी असलेला संबंध', 'योगायोग' आणि 'ईश्वरी सूत्र' यांच्यातून स्पष्टपणे व्यक्त होतो, कारण या सर्व अर्थांमध्ये मानवाचे आणि त्याच्या अनुभवांचे एक प्रकारचे जुळलेले नाते दर्शवले जाते. तथापि, 'ऋणानुबंध' म्हणजे 'अतिशय सूक्ष्म व गुप्त गोष्टी' हे अर्थ या संदर्भात लागू पडत नाही, कारण या शब्दाचा वापर कुटुंबीय, सामाजिक किंवा आध्यात्मिक संबंधांबद्दल बोलताना होतो. त्यामुळे 'अतिशय सूक्ष्म व गुप्त गोष्टी' हा पर्याय योग्य नाही, कारण तो या वाक्यातील संदर्भाला अनुसरून नाही. 'ऋणानुबंध' म्हणजे एक प्रकारे बंधने किंवा संबंध दर्शवतो, जे या पर्यायात समाविष्ट नाही.

'त्याच्यासारखा दुसरा कोणीच नाही असा तो योद्धा होता' या वाक्यातील अधोरेखित वाक्यखंडासाठी 'अद्वितीय' हा शब्द अचूक आहे कारण तो योद्धा सर्वात खास आणि एकमेव आहे, ज्यामुळे त्याची तुलना इतरांशी होत नाही. 'अद्वितीय' या शब्दात त्या योद्ध्याच्या विशेष गुणांची आणि अद्वितीयतेची कल्पना व्यक्त होते. यामुळे वाक्यात व्यक्त केलेल्या भावना अधिक स्पष्टपणे व्यक्त केल्या जातात. अन्य पर्याय 'सामान्य', 'बऱ्यापैकी' आणि 'साधारण' हे शब्द त्याच्या अद्वितीयतेचा अर्थ कमी करतात आणि त्याच्या विशेषतेला गाळतात, ज्यामुळे ते योग्य ठरत नाहीत. त्यामुळे 'अद्वितीय' हा योग्य पर्याय आहे.

'मूर्खपणाचा सल्ला देणारा' या शब्दसमूहाला लागू न पडणारा पर्याय 'कळीचा नारद' आहे. 'कळीचा नारद' हा एक मूळतः विदुषक किंवा चतुर व्यक्तीचे प्रतीक आहे, ज्यामुळे तो मूर्खपणाचा सल्ला देणाऱ्याशी सुसंगत नाही. 'अकलेचा कांदा', 'अरण्य पंडित' आणि 'उंटावरचा शहाणा' हे सर्व शब्दसमूह मूर्खपणाचा सल्ला देणाऱ्या व्यक्तीच्या संदर्भात वापरले जातात. 'अकलेचा कांदा' म्हणजे तो जो विचारात गोंधळ करतो, 'अरण्य पंडित' म्हणजे जो बाहेरच्या वातावरणात चुकतो आणि 'उंटावरचा शहाणा' म्हणजे तो जो मूर्खपणासाठी प्रसिद्ध आहे. त्यामुळे 'कळीचा नारद' हा योग्य पर्याय आहे, कारण तो मूर्खपणाशी संबंधित नाही.

'लवाद' हा शब्द 'उभयपक्षांच्या सहमतीने नेमलेला मध्यस्थ' या पर्यायाशी संबंधित आहे, कारण लवाद म्हणजे दोन किंवा अधिक पक्षांमध्ये विवाद किंवा मतभेद सोडवण्यासाठी एक मध्यस्थाची नियुक्ती करणे. लवाद प्रक्रियेत, प्रत्येक पक्ष आपल्या मुद्द्यांना मांडतो आणि एकत्रितपणे मध्यस्थाची निवड करतो, ज्यामुळे दोन्ही पक्षांना समाधानकारक निकाल मिळवण्याची संधी मिळते. हे एक सहकारी आणि समन्वयात्मक पद्धत आहे, ज्यामध्ये सर्व संबंधित पक्षांचा सहभाग महत्त्वाचा असतो. अन्य पर्याय जसे की स्वतः हून मध्यस्थी करणारा, लादला गेलेला मध्यस्थ, आणि एकतर्फी निर्णय देणारा मध्यस्थ यामध्ये सहमतीचा अभाव असतो, ज्यामुळे ते 'लवाद' च्या अर्थाशी संबंधित नाहीत. त्यामुळे, 'उभयपक्षांच्या सहमतीने नेमलेला मध्यस्थ' हा पर्याय बरोबर आहे.

कथेकरी म्हणजे 'कथा सांगणारा' हा पर्याय योग्य आहे कारण 'कथेकरी' शब्दाचा अर्थ कथा सांगणाऱ्या व्यक्तीसाठी वापरला जातो. या संदर्भात 'कथा सांगणे' हे मुख्य कार्य आहे, जे कथेकरीच्या भूमिकेचा आधार आहे. 'कथा लिहिणारा' हा पर्याय कथांचे लेखन करणाऱ्याला सूचित करतो, पण तो 'कथेकरी'च्या अर्थात येत नाही. 'गोष्टीवाला' आणि 'कथावाला' यांमध्येही कथा सांगण्याच्या प्रक्रियेशी संबंधित असलेला अर्थ नाही, त्यामुळे तेही योग्य पर्याय नाहीत. त्यामुळे 'कथा सांगणारा' हा बरोबर पर्याय आहे, कारण तो कथेकरीच्या मुख्य कार्याचे प्रतिनिधित्व करतो.

'हलाहल' या शब्दाचा अर्थ 'विष' आहे, जो अनेक संदर्भांमध्ये वापरला जातो. विशेषतः, भारतीय पौराणिक कथांमध्ये 'हलाहल' हा शब्द 'समुद्र मंथन' दरम्यान उत्पन्न झालेल्या विषासाठी वापरला जातो. त्यावेळी भगवान शिवाने या विषाचा पान करून लोकांना वाचवले, ज्यामुळे त्यांना 'हलाहल' विषाचे महत्त्व समजते. इतर पर्याय 'अमृत', 'हाल', आणि 'नांगर' हे हलाहलच्या अर्थाशी संबंधित नाहीत. 'अमृत' म्हणजे अमरत्व देणारे, 'हाल' म्हणजे हलचल किंवा कष्ट, आणि 'नांगर' म्हणजे शेतात वापरण्यात येणारे एक साधन. त्यामुळे 'विष' हा पर्याय बरोबर आहे, कारण तो शब्दाच्या विशिष्ट आणि वास्तविक अर्थाशी संबंधित आहे.

भारूड हा रचनाप्रकार संत एकनाथ यांनी रूढ केला. संत एकनाथ हे मराठी संत आणि कवी म्हणून प्रसिद्ध आहेत, आणि त्यांनी भारूडाच्या माध्यमातून भक्तीची गाणी आणि कथा लोकांपर्यंत पोहोचवली. भारूड हा एक प्रकारचा संवादात्मक काव्यप्रकार आहे, जो विशेषतः भक्तिभावाने भरलेला असतो. संत एकनाथ यांच्या कार्यामुळे या काव्यप्रकाराला एक विशेष स्थान प्राप्त झाले, ज्यामुळे लोकांना धर्म आणि अध्यात्माच्या गूढतेबद्दल अधिक समजून घेता आले. त्यांनी भक्तीच्या विचारांना समर्पित असलेल्या या काव्यात गोडी, अर्थ आणि लय यांचा समावेश केला, ज्यामुळे भारूड आजही लोकप्रिय आहे. इतर पर्यायांमध्ये उल्लेखित संतांचे योगदान महत्त्वाचे असले तरी, भारूडाचे विशेषतः एकनाथ यांच्याशीच संबंध आहे.

'शाखाचक्रमण' या शब्दाला योग्य उत्तर "उडत उडत केलेले वाचन" आहे. 'शाखाचक्रमण' म्हणजे वाचनाच्या विविध शाखांमधून, विशेषतः वेदांच्या शाखांच्या संदर्भात, एकत्रितपणे वाचन करणे. 'उडत उडत केलेले वाचन' या वाचन पद्धतीत आपल्याला वेदाच्या विविध विचार, तत्त्वज्ञान, आणि शिक्षणांचे एकत्रित वाचन करता येते. हे वाचन विविध शाखा आणि त्यांच्या विचारधारा समजून घेण्यात मदत करते. इतर पर्याय, जसे की 'ऋग्वेदाच्या शाकल व बाष्कल शाखा' आणि 'वेदाच्या विवक्षित शाखेचा अभ्यास केलेला', हे विशिष्ट शाखांच्या संदर्भात आहेत, तर 'चिंतनमनन करुन केलेले वाचन' हे अधिक सैद्धांतिक आहे. यामुळे "उडत उडत केलेले वाचन" हे बरोबर उत्तर ठरते.

'लिहिता वाचता येणारा' या शब्दसमूहासाठी योग्य शब्द 'साक्षर' आहे. साक्षर म्हणजे तो व्यक्ती जो लिहिता आणि वाचता सक्षम आहे. साक्षरता म्हणजे केवळ वाचन आणि लेखनाची क्षमता नाही, तर ती ज्ञानाची आणि माहितीची अंमलबजावणी करण्याची क्षमता आहे. 'निरक्षर' हा शब्द अशा व्यक्तीसाठी वापरला जातो जी लिहिता वाचता येत नाही, त्यामुळे तो योग्य नाही. 'अवाक्षर' आणि 'असाक्षर' हे शब्द देखील असाक्षरतेच्या संदर्भात आहेत आणि तेही 'लिहिता वाचता येणारा' या अर्थाला लागू होत नाहीत. त्यामुळे, 'साक्षर' हा शब्द योग्य आहे कारण तो वाचन आणि लेखनाच्या क्षमतेला सूचित करतो.

'शोध लावणारा' हा योग्य पर्याय आहे कारण 'संशोधक' म्हणजेच जो व्यक्ती नवीन ज्ञान, विचार, किंवा तंत्रज्ञान शोधतो आणि त्याबाबत संशोधन करतो. संशोधक म्हणजेच वैज्ञानिक किंवा अभ्यासक जो अभ्यास करून नवीन गोष्टींचा शोध घेतो. हे एक महत्त्वाचे कार्य आहे कारण संशोधकांच्या कार्यामुळे समाजात प्रगती होऊ शकते. अन्य पर्यायांमुळे 'स्वयंसेवक', 'सेवक', आणि 'प्राध्यापक' हे शब्द संशोधकाच्या अर्थाशी संबंधित नाहीत. स्वयंसेवक हा एक व्यक्ती आहे जो समाजातील कार्यांसाठी योगदान देतो, सेवक हा व्यक्तिगत किंवा समूहासाठी सेवा करणारा असतो, आणि प्राध्यापक हा शिक्षणात कार्यरत असलेला व्यक्ती आहे, त्यामुळे 'शोध लावणारा' हा सर्वात योग्य पर्याय आहे.